Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας,

καὶ τῆς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Πρόκειται γιά ἕναν καταπληκτικό καί ἀναντικατάστατο Ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ δέν μπορεῖ να συγκριθεῖ μέ ὀποιοδήποτε ἀλλο ἐπίτευγμα τῆς ἀνθρωπίνης λογοτεχνίας καί ποιήσεως. Ἡ μορφή τοῦ Ὕμνου συνάπτεται τόσο ἀδιάσπαστα μέ τό περιεχόμενό του, ὥστε νά μή χρειάζεται ἡ νεοεληνική του ἀπόδοση. Ἡ πολιτογράφηση τοῦ Ὑμνου στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἔγινε καθημερινός χαιρετισμός με τό: “Χριστός ἀνέστη - Ἀληθῶς Ἀνέστη”. Τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων δέν εἷναι διδασκαλία ἠθικῶν καί θρησκευτικῶν γνώσεων, ἀλλά “μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν”. “Κωφώθητε οὖν (=κλεῖστε τά αὐτιά σας), ὅταν ὑμῖν χωρίς Ἰησοῦ Χριστοῦ λαλῇ τις, ὅστις ἀληθῶς ἐδιώχθη ἐπί Ποντίου Πιλάτου, ἀληθῶς ἐσταυρώθη καί ἀπέθανε καί ἀληθῶς ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν” (Ἰγνάτιος Θεοφόρος).

ΚΩΝ/ΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ, Πεντηκοστάριον Χαρμόσηνον