...Η αμαρτία για την Εκκλησία του Χριστού είναι υπαρξιακή αστοχία. Δηλαδή αποτυχία να πορευτούμε κατά τις υποδείξεις του Θεού και να φτάσουμε σε αρτιότητα και υγεία ψυχική. Είναι κατά συνέπεια αλλοίωση των δεδομένων μας. Στρέβλωση της κατεύθυνσης των ενδιαφερόντων, των στόχων και των επιδιώξεών μας. Αντί να αναζητούμε τον “Ιατρό των ψυχών μας”, τον Σωτήρα Χριστό, ψάχνουμε παρηγοριές στις ικανοποιήσεις των, όποιας λογής παθών μας και στην αυταπάτη της ψυχοσωματικής αυτοαπασχόλησης. Η όλη μας ύπαρξη -καρδιά(ως εσωτερικός κόσμος) και σώμα- βουλιάζει στον εγωκεντρισμό της αγωνιώδους τοποθέτησης: “είμαι όλος δικός μου”. Σε έναν τέτοιο εγκλεισμό κάθε σχέση γίνεται...κόλαση, αφού προηγείται πάντων η αυτού εξοχότης ο εαυτός μας! Οι άλλοι υπάρχουν για μας. Οι όποιες επί μέρους μικρές και δευτερεύουσες ενέργειές μας δεν είναι η αμαρτία καθαυτήν, αλλά εκφραστικές υλοποιήσεις της θεμελιώδους τοποθέτησής μας : “όλος δικός μου και όλα για μένα”.

Απ΄αυτή τη δαιμονική “ανάσα” και τοποθέτηση κινδυνεύουμε όλοι, μετά τη φίλαυτη πτώση του γενάρχη μας Αδάμ. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Ακριβώς γι’ αυτό η Αγία Γραφή δεν αναφέρει και δεν συζητάει μόνο τις αμαρτίες της πόρνης, του τελώνου, του ληστή, του φαρισαίου, αλλά και τις αμαρτίες του Αβραάμ, του Δαβίδ, των αποστόλων και του Πέτρου! Για όλους μας είναι κίνδυνος η αυταπάτη της αμαρτίας. Έρχεται με την πρόταση της ικανοποίησης κάποιας από τις δυνάμεις της ψυχής μας, κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόταση. “ Συζητώντας “ μαζί της, τη φανταζόμαστε ωραία σαν τον καρπό της Εδέμ. Το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στην εντολή-ιατρική συνταγή του Θεού και στη δική μας εγωκεντρική φανταστική αυτοδυναμία. Vae victis ! Νικημένοι γινόμαστε συνήγοροι του κατακτητή μας! Η επανάληψη μάς κάνει υποχείριους δούλους. Η επανάσταση ενάντια στην “τυραννία … της ιατρικής εντολής” φαντάζει μονόδρομος! Αντί να κυνηγάμε τον εχθρό. Αποσαθρώνουμε τον εαυτό μας. Έρχεται η “παραλυσία” να μπει επιταφια σφραγίδα στον “πεθαμένο” εαυτό μας. Μένει μόνη ελπίδα ο λόγος του Χριστού ότι “ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστίν, ὅτε οἱ νεκροί ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται”(Ιω. 5. 25). “Αλήθεια σας λέω, έρχεται στιγμή, και τώρα μπορεί να ισχύει, που οι νεκροί εξ αμαρτιών θα δεχθούν ρυθμιστή της ζωής τους τον λόγο του Υιού του Θεού, και θα ζήσουν”...

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ, “Αν ο σπόρος δεν πεθάνει…” Εκδόσεις Ἐν πλῷ