...Αλλά ας γυρίσουμε στη μετάνοια. Ένας Χριστιανός μετανοεί μια φορά και βαπτίζεται. Μπορεί να μη χρειαστεί να μετανοήσει στη ζωή του άλλη φορά, εάν μετά το βάπτισμα μείνει ενταγμένος στο ευχαριστιακό σώμα, στο σώμα του Χριστού. Όμως η ιστορία, όπως και η πείρα των Πατέρων μας, λέει ότι κάθε άνθρωπος κουβαλάει την αδυναμία του, την τάση αυτονομίας της φύσεώς του, κι έτσι φεύγει από το σώμα αυτό, διακόπτει τη σχέση του με την Εκκλησία ως σώμα. Κάθε φορά που κάποιος διακόπτει τη σχέση του με το σώμα της ευχαριστιακής παρουσίας του Κυρίου, μπορεί να μετανοήσει. Διακόπτω τη σχέση με το ευχαριστιακό σώμα, σημαίνει αλλάζω τρόπο νοήσεως. Μέσα στο ευχαριστιακό σώμα υπάρχει ένας τρόπος να νοούμε. Είχα εξηγήσει για τη σχέση νοός και καρδίας. Εκεί μέσα, χάρη στην παρουσία των ακτίστων ενεργειών του Θεού, νοούμε με έναν τρόπο. Και αυτός ο τρόπος μας δημιουργεί αυτή τη στάση ζωής. Εάν φύγουμε από αυτή τη σχέση, νοούμε με άλλον τρόπο. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε ξανά τη νοοτροπία μας. Αυτό λέγεται μετάνοια. Πόσες φορές μπορεί κάποιος να μετανοήσει; Άλλοι μπορεί να μετανοήσουν μόνο μία φορά, ενώ άλλοι μπορεί να μετανοήσουν άπειρες φορές στη ζωή τ0υς -και μπορεί και πάλι να μιλάμε για περιπτώσεις αγίων. Στα συναξάρια της Εκκλησίας, που είναι παιδαγωγία λαού, έχουμε περιπτώσεις Αγίων που μετανόησαν άπαξ, και δεν χρειάστηκε να ξαναμετανοήσουν. Κι έχουμε περιπτώσεις Αγίων που πολλές φορές μετανοούσαν, και ξανά μετανοούσαν, και τελικά κατά την εκδημία τους, την κρίσιμη ώρα της ζωής τους, βρέθηκαν να είναι συνδεδεμένοι με το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ “ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ” Εκδόσεις ΔΟΜΟΣ