...Αλλά ας γυρίσουμε στη μετάνοια. Ένας Χριστιανός μετανοεί μια φορά και βαπτίζεται. Μπορεί να μη χρειαστεί να μετανοήσει στη ζωή του άλλη φορά, εάν μετά το βάπτισμα μείνει ενταγμένος στο ευχαριστιακό σώμα, στο σώμα του Χριστού. Όμως η ιστορία, όπως και η πείρα των Πατέρων μας, λέει ότι κάθε άνθρωπος κουβαλάει την αδυναμία του, την τάση αυτονομίας της φύσεώς του, κι έτσι φεύγει από το σώμα αυτό, διακόπτει τη σχέση του με την Εκκλησία ως σώμα. Κάθε φορά που κάποιος διακόπτει τη σχέση του με το σώμα της ευχαριστιακής παρουσίας του Κυρίου, μπορεί να μετανοήσει. Διακόπτω τη σχέση με το ευχαριστιακό σώμα, σημαίνει αλλάζω τρόπο νοήσεως. Μέσα στο ευχαριστιακό σώμα υπάρχει ένας τρόπος να νοούμε. Είχα εξηγήσει για τη σχέση νοός και καρδίας. Εκεί μέσα, χάρη στην παρουσία των ακτίστων ενεργειών του Θεού, νοούμε με έναν τρόπο. Και αυτός ο τρόπος μας δημιουργεί αυτή τη στάση ζωής. Εάν φύγουμε από αυτή τη σχέση, νοούμε με άλλον τρόπο. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε ξανά τη νοοτροπία μας. Αυτό λέγεται μετάνοια. Πόσες φορές μπορεί κάποιος να μετανοήσει; Άλλοι μπορεί να μετανοήσουν μόνο μία φορά, ενώ άλλοι μπορεί να μετανοήσουν άπειρες φορές στη ζωή τ0υς -και μπορεί και πάλι να μιλάμε για περιπτώσεις αγίων. Στα συναξάρια της Εκκλησίας, που είναι παιδαγωγία λαού, έχουμε περιπτώσεις Αγίων που μετανόησαν άπαξ, και δεν χρειάστηκε να ξαναμετανοήσουν. Κι έχουμε περιπτώσεις Αγίων που πολλές φορές μετανοούσαν, και ξανά μετανοούσαν, και τελικά κατά την εκδημία τους, την κρίσιμη ώρα της ζωής τους, βρέθηκαν να είναι συνδεδεμένοι με το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ “ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ” Εκδόσεις ΔΟΜΟΣ

 

Θέλω να πω και κάτι ακόμα για τη μετάνοια. Η μετάνοια είναι μυστήριο, όχι με την έννοια της ακολουθίας, αλλά είναι μυστήριο γιατί δεν μπορεί να κατανοηθεί αυτό καθ ’εαυτό το γεγονός της σωτηρίας του ανθρώπου. Δηλαδή η μετάνοια αναφέρεται σε όλο το μυστήριο της θείας Οικονομίας. Και όταν επίσης λέμε μυστήριο της θείας Οικονομίας δεν εννοούμε μια ακολουθία, αλλά εννοούμε τη συνεχή παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία. Μυστήριο, δηλαδή κάτι το ακατανόητο, είναι αυτή η διαρκώς ανοικτή αγκαλιά του Πατρός, που είναι έτοιμος να μας δεχτεί όλους τούς υβριστές του ονόματός του. Η Παλαιά Διαθήκη, κυρίως η διδασκαλία των προφητών, μιλάει για τον εναγκαλισμό του Γιαχβέ προς μια γυναίκα πού την λατρεύει, αλλά αυτή είναι πόρνη και μοιχαλίδα. Αυτό μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τῖ μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου, ο οποίος εναγκαλίζεται τη νύμφη του με όλες τις εμπειρίες της, όλες τις πράξεις της, όλες τις ενέργειές της. Ο Χριστός εναγκαλίζεται και σώζει σύνολη την ιστορία του ανθρώπου.

Επίσης είχα προσπαθήσει να εξηγήσω ποια είναι η φύση της αμαρτίας. Σας είχα μιλήσει για την ανταρσία της φύσεως ή για την αποτυχία. Και προσπάθησα να σας εξηγήσω ότι πρέπει τα μέλη του Χριστού να απαλλαγούμε από αυτόν τον κύκλο των συμπλεγμάτων ενοχής. Δεν υπάρχει ενοχή στην οδό προσεγγίσεως προς το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού. Δεν υπάρχει ούτε ομαδική ενοχή της ανθρωπότητας, ούτε ατομική ενοχή. Αυτό το καταλαβαίνουμε εάν αντιληφθούμε την αμαρτία ως αποτυχία πραγματοποιήσεως σχέσεως. Μέσα στην Εκκλησία η αμαρτία λειτουργούσε πάντοτε με την έννοια της αποτυχίας. Γι’ αυτό και η προσέγγιση, η επανασύνδεση με το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού γινόταν μέσα σε ένα θρίαμβο, σε μια δοξολογία της αγάπης. Χωρίς συμπλέγματα ενοχής. Το τονίζω ιδιαίτερα, γιατί αυτό το θέμα των συμπλεγμάτων ενοχής έχει σφραγίσει τον νεώτερο πολιτισμό.

… Στην Εκκλησιαστική μας παράδοση δεν υπάρχουν συμπλέγματα ενοχής. Δεν αισθάνομαι ένοχος επειδή αμάρτησα. Αισθάνομαι πόνο επειδή δεν είμαι με τον Χριστό...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ "ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ¨ Εκδόσεις  ΔΟΜΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ , “ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ” Εκόσεις ΔΟΜΟΣ

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ  … είναι αμέτρητοι αυτοί που έχουν λάβει από τον Θεό το θαυμαστό δώρο της όρασης, ασύγκριτα περισσότεροι από τους τυφλούς που ο Κύριος θεράπευσε. Το σχόλιο αυτό μάλλον ακούγεται αδύναμο και παρατραβηγμένο στα αυτιά του ανθρώπου που διακατέχεται από το πνεύμα της κοινοτοπίας, τον Μεφιστοφελή του κοινού νου. Αυτός που χρησιμοποιεί την όρασή του μόνο για τη φροντίδα του εαυτού του και την καλοπέραση του μυαλού του, πώς μπορεί να καταλάβει το δώρο του Θεού, και μάλιστα ως κάτι θαυμαστό; Ο άνθρωπος όμως που μέσα στην ψυχή του συνειδητοποίησε κάποια στιγμή το μεγαλείο και τη δόξα του ουρανού, και της γης, της θάλασσας και των πηγών των υδάτων, αυτός θα καταλάβει πόσο θεϊκή εφεύρεση και τι δυνατό εκ Θεού δώρο είναι αυτό το τόσο κοινό πράγμα: αυτά τα μάτια με τα οποία βλέπουμε, αυτό το φως που φωτίζει τον κόσμο, και αυτή η όραση, που είναι αποτέλεσμα των δύο προηγουμένων. Θα καταλάβει ποια δύναμη πίστης γέμισε τον εκ γενετής τυφλό μετά την θεραπεία του. Θα καταλάβει πώς η ορμητική εισροή λαμπρότητας και μεγαλείου τον κατέστησε ικανό να μπορεί στο εξής να πιστεύει ανενδοίαστα και στα πιο μεγάλα και καλά πράγματα -ακόμη και στην αλήθεια την πιο δύσκολα αποδεκτή από τον κοινό νου της ανθρωπότητας (παρότι για όσους την έχουν δει, είναι το πιο φυσικό και λογικό πράγμα)- , ότι ο Θεός του φωτός είναι ένα αφοσιωμένο, στοργικό, έντιμο και ειλικρινές ον, γεμάτο από αυταπάρνηση και απόλυτη αφοσίωση στο υπέρτατο καλό των ανθρώπων που έπλασε.

George MacDonald, Τα θαύματα του Χριστού, εκδόσεις ΙΩΝΑΣ 2022

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ, ἡ ‘Υπακοή. Ἦχος γ΄.

Ἐκπλήττων τῇ ὁράσει, δροσίζων τοῖς ῥήμασιν, ὁ ἀστράπτων Ἄγγελος, ταῖς Μυροφόροις ἔλεγε΄

Τόν ζῶντα τί ζητεῖτε ἐν μνήματι;

ἠγέρθη κενώσας τά μνήματα΄

τῆς φθορᾶς ἀλλοιωτήν, γνῶτε τόν Ἀναλοίωτον΄

εἴπατε τῷ Θεῷ ΄

Ὡς φοβερά τά ἔργα σου! Ὅτι τό γένος ἔσωσας τῶν ανθώπων.

Ὁ ἀστραφτερός Ἄγγελος, ἐνῶ ἐξέπληξε με τήν ἐμφάνισή του καί ἐδρόσιζε με τα λόγια του, ἔλεγε στίς Μυροφόρες γυναῖκες: Τί ζητᾶτε στόν τάφο, Αυτόν, πού εἶναι ἀδιάκοπα ζωντανός; Ἀναστήθηκε, αφοῦ ἄδειασε τά μνήματα (ἀπό τούς νεκρούς). Γνωρίστε τόν Ἀναλλοίωτο, πού ὅμως άλλοίωσε τήν φθορά (θανάτου) καί πεῖτε δοξολογικά στό Θεό: Εἶναι τά ἔργα Σου καταπληκτικά, γιατί διέσωσες (ἀπό τό θάνατο) τό ἀνθρώπινι γένος.

“εἶδε ὁ Χριστός ὅτι ἡ φθορά (θάνατος) τῶν ἀνθρώπων, ὡς ὀψώνιον τῆς ἀμαρτίας δέν θά μποροῦσε ἀλλοιώτικα να διαλυθεῖ, παρά μόνον μέσα ἀπό τόν ἴδιο τό θάνατο. Εἶναι ἀδύνατο ὄμως στο Θεό-Λόγο νά ἀποθάνει, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀθάνατος, ὡς Υἱός τοῦ Πατρός. Γι’αὐτό καί προσλαμβάνει άνθρώπινο σῶμα, πού ἦταν δυνατόν νά πεθάνει, ἀλλά καί νά διαμείνει ἄφθαρτον για τον ἐνοικήσαντα Λόγο καί ἐπομένως νά διαλυθεῖ ἀπό ὅλους ἡ φθορά μέ την Ἀνάστασή Του” (Μ.Ἀθαν.)

“ Ὅτι δέν μποροῦσε διαφορετικά τό φθαρτό νά μεταβληθεῖ σέ ἀφθαρσία παρά μόνο μέ τή συμμετοχή τοῦ Σωτῆρος. Καί δέν μποροῦσε διαφορετικά τό θνητό νά μεταβληθεῖ σέ ἀθάνατο παρά μόνο με τήν ένέργεια τῆς αύτοζωῆς τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ” (Μ. Ἀθαν.). ΚΩΝ/ΝΟΥ Σ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ Πεντηκοστάριον Χαρμόσηνον.

Ὁ πατερικός λόγος, ὁ λόγος τῶν Ἀγίων Πατέρων, δεν εἶναι μεταφορά γνωμῶν στά διάφορα θέματα… Εἶναι Ἡ πρόσληψι τροφῆς ἀπό ζωντανούς ὁργανισμούς. Ἠ ἀφομοίωσί της ἀπ’αύτούς, ἡ μετατροπή σέ αἶμα, ζωή καί ἀντοχή. Καί, στή συνέχεια, ἡ δι’αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τῆς ζωοποιήσεως -τῆς ἀναμφισβήτητα καί ἀσχολίαστα ἀντιληπτῆς- μετάδοσι τῆς χαρᾶς καί άναγγελια τοῦ θαύματος τούτου.

Ἔτσι, δέν μεταφέρεται ὁ λόγος ὁ ζωντανός, ὁ πατερικός, μηχανικά, δεν σώζεται άρχαιολογικά, δέν πλησιάζεται μέ ἱστορικές άναδρομές. Μεταφέρεται ἀτόφιος, ὁλοζώντανος, μέ τό να περνᾶ ἀπό γενιά σε γενιά, μέσα ἀπό ζωντανούς ὀγανισμούς, νά τούς ἀλλοιώνη, να δημιουργῆ “Πατέρες”,πού τόν κάνουν προσωπικό τους λόγο, νέο κτῆμα, θαῦμα. Πλοῦτο που αὐξάνει διδόμενος.

Αυτή ἡ ἀλλοίωσι τοῦ λόγου μέσα στόν ἄνθρωπο καί ἡ ἀλλοίωσι τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπ’αὐτόν κρατᾶ ἀναλλοίωτο τό μυστήριο τῆς προσωπικῆς καί ἀνεπανάληπτης ζωῆς ποῦ “πατερικά” διδάσκεται καί δίδεται.

 Αύτή εἶναι ἡ ἀναλλοίωτη ἀλλοίωσι τῆς δυνάμεως πού ἀλλοιώνει τή φθορά σέ ἀφθαρσία. Εἶναι ἡ άκίκητη ἀεικινησία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καἰ ἡ ἀείζωη ἀτρεψία του.

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ, Ἀρχιμ. Βασιλείου

 

Ἠ φωτοφόρος παρουσία τοῦ Πνεύματος τήν ἀνάστασιν ἡμῖν, ὠς ἐν πρωϊᾳ. τοῦ Δεσπότου ὑποδεικνύει, μᾶλλον δέ αὐτόν ἐκεῖνον τόν ἀναστάντα ὀρᾶν χαρίζεται.

( Αγ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, Λόγος ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, στ. 111-114, έκδοσις ΧΦΔ).

… ἡ φωτοφόρος παρουσία τοῦ Πνεύματος μᾶς φανερώνει σάν αὐγή τήν ἀνάσταση τοὺ Δεσπότου, ἥ καλύτερα μᾶς ἀξιώνει νἀ βλέπουμε τον ἴδιο τόν Ἀναστημένο Χριστό.

...Βέβαια, ὁ ἅγιος Συμεών στό συγκεκριμένο ἀπόσπασμα ἀναφέρεται σε μιά πολύ ὑψηλή πνευματική ἐμπειρία, πού ἀφορᾶ τούς τελείους καί εἶναι ἠ μυστική θέαση τοῦ Ἀναστάντος. Αὐτό ἄς μή μᾶς ἀπογοητεύει. Ὄσο χαμηλά καί ἄν βρισκόμαστε, ἄς ἀγωνιζόμαστε για μιά ὅσο τό δυνατόν πιό συνεπή χριστιανική ζωή και ἄς μή φέρνουμε ἐμπόδια στή μυστική ἀναγέννηση πού ἀπεργάζεται τό Πνεῦμα μέσα μας.

 

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας,

καὶ τῆς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Πρόκειται γιά ἕναν καταπληκτικό καί ἀναντικατάστατο Ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ δέν μπορεῖ να συγκριθεῖ μέ ὀποιοδήποτε ἀλλο ἐπίτευγμα τῆς ἀνθρωπίνης λογοτεχνίας καί ποιήσεως. Ἡ μορφή τοῦ Ὕμνου συνάπτεται τόσο ἀδιάσπαστα μέ τό περιεχόμενό του, ὥστε νά μή χρειάζεται ἡ νεοεληνική του ἀπόδοση. Ἡ πολιτογράφηση τοῦ Ὑμνου στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἔγινε καθημερινός χαιρετισμός με τό: “Χριστός ἀνέστη - Ἀληθῶς Ἀνέστη”. Τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων δέν εἷναι διδασκαλία ἠθικῶν καί θρησκευτικῶν γνώσεων, ἀλλά “μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν”. “Κωφώθητε οὖν (=κλεῖστε τά αὐτιά σας), ὅταν ὑμῖν χωρίς Ἰησοῦ Χριστοῦ λαλῇ τις, ὅστις ἀληθῶς ἐδιώχθη ἐπί Ποντίου Πιλάτου, ἀληθῶς ἐσταυρώθη καί ἀπέθανε καί ἀληθῶς ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν” (Ἰγνάτιος Θεοφόρος).

ΚΩΝ/ΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ, Πεντηκοστάριον Χαρμόσηνον

 

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρώπινου γένος και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη Θεϊκή φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. “’Εν αὐτῷ ζωή ἦν, καί ἡ ζωή ἦν τό φῶς τῶν ἀνθρώπων (Ιω. 1,4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε, δηλαδή τον έφερε στην ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο. Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιό Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος. Πώς είναι δυνατόν αυτό; Πώς συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του για τον Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. “Ποῦ τεθείκατε αὐτόν; λέγουσι αὐτῷ΄ Κύριε ἔρχου καί ἶδε. Ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς”(Ιω. 11,35). Γιατί αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο Ίδιος θα του δώσει τη ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήτα “Θεανδρικές”, δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του Θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα. Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.

Alexander Schmemann, THE HOLY WEEK, A Liturgical Explanation for the Days of Holy Week

 

ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ, Ὠδὴ α᾿. Ἦχος πλ. Β΄. ὁ Εἱρμός

Βοηθός καὶ σκεπαστής, ἐγένετό μοι εἰς σω-

τηρίαν’ οὗτος μου Θεός, καὶ δοξάσω αὐτόν’

Θεὸς τοῦ Πατρός μου, καὶ ὑψώσω αὐτόν, ἐν

-δόξως γὰρ δεδόξασται. Ἅγ. Ἀνδρέου, ἀρχιεπικόπου Κρήτης

...βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς ἐγενετό μοι είς σωτηρίαν’ οὗτὸς μου Θεὸς, καὶ δοξάσω αὐτόν, Θεὸς τοῦ Πατρός μου, καὶ ὑψώσω αὐτὸν. ( Ἐξοδ. ιε΄2)

Μετά τὴν θαυμαστὴν διάβασιν τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης οἱ Ἰσραηλῖται ἐκσποῦν εἰς εὐγνώμονας δοξολογίας πρὸς τὸν Θεὸν, ποὺ τοὺς ἐλύτρωσε…

Σκοπὸς τοῦ ἄσματος εἶναι η δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ διδαχὴ τῶν μεταγενεστέρων. Ἡ ᾠδὴ τοῦ Μωϋσέως εἶναι ἡ πρώτη ἀπὸ τὰς ἐννέας ᾠδὰς καὶ ἀποτελεῖ πηγήν ἐμπεύσεως δι’ὅλους τοὺ Χριστιανοὺς ὑμνογράφους καὶ ἰδιατέρως διὰ τοὺς ἱεροὺς μελῳδοὺς τῶν Κανόνων…

Πολὺ ἐνδιαφέροντα εἶναι τὰ ὄσα σημειώνει σχετικῶς πρὸς τὴν ἐπινίκιον ᾠδὴν καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: ”Καὶ ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ οἱ νέοι Ἰσραηλῖται, χρεωστοῦμεν νὰ ἄδωμεν εἰς τὸν Κύριον ἠμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ὕμνους εὐχαριστηρίους καὶ ὠδὰς δοξολογικάς, διὀτι μᾶς ἠλευθέρωσεν ἀπὸ τὴν σκλαβίαν τῶν νοητῶν Αἰγυπτίων, ἤτοι τῶν σκοτεινῶν δαιμόνων, εἰς τοὺς ὁποίους έδουλεύαμεν κατασκευάζοντες πλίνθους, ἤγουν ἐργαζόμενοι τὰς ὀρέξεις καὶ ἡδονὰς τῆς σαρκός, ἥτις διὰ τῆς πλίνθου δηλοῦται’ καὶ ἡ πλίνθος γὰρ καὶ ἡ σὰρξ ἐκ γῆς ἔχουσι τὴν σύστασιν’ Διὀτι μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπό τὸ νὰ κοπιάζωμεν συναθροίζοντες τὸ ἄχυρον, ἤτοι τοὺς ἀχυρώδεις καὶ ματαίους καὶ πονηρούς λογισμοὺς καὶ τὰ πάθη’ καὶ διὀτι μᾶς ἐλύτρωσεν ἀπὸ τὸ νὰ κτίζωμεν τὰς τρεῖς πόλεις τοῦ Φαραώ, τὴν Πειθώ, τὴν Ραμεσσῆ καὶ τὴν Ὠρ, ἥτις έστὶν Ἡλιούπολις (Ἐξοδ. α΄11)δηλαδή ἀπὸ τὸ νὰ οἰκοδομῶμεν τὰς τρεῖς πρώτας καὶ μεγάλας κακίας τοῦ σατανᾶ, τὴν φιληδονίαν λέγω, φιλοδοξίαν καἰ φιλαργυρίαν. Χρεωστοῦμεν ἀκόμη νὰ εὐχαριστῶμεν εἰς τὸν Κύριον και διότι μᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἤγουν τὴν σκοτεινὴν ἁμαρτίαν (Αἴγυπτος γὰρ σκοτεινὴ ἐρμηνεύεται)…” (Κῆπος Χαρίτων, 18).

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΟΜΟΥ ΕΡΜΗΝΙΑΣ, ΕΚΔ. “Ο ΣΩΤΗΡ”

 

...Ξέρουμε ότι ο άνθρωπος πλάστηκε για να ζει στον Παράδεισο, για τη γνώση του Θεού και την κοινωνία μαζί Του. Η αμαρτία του όμως τον απομάκρυνε από την ευλογημένη ζωή και έτσι η ύπαρξή του στη γη είναι μια εξορία. Ο Χριστός, ο Σωτήρας του κόσμου, ανοίγει την πόρτα του Παραδείσου στον καθένα που Τον ακολουθεί, και η Εκκλησία με το να μας αποκαλύπτει την ομορφιά της Βασιλείας, κάνει τη ζωή μας μια προσκυνηματική πορεία προς την ουράνια πατρική γη.

… Η Μεγάλη Σρακοστή είναι η απελευθέρωσή μας από τη σκλαβιά της αμαρτίας, από τη φυλακή του “κόσμου τούτου”.

...το Ευαγγέλιο θέτει τους όρους για μια τέτοια απελευθέρωση Πρώτος όρος είναι η νηστεία – η άρνηση δηλαδή να δεχτούμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες της “πεπτωκυίας” φύσης μας σαν ομαλές, η προσπάθεια να ελευθερωθούμε από τη δικτατορία της σάρκας και της ύλης πάνα στο πνεύμα. Δεύτερος όρος είναι η συγγνώμη...το να συγχωρήσω είναι να αγνοήσω το απελπιστικό αδιέξοδο στις ανθρώπινες σχέσεις και να το αναφέρω στο Χριστό . Συγχώρεση πραγματικά είναι ένα πέρασμα της Βασιλείας του Θεού μέσα στον αμαρτωλό και “πεπτωκότα” κόσμο…

Alexander Schmemann, ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, GREAT LENT, Jorney to Pascha

 

Λιχνευσάμενοι* τὴν πρώτην ὑπέστημεν γύμνωσιν, ἡττηθέντες τῆς πικρᾶς γεύσεως, καὶ τοῦ Θεοῦ ἐξόριστοι γεγόναμεν. ἀλλ’ ἐπανάγωμεν πρὸς μετάνοιαν, καὶ τὰς αίσθήσεις έκκαθάρωμεν πρὸς ἅς ὁ πόλεμος, ἐπεισόδιον τὴν νηστείαν ποιούμενοι. ἐλπίδι χάριτος, τὰς καρδίας βεβαιούμενοι. οὐ βρώμασιν, ἐν οἷς οὐκ ὠφελήθησαν οἱ περιπατήσαντες. καὶ βρωθήσετε ὁ Ἀμνὀς τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ ἱερᾷ καὶ φωτοφόρῳ νυκτὶ τῆς ἐγέρσεως. τὸ ὑπέρ ἡμῶν ἀχθέν σφάγιον, τὸ τοῖς Μαθηταῖς κοινωνῆσαν. ἐν ἐσπέρα τοῦ μυστηρίου, καὶ σκότος λύον τῆς ἀγνωσίας, ἐν τῷ φωτὶ τῆς αὐτοῦ Ἀναστάσεως.

Ἰδιόμελον, Ἀποστίχων, Ἦχος πλ. δ.΄

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ, ΕΣΠΕΡΑΣ

*λιχνεύω -ομαι, λαιμάργως ἐπιθυμῶ, εἶμαι λειχούδης.

 

(ΙΖ΄ΛΟΥΚΑ) ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Του έδωσε το κομμάτι που ζητούσε. Αλλά το κομμάτι αυτό, αποκομμένο από το σύνολο της αληθείας της αμπέλου της ζωής, δεν μπορεί να ζήσει, να καρποφορήσει. Το κομμάτι αυτό, όταν το παίρνουμε δυναστικά, αντάρτικα -όπως και όταν θέλουμε- δεν μας οδηγεί, δεν μας φέρνει στη ζωή, στον Παράδεισο, αλλά στην απόγνωσι και καταστροφή. Αυτό που συνάγομε με το επαναστατημένο θέλημά μας - “συναγαγών ἅπαντα”- το σκορπίζομε ασώτως - “διεσκόρπισε τήν οὑσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως”( ἀ-σωτηρία, ἀ-σῶον, μισερά, ἁμαρτωλά, ἐκτός Θεοῦ, σέ παρά φύσιν κατάστασι).

Μαραίνεται και ξηραίνεται σύντομα. Σκορπίζεται. Τελειώνει σε μια κατάσταση στείρα, όπου χωρίζεται η ζωή από την πνευματική ζωή. Σε μια κατάσταση που δεν έχει φως, καρποφορία, συνέχεια για τον άνθρωπο. Όπου τα πάντα μυρίζουν φθορά και είναι θάνατος.

Βασίλειος Γοντικάκης “Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ”

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

...Και εκείνος ο Φαρισαίος της παραβολής όταν προσευχόταν και ευχαριστούσε το Θεό για τα κατορθώματά του, δεν έλεγε ψέματα, αλλά, αλήθεια, και δεν κατακρίθηκε γιατί ευχαρίστησε το Θεό. Γιατί έχουμε χρέος να ευχαριστούμε το Θεό, αν ποτέ αξιωθούμε να κάνουμε κάτι καλό, επειδή Αυτός συνεργάστηκε μαζί μας και μας βοήθησε. Γι αυτό, όπως είπα, δεν κατακρίθηκε επειδή είπε : “Δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους”- δηλαδή, δεν κάνω αυτά που κάνουν οι άλλοι άνθρωποι ή κάνω μερικά πράγματα που άλλοι δεν κάνουν-(Λουκ. 18,11), αλλά κατακρίθηκε όταν γύρισε το βλέμμα του στον Τελώνη και είπε: “Ούτε σαν αυτόν εδώ τον Τελώνη”. Τότε αμάρτησε, γιατί μ αυτόν τον τρόπο τον κατέκρινε σαν πρόσωπο, κατέκρινε την διάθεση της ψυχής του. Και με ένα λόγο, κατέκρινε ολόκληρη τη ζωή του.

Κατάκριση είναι το να κατηγορήσει κανείς τον ίδιο τον άνθρωπο, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, είναι οργίλος, είναι πόρνος. Γιατί έτσι κατέκρινε την ίδια τη διάθεση της ψυχής του και έβγαλε συμπέρασμα για όλη τη ζωή του, λέγοντας ότι εόναι τέτοια η ζωή του, τέτοιος είναι αυτός και σαν τέτοιο τον κατέκρινε…

ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΕΡΓΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ, ΣΤ΄ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

 

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΙΒ’ {Πλούσιου νεανίου) Ματθ. ιθ’16-26

... Αδελφοί μου, το θέλημα του Θεού είναι η ζωή μας. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να το καταλάβουμε διατρέχουμε τον κίνδυνο να το τηρούμε με ¨σφιγμένα δόντια”. Οι άνθρωποι οι παραέξω το πετάνε στα σκουπίδια. Δεν έχουνε θέμα, και καμιά φορά μπορεί να είναι και καλύτερα! Εμείς σφίγγουμε τα δόντια μας, το βλέπουμε σαν μια επιβολή η οποία κουράζει, το βαριόμαστε και βιώνουμε μια εσωτερική σύγχυση. Αυτό είναι που χρειάζεται να ξεμπερδέψουμε. Δεν υπάρχει άλλο θέμα.

Δεν κινδυνεύουμε από τον Θεό. Το θέλημα του Θεού είναι θεραπευτικό για μας, είναι σωτηρία για μας, δεν είναι απαίτησή Του. Δεν έχει ανάγκη Εκείνος τη δική μας προσφορά, τη δική μας θυσία, τη δική μας αγάπη. Εμείς την έχουμε. Άμα δεν το καταλάβουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε να “περπατήσουμε” τη σχέση μας με τον Θεό. Θα την τηρούμε, θα κάνουμε διάφορα πράγματα, θα νηστεύουμε, θα προσευχόμαστε και δεν θα μαθαίνουμε ούτε να θυσιάζουμε, ούτε να αγαπάμε, ενώ όλες οι αρετές είναι “γέφυρα”, δεν είναι τέρμα. Οι αρετές είναι γέφυρα” για να πάμε στη Βασιλεία του Θεού. Πάνω απ’ αυτές θα “περπατήσουμε”. Εμείς τις φανταζόμαστε “τέρμα” που μας καταξιώνει. “Eχω τούτο, είμαι, είμαι…”. Ή μερικές φορές διαβάζουμε “θετικά”και τα “ἁρνητικά και λέμε:” Δεν κλέβω, δεν σκοτώνω, δεν δεν δεν…”. Και λοιπόν; Επειδή δεν κλέβω, είμαι ελεήμονας; Επειδή δεν σκοτώνω, αγαπάω; Επειδή δεν κάνω κάτι άλλο, έχω κάποιο περιεχόμενο;

Θέλει πολύ μεγάλη προσοχή η σύγχυση που γεννιέται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο ανάμεσα στις αρετές και το θέλημα του Θεού, που συχνά μετατρέπει τις αρετές σε μια στενόκαρδη μιζέρια απαιτήσεων. Και μετά, φυσικά, στενεύει ο χώρος ο εκκλησιαστικός, και θέλουμε κι εμείς και τα παιδιά μας και οι άνθρωποί μας να φύγουμε.

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ “ αν ο σπόρος δεν πεθάνει…”, Εκδόσεις Ἐν πλῷ

 

ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μυρίων ταλάντων) Ματθ. ιη΄23-35

...Εμείς ο καθένας μας, είμαστε οι “οφειλέτες μυρίων ταλάντων” . Αυτοί που χρωστάνε στον Θεό… άπειρα. Αυτοί στους οποίους ο Χριστός διέγραψε το χρέος! Τώρα γιατί πνίγουμε τούς αδελφούς μας, αφού ο Χριστός εμάς δεν μας “έπνιξε” ; …

… Η ένοχη ανειλικρινής συνείδηση μαζί με τη λάθος αξιολόγηση του Χριστού, ως αφεντικού και επουράνιου δυνάστη, φέρνουν τα λάθος αποτελέσματα. Ο Θεός, αντί για προσδοκία χαράς, γίνεται ενδεχόμενος κίνδυνος. Αντί να υπάρχει ως χαρούμενη αναμονή η άφιξή Του, κυριαρχεί αγωνία παραπομπής σε δικαστική έρευνα. Αντί να γεννάει ελπίδα για ομοιότητα μα Αυτόν, γίνεται φυλακή αυτοπεριφρούρησης, γι’ αυτό και ψάχνουμε… να πάρουμε ό,τι μας χρωστάνε! π.Θεοδοσιος Μαρτζούχος

 

 

Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ἐπί κυμάτων)

… Μια ατελής ψυχή δεν μπορεί να γεμίσει όλα τα μέλη του σώματός της με φως, δεν μπορεί να διαποτίσει πλήρως την κτηνώδη ύλη με ζωή. Η μεταμόρφωση του Ιησού ήταν η ορατή έκρηξη μιας ζωής τόσο δυνατής, που μπορούσε να γίνει ζωοδότρα και αποκαταστάτρια της ζωής. Μπορούσε να αφανίσει την παλαιά σάρκα και να την ανακαινίσει για πάντα. Ένα τέτοιο σώμα μπορεί κάλλιστα να περπατά πάνω στα πιο ταραγμένα ύδατα. Ένα σώμα που ανταποκρίνεται στο φως και είναι διαπερατό από το φως, που είναι η ορατή ζωή, δεν θα μπορούσε να φέρει εντός του την καταδίκη του θανάτου. Ένα τέτοιο σώμα δεν θα είχε πεθάνει ποτέ…

George MacDonald

 Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

...η αφήγηση μιλά για μια θαυμαστή αλλαγή, ένα εξαίσιο θαύμα, που συμβαίνει πάνω στη μορφή εκείνου απ’ όπου απορρέουν όλα τα θαύματα -σαν η ενοικούσα χάρη να εκφρἀστηκε με σφοδρότητα πάνω στο γήινο σκεύος που την περιείχε…

Εάν η έννοια που έχουμε για αυτό που αποκαλούμε υλικό φως, το καθιστά τη μοναδική κατάλληλη εικόνα για να εκφράσει την αόρατη Αλήθεια, το είναι του Θεού, τότε πρέπει να υπάρχει ανάμεσά τους ένας ισχυρότατος δεσμός -όχι απλώς συνάφεια, αλλά ενότητα. Τέτοια καταλληλότητα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς αυτήν τη συνάφεια.

Η ουσιώδης αλήθεια για τον Θεό είναι ότι δημιουργεί την ορατή του εικόνα από τον ήλιο που φωτίζει τον κόσμο. Όταν ο άνθρωπος, που είναι η εικόνα του Θεού, είναι γεμάτος με την παρουσία του αιωνίου, τότε, λόγῳ της θεϊκής του φύσης, η οποία εκείνη τη στιγμή είναι ώριμη για να φωτιστεί, ακτινοβολεί φως μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. Πού, πότε ή πώς το εσωτερικό πνευματικό φως γίνεται ή δημιουργεί εξωτερικό φως, κανείς δεν μπορεί να πει. Αυτό το σύνορο, εκεί όπου αυτό που αποκαλούμε νους και ύλη εφάπτονται, είναι η περιοχή των θαυμάτων -της υλικής δημιουργίας, θα μπορούσα να πω, που είναι το μεγάλο και ίσως το μόνο θαύμα. Αν η ύλη είναι αποτέλεσμα του πνεύματος, και το σώμα είναι με την ψυχή ένας ενιαίος άνθρωπος, τότε, όταν η ψυχή ακτινοβολεί από αλήθεια, το σώμα δεν μπορεί παρά να λάμψει.

Υποθέτω, λοιπόν, ότι η αλήθεια, που είναι φως στην ψυχή, μπορεί να αποβάλει την ασθένεια, που είναι σκοτάδι στο σώμα. Και όχι μόνο, μπορεί επίσης να μεταβάλει το σώμα, ακόμα και χωρίς την παρέμβαση του θανάτου, καθιστώντας το όμοιο με το σώμα του Ιησού και ικανό να κάνει τα πάντα. Δεν θεωρώ ότι το σώμα του Ιησού θα μπορούσε να πεθάνει, παρά μόνο από βία. Κανένας φυσιολόγος δεν μπορεί να πει γιατί ο άνθρωπος πρέπει να πεθαίνει. Νομίζω ότι μια τέλεια ψυχή θα ήταν ικανή να κρατήσει το σώμα ζωντανό. Μια ατελής ψυχή δεν μπορεί να γεμίσει όλα τα μέλη του σώματός της με φως, δεν μπορεί να διαποτίσει πλήρως την κτηνώδη ύλη με ζωή. Η μεταμόρφωση του Ιησού ήταν η ορατή έκρηξη μια ζωής τόσο δυνατή, που μπορούσε να γίνει ζωοδότρα και αποκαταστάτρια της ζωής. Μπορούσε να αφανίσει την παλαιά σάρκα και να την ανακαινίσει για πάντα. Ένα τέτοιο σώμα μπορεί κάλλιστα να περπατά πάνω στα πιο ταραγμένα ύδατα. Ένα σώμα που ανταποκρίνεται στο φως και είναι διαπεραστό από το φως, που είναι η ορατή ζωή, δεν θα μπορούσε να φέρει εντός του την καταδίκη του θανάτου. Ένα τέτοιο σώμα δεν θα είχε πεθάνει ποτέ...

George MacDonald, " The Miracles of our Lord " , Τα θαύματα του Χριστού, Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ

 

...Η αμαρτία για την Εκκλησία του Χριστού είναι υπαρξιακή αστοχία. Δηλαδή αποτυχία να πορευτούμε κατά τις υποδείξεις του Θεού και να φτάσουμε σε αρτιότητα και υγεία ψυχική. Είναι κατά συνέπεια αλλοίωση των δεδομένων μας. Στρέβλωση της κατεύθυνσης των ενδιαφερόντων, των στόχων και των επιδιώξεών μας. Αντί να αναζητούμε τον “Ιατρό των ψυχών μας”, τον Σωτήρα Χριστό, ψάχνουμε παρηγοριές στις ικανοποιήσεις των, όποιας λογής παθών μας και στην αυταπάτη της ψυχοσωματικής αυτοαπασχόλησης. Η όλη μας ύπαρξη -καρδιά(ως εσωτερικός κόσμος) και σώμα- βουλιάζει στον εγωκεντρισμό της αγωνιώδους τοποθέτησης: “είμαι όλος δικός μου”. Σε έναν τέτοιο εγκλεισμό κάθε σχέση γίνεται...κόλαση, αφού προηγείται πάντων η αυτού εξοχότης ο εαυτός μας! Οι άλλοι υπάρχουν για μας. Οι όποιες επί μέρους μικρές και δευτερεύουσες ενέργειές μας δεν είναι η αμαρτία καθαυτήν, αλλά εκφραστικές υλοποιήσεις της θεμελιώδους τοποθέτησής μας : “όλος δικός μου και όλα για μένα”.

Απ΄αυτή τη δαιμονική “ανάσα” και τοποθέτηση κινδυνεύουμε όλοι, μετά τη φίλαυτη πτώση του γενάρχη μας Αδάμ. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Ακριβώς γι’ αυτό η Αγία Γραφή δεν αναφέρει και δεν συζητάει μόνο τις αμαρτίες της πόρνης, του τελώνου, του ληστή, του φαρισαίου, αλλά και τις αμαρτίες του Αβραάμ, του Δαβίδ, των αποστόλων και του Πέτρου! Για όλους μας είναι κίνδυνος η αυταπάτη της αμαρτίας. Έρχεται με την πρόταση της ικανοποίησης κάποιας από τις δυνάμεις της ψυχής μας, κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόταση. “ Συζητώντας “ μαζί της, τη φανταζόμαστε ωραία σαν τον καρπό της Εδέμ. Το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στην εντολή-ιατρική συνταγή του Θεού και στη δική μας εγωκεντρική φανταστική αυτοδυναμία. Vae victis ! Νικημένοι γινόμαστε συνήγοροι του κατακτητή μας! Η επανάληψη μάς κάνει υποχείριους δούλους. Η επανάσταση ενάντια στην “τυραννία … της ιατρικής εντολής” φαντάζει μονόδρομος! Αντί να κυνηγάμε τον εχθρό. Αποσαθρώνουμε τον εαυτό μας. Έρχεται η “παραλυσία” να μπει επιταφια σφραγίδα στον “πεθαμένο” εαυτό μας. Μένει μόνη ελπίδα ο λόγος του Χριστού ότι “ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστίν, ὅτε οἱ νεκροί ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται”(Ιω. 5. 25). “Αλήθεια σας λέω, έρχεται στιγμή, και τώρα μπορεί να ισχύει, που οι νεκροί εξ αμαρτιών θα δεχθούν ρυθμιστή της ζωής τους τον λόγο του Υιού του Θεού, και θα ζήσουν”...

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ, “Αν ο σπόρος δεν πεθάνει…” Εκδόσεις Ἐν πλῷ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Παραλύτου)

… Ο άνδρας ήρθε στον Ιησού για να λάβει θεραπεία, και αντί για αυτό του δίνει συγχώρηση - αυτό από μόνο του είναι μια αυστηρή επίπληξη. Δίνει τη συγχώρηση, αλλά δεν δίνει τη θεραπεία αμέσως μετά. Την καθυστερεί, μάλλον για χάρη του άνδρα και όλων των παρισταμένων, τους οποίους δίδασκε για ώρα. Είχε έρθει τώρα η στιγμή, μέσω της προσφοράς της συγχώρησης στον παράλυτο, να χαράξει μέσα στις καρδιές τους το μάθημα της θείας συγχώρησης, το οποίο τους είχε κηρύξει. Τα λόγια του σήμαιναν ότι ο Θεός είχε συγχωρήσει ς αμαρτίες του, αλλιώς δεν θα είχαν κανένα νόημα. Οι γραμματείς είχαν δίκιο όταν είπαν ότι κανείς δεν μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες παρά μόνον ο Θεός. Πράγματι, μόνο ο Θεός μπορεί να παράσχει ολοκληρωμένη συγχώρηση, αυτήν που κάθε άνθρωπος συνεχίζει να έχει ανάγκη, ακόμη κι όταν έχει συγχωρηθεί από όλους τους συνανθρώπους του που έχει βλάψει.

Είπαν μέσα τους : “αυτός προσβάλλει τον Θεό” , είναι βλάσφημος. Το περίμενε αυτό ο Ιησούς.

“Γιατί κάνετε πονηρές σκέψεις;”, είπε -εννοώντας, γιατί σκέφτεστε πονηρά εναντίον μου, ότι είμαι βλάσφημος;

Θα τους έδειχνε τώρα ότι δεν ήταν βλάσφημος, ότι είχε την εξουσία να συγχωρεί και ότι κήρυττε την άφεση των αμαρτιών γιατί αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο καταλληλότερος τρόπος να τους το δείξει ήταν να αναστρέψει τις οδυνηρές συνέπειες αυτών των αμαρτιών, καταδεικνύοντας έτσι, μέσω μιας ατομικής περίπτωσης , την καθολική αλήθεια. Αυτός που μπορεί να πει σε έναν άνθρωπο, που υφίσταται τις συνέπειες της αμαρτίας βάσει του καθολικού νόμου, “γίνε καλά, γίνε δυνατός και υγιής, απαλλάσεσαι από τα δεινά σου”, αυτός πρέπει σίγουρα να έχει το δικαίωμα να ανακηρύξει επίσης τη συγχώρησή του. Γιατί εάν αυτός που συγχωρεί αμαρτίες είναι άλλος από αυτόν που μπορεί να θεραπεύσει, και ο ένας είναι από τον Θεό ενώ ο άλλος όχι, τότε το βασίλειο του Θεού βρίσκεται υπό κατάρρευση, έχει διαιρεθεί και τα θεσπίσματά του έχουν καταργηθεί. Η εξουσία δεν δίνει απαραίτητα σε κάποιον το δικαίωμα να συγχωρεί, ωστόσο η κατοχή εξουσίας μπορεί να είναι η απόδειξη ότι κάποιος έχει το δικαίωμα. “Τι είναι ευκολότερο να πω: “σου συγχωρούνται οι αμαρτίες” ή να πω, σήκω και περπάτα”;” Εάν ο Θεός μπορεί να κάνει και τα δύο, τότε αυτός που μπορεί να κάνει το ένα πρέπει σίγουρα να μπορεί να κάνει και το άλλο.

“Για να μάθετε λοιπόν πως ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου¨...

The Miracles of our Lord, 'Τα θαύματα του Χριστού", Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ