ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ, ἡ ‘Υπακοή. Ἦχος γ΄.
Ἐκπλήττων τῇ ὁράσει, δροσίζων τοῖς ῥήμασιν, ὁ ἀστράπτων Ἄγγελος, ταῖς Μυροφόροις ἔλεγε΄
Τόν ζῶντα τί ζητεῖτε ἐν μνήματι;
ἠγέρθη κενώσας τά μνήματα΄
τῆς φθορᾶς ἀλλοιωτήν, γνῶτε τόν Ἀναλοίωτον΄
εἴπατε τῷ Θεῷ ΄
Ὡς φοβερά τά ἔργα σου! Ὅτι τό γένος ἔσωσας τῶν ανθώπων.
Ὁ ἀστραφτερός Ἄγγελος, ἐνῶ ἐξέπληξε με τήν ἐμφάνισή του καί ἐδρόσιζε με τα λόγια του, ἔλεγε στίς Μυροφόρες γυναῖκες: Τί ζητᾶτε στόν τάφο, Αυτόν, πού εἶναι ἀδιάκοπα ζωντανός; Ἀναστήθηκε, αφοῦ ἄδειασε τά μνήματα (ἀπό τούς νεκρούς). Γνωρίστε τόν Ἀναλλοίωτο, πού ὅμως άλλοίωσε τήν φθορά (θανάτου) καί πεῖτε δοξολογικά στό Θεό: Εἶναι τά ἔργα Σου καταπληκτικά, γιατί διέσωσες (ἀπό τό θάνατο) τό ἀνθρώπινι γένος.
“εἶδε ὁ Χριστός ὅτι ἡ φθορά (θάνατος) τῶν ἀνθρώπων, ὡς ὀψώνιον τῆς ἀμαρτίας δέν θά μποροῦσε ἀλλοιώτικα να διαλυθεῖ, παρά μόνον μέσα ἀπό τόν ἴδιο τό θάνατο. Εἶναι ἀδύνατο ὄμως στο Θεό-Λόγο νά ἀποθάνει, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀθάνατος, ὡς Υἱός τοῦ Πατρός. Γι’αὐτό καί προσλαμβάνει άνθρώπινο σῶμα, πού ἦταν δυνατόν νά πεθάνει, ἀλλά καί νά διαμείνει ἄφθαρτον για τον ἐνοικήσαντα Λόγο καί ἐπομένως νά διαλυθεῖ ἀπό ὅλους ἡ φθορά μέ την Ἀνάστασή Του” (Μ.Ἀθαν.)
“ Ὅτι δέν μποροῦσε διαφορετικά τό φθαρτό νά μεταβληθεῖ σέ ἀφθαρσία παρά μόνο μέ τή συμμετοχή τοῦ Σωτῆρος. Καί δέν μποροῦσε διαφορετικά τό θνητό νά μεταβληθεῖ σέ ἀθάνατο παρά μόνο με τήν ένέργεια τῆς αύτοζωῆς τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ” (Μ. Ἀθαν.). ΚΩΝ/ΝΟΥ Σ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ Πεντηκοστάριον Χαρμόσηνον.
Ὁ πατερικός λόγος, ὁ λόγος τῶν Ἀγίων Πατέρων, δεν εἶναι μεταφορά γνωμῶν στά διάφορα θέματα… Εἶναι Ἡ πρόσληψι τροφῆς ἀπό ζωντανούς ὁργανισμούς. Ἠ ἀφομοίωσί της ἀπ’αύτούς, ἡ μετατροπή σέ αἶμα, ζωή καί ἀντοχή. Καί, στή συνέχεια, ἡ δι’αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τῆς ζωοποιήσεως -τῆς ἀναμφισβήτητα καί ἀσχολίαστα ἀντιληπτῆς- μετάδοσι τῆς χαρᾶς καί άναγγελια τοῦ θαύματος τούτου.
Ἔτσι, δέν μεταφέρεται ὁ λόγος ὁ ζωντανός, ὁ πατερικός, μηχανικά, δεν σώζεται άρχαιολογικά, δέν πλησιάζεται μέ ἱστορικές άναδρομές. Μεταφέρεται ἀτόφιος, ὁλοζώντανος, μέ τό να περνᾶ ἀπό γενιά σε γενιά, μέσα ἀπό ζωντανούς ὀγανισμούς, νά τούς ἀλλοιώνη, να δημιουργῆ “Πατέρες”,πού τόν κάνουν προσωπικό τους λόγο, νέο κτῆμα, θαῦμα. Πλοῦτο που αὐξάνει διδόμενος.
Αυτή ἡ ἀλλοίωσι τοῦ λόγου μέσα στόν ἄνθρωπο καί ἡ ἀλλοίωσι τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπ’αὐτόν κρατᾶ ἀναλλοίωτο τό μυστήριο τῆς προσωπικῆς καί ἀνεπανάληπτης ζωῆς ποῦ “πατερικά” διδάσκεται καί δίδεται.
Αύτή εἶναι ἡ ἀναλλοίωτη ἀλλοίωσι τῆς δυνάμεως πού ἀλλοιώνει τή φθορά σέ ἀφθαρσία. Εἶναι ἡ άκίκητη ἀεικινησία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καἰ ἡ ἀείζωη ἀτρεψία του.
ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ, Ἀρχιμ. Βασιλείου
