...Αλλά ας γυρίσουμε στη μετάνοια. Ένας Χριστιανός μετανοεί μια φορά και βαπτίζεται. Μπορεί να μη χρειαστεί να μετανοήσει στη ζωή του άλλη φορά, εάν μετά το βάπτισμα μείνει ενταγμένος στο ευχαριστιακό σώμα, στο σώμα του Χριστού. Όμως η ιστορία, όπως και η πείρα των Πατέρων μας, λέει ότι κάθε άνθρωπος κουβαλάει την αδυναμία του, την τάση αυτονομίας της φύσεώς του, κι έτσι φεύγει από το σώμα αυτό, διακόπτει τη σχέση του με την Εκκλησία ως σώμα. Κάθε φορά που κάποιος διακόπτει τη σχέση του με το σώμα της ευχαριστιακής παρουσίας του Κυρίου, μπορεί να μετανοήσει. Διακόπτω τη σχέση με το ευχαριστιακό σώμα, σημαίνει αλλάζω τρόπο νοήσεως. Μέσα στο ευχαριστιακό σώμα υπάρχει ένας τρόπος να νοούμε. Είχα εξηγήσει για τη σχέση νοός και καρδίας. Εκεί μέσα, χάρη στην παρουσία των ακτίστων ενεργειών του Θεού, νοούμε με έναν τρόπο. Και αυτός ο τρόπος μας δημιουργεί αυτή τη στάση ζωής. Εάν φύγουμε από αυτή τη σχέση, νοούμε με άλλον τρόπο. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε ξανά τη νοοτροπία μας. Αυτό λέγεται μετάνοια. Πόσες φορές μπορεί κάποιος να μετανοήσει; Άλλοι μπορεί να μετανοήσουν μόνο μία φορά, ενώ άλλοι μπορεί να μετανοήσουν άπειρες φορές στη ζωή τ0υς -και μπορεί και πάλι να μιλάμε για περιπτώσεις αγίων. Στα συναξάρια της Εκκλησίας, που είναι παιδαγωγία λαού, έχουμε περιπτώσεις Αγίων που μετανόησαν άπαξ, και δεν χρειάστηκε να ξαναμετανοήσουν. Κι έχουμε περιπτώσεις Αγίων που πολλές φορές μετανοούσαν, και ξανά μετανοούσαν, και τελικά κατά την εκδημία τους, την κρίσιμη ώρα της ζωής τους, βρέθηκαν να είναι συνδεδεμένοι με το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ “ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ” Εκδόσεις ΔΟΜΟΣ

 

Θέλω να πω και κάτι ακόμα για τη μετάνοια. Η μετάνοια είναι μυστήριο, όχι με την έννοια της ακολουθίας, αλλά είναι μυστήριο γιατί δεν μπορεί να κατανοηθεί αυτό καθ ’εαυτό το γεγονός της σωτηρίας του ανθρώπου. Δηλαδή η μετάνοια αναφέρεται σε όλο το μυστήριο της θείας Οικονομίας. Και όταν επίσης λέμε μυστήριο της θείας Οικονομίας δεν εννοούμε μια ακολουθία, αλλά εννοούμε τη συνεχή παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία. Μυστήριο, δηλαδή κάτι το ακατανόητο, είναι αυτή η διαρκώς ανοικτή αγκαλιά του Πατρός, που είναι έτοιμος να μας δεχτεί όλους τούς υβριστές του ονόματός του. Η Παλαιά Διαθήκη, κυρίως η διδασκαλία των προφητών, μιλάει για τον εναγκαλισμό του Γιαχβέ προς μια γυναίκα πού την λατρεύει, αλλά αυτή είναι πόρνη και μοιχαλίδα. Αυτό μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε τῖ μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου, ο οποίος εναγκαλίζεται τη νύμφη του με όλες τις εμπειρίες της, όλες τις πράξεις της, όλες τις ενέργειές της. Ο Χριστός εναγκαλίζεται και σώζει σύνολη την ιστορία του ανθρώπου.

Επίσης είχα προσπαθήσει να εξηγήσω ποια είναι η φύση της αμαρτίας. Σας είχα μιλήσει για την ανταρσία της φύσεως ή για την αποτυχία. Και προσπάθησα να σας εξηγήσω ότι πρέπει τα μέλη του Χριστού να απαλλαγούμε από αυτόν τον κύκλο των συμπλεγμάτων ενοχής. Δεν υπάρχει ενοχή στην οδό προσεγγίσεως προς το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού. Δεν υπάρχει ούτε ομαδική ενοχή της ανθρωπότητας, ούτε ατομική ενοχή. Αυτό το καταλαβαίνουμε εάν αντιληφθούμε την αμαρτία ως αποτυχία πραγματοποιήσεως σχέσεως. Μέσα στην Εκκλησία η αμαρτία λειτουργούσε πάντοτε με την έννοια της αποτυχίας. Γι’ αυτό και η προσέγγιση, η επανασύνδεση με το πρόσωπο του νυμφίου Χριστού γινόταν μέσα σε ένα θρίαμβο, σε μια δοξολογία της αγάπης. Χωρίς συμπλέγματα ενοχής. Το τονίζω ιδιαίτερα, γιατί αυτό το θέμα των συμπλεγμάτων ενοχής έχει σφραγίσει τον νεώτερο πολιτισμό.

… Στην Εκκλησιαστική μας παράδοση δεν υπάρχουν συμπλέγματα ενοχής. Δεν αισθάνομαι ένοχος επειδή αμάρτησα. Αισθάνομαι πόνο επειδή δεν είμαι με τον Χριστό...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ "ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ¨ Εκδόσεις  ΔΟΜΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ , “ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ” Εκόσεις ΔΟΜΟΣ

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ  … είναι αμέτρητοι αυτοί που έχουν λάβει από τον Θεό το θαυμαστό δώρο της όρασης, ασύγκριτα περισσότεροι από τους τυφλούς που ο Κύριος θεράπευσε. Το σχόλιο αυτό μάλλον ακούγεται αδύναμο και παρατραβηγμένο στα αυτιά του ανθρώπου που διακατέχεται από το πνεύμα της κοινοτοπίας, τον Μεφιστοφελή του κοινού νου. Αυτός που χρησιμοποιεί την όρασή του μόνο για τη φροντίδα του εαυτού του και την καλοπέραση του μυαλού του, πώς μπορεί να καταλάβει το δώρο του Θεού, και μάλιστα ως κάτι θαυμαστό; Ο άνθρωπος όμως που μέσα στην ψυχή του συνειδητοποίησε κάποια στιγμή το μεγαλείο και τη δόξα του ουρανού, και της γης, της θάλασσας και των πηγών των υδάτων, αυτός θα καταλάβει πόσο θεϊκή εφεύρεση και τι δυνατό εκ Θεού δώρο είναι αυτό το τόσο κοινό πράγμα: αυτά τα μάτια με τα οποία βλέπουμε, αυτό το φως που φωτίζει τον κόσμο, και αυτή η όραση, που είναι αποτέλεσμα των δύο προηγουμένων. Θα καταλάβει ποια δύναμη πίστης γέμισε τον εκ γενετής τυφλό μετά την θεραπεία του. Θα καταλάβει πώς η ορμητική εισροή λαμπρότητας και μεγαλείου τον κατέστησε ικανό να μπορεί στο εξής να πιστεύει ανενδοίαστα και στα πιο μεγάλα και καλά πράγματα -ακόμη και στην αλήθεια την πιο δύσκολα αποδεκτή από τον κοινό νου της ανθρωπότητας (παρότι για όσους την έχουν δει, είναι το πιο φυσικό και λογικό πράγμα)- , ότι ο Θεός του φωτός είναι ένα αφοσιωμένο, στοργικό, έντιμο και ειλικρινές ον, γεμάτο από αυταπάρνηση και απόλυτη αφοσίωση στο υπέρτατο καλό των ανθρώπων που έπλασε.

George MacDonald, Τα θαύματα του Χριστού, εκδόσεις ΙΩΝΑΣ 2022

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ, ἡ ‘Υπακοή. Ἦχος γ΄.

Ἐκπλήττων τῇ ὁράσει, δροσίζων τοῖς ῥήμασιν, ὁ ἀστράπτων Ἄγγελος, ταῖς Μυροφόροις ἔλεγε΄

Τόν ζῶντα τί ζητεῖτε ἐν μνήματι;

ἠγέρθη κενώσας τά μνήματα΄

τῆς φθορᾶς ἀλλοιωτήν, γνῶτε τόν Ἀναλοίωτον΄

εἴπατε τῷ Θεῷ ΄

Ὡς φοβερά τά ἔργα σου! Ὅτι τό γένος ἔσωσας τῶν ανθώπων.

Ὁ ἀστραφτερός Ἄγγελος, ἐνῶ ἐξέπληξε με τήν ἐμφάνισή του καί ἐδρόσιζε με τα λόγια του, ἔλεγε στίς Μυροφόρες γυναῖκες: Τί ζητᾶτε στόν τάφο, Αυτόν, πού εἶναι ἀδιάκοπα ζωντανός; Ἀναστήθηκε, αφοῦ ἄδειασε τά μνήματα (ἀπό τούς νεκρούς). Γνωρίστε τόν Ἀναλλοίωτο, πού ὅμως άλλοίωσε τήν φθορά (θανάτου) καί πεῖτε δοξολογικά στό Θεό: Εἶναι τά ἔργα Σου καταπληκτικά, γιατί διέσωσες (ἀπό τό θάνατο) τό ἀνθρώπινι γένος.

“εἶδε ὁ Χριστός ὅτι ἡ φθορά (θάνατος) τῶν ἀνθρώπων, ὡς ὀψώνιον τῆς ἀμαρτίας δέν θά μποροῦσε ἀλλοιώτικα να διαλυθεῖ, παρά μόνον μέσα ἀπό τόν ἴδιο τό θάνατο. Εἶναι ἀδύνατο ὄμως στο Θεό-Λόγο νά ἀποθάνει, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀθάνατος, ὡς Υἱός τοῦ Πατρός. Γι’αὐτό καί προσλαμβάνει άνθρώπινο σῶμα, πού ἦταν δυνατόν νά πεθάνει, ἀλλά καί νά διαμείνει ἄφθαρτον για τον ἐνοικήσαντα Λόγο καί ἐπομένως νά διαλυθεῖ ἀπό ὅλους ἡ φθορά μέ την Ἀνάστασή Του” (Μ.Ἀθαν.)

“ Ὅτι δέν μποροῦσε διαφορετικά τό φθαρτό νά μεταβληθεῖ σέ ἀφθαρσία παρά μόνο μέ τή συμμετοχή τοῦ Σωτῆρος. Καί δέν μποροῦσε διαφορετικά τό θνητό νά μεταβληθεῖ σέ ἀθάνατο παρά μόνο με τήν ένέργεια τῆς αύτοζωῆς τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ” (Μ. Ἀθαν.). ΚΩΝ/ΝΟΥ Σ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ Πεντηκοστάριον Χαρμόσηνον.

Ὁ πατερικός λόγος, ὁ λόγος τῶν Ἀγίων Πατέρων, δεν εἶναι μεταφορά γνωμῶν στά διάφορα θέματα… Εἶναι Ἡ πρόσληψι τροφῆς ἀπό ζωντανούς ὁργανισμούς. Ἠ ἀφομοίωσί της ἀπ’αύτούς, ἡ μετατροπή σέ αἶμα, ζωή καί ἀντοχή. Καί, στή συνέχεια, ἡ δι’αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τῆς ζωοποιήσεως -τῆς ἀναμφισβήτητα καί ἀσχολίαστα ἀντιληπτῆς- μετάδοσι τῆς χαρᾶς καί άναγγελια τοῦ θαύματος τούτου.

Ἔτσι, δέν μεταφέρεται ὁ λόγος ὁ ζωντανός, ὁ πατερικός, μηχανικά, δεν σώζεται άρχαιολογικά, δέν πλησιάζεται μέ ἱστορικές άναδρομές. Μεταφέρεται ἀτόφιος, ὁλοζώντανος, μέ τό να περνᾶ ἀπό γενιά σε γενιά, μέσα ἀπό ζωντανούς ὀγανισμούς, νά τούς ἀλλοιώνη, να δημιουργῆ “Πατέρες”,πού τόν κάνουν προσωπικό τους λόγο, νέο κτῆμα, θαῦμα. Πλοῦτο που αὐξάνει διδόμενος.

Αυτή ἡ ἀλλοίωσι τοῦ λόγου μέσα στόν ἄνθρωπο καί ἡ ἀλλοίωσι τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπ’αὐτόν κρατᾶ ἀναλλοίωτο τό μυστήριο τῆς προσωπικῆς καί ἀνεπανάληπτης ζωῆς ποῦ “πατερικά” διδάσκεται καί δίδεται.

 Αύτή εἶναι ἡ ἀναλλοίωτη ἀλλοίωσι τῆς δυνάμεως πού ἀλλοιώνει τή φθορά σέ ἀφθαρσία. Εἶναι ἡ άκίκητη ἀεικινησία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καἰ ἡ ἀείζωη ἀτρεψία του.

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ, Ἀρχιμ. Βασιλείου

 

Ἠ φωτοφόρος παρουσία τοῦ Πνεύματος τήν ἀνάστασιν ἡμῖν, ὠς ἐν πρωϊᾳ. τοῦ Δεσπότου ὑποδεικνύει, μᾶλλον δέ αὐτόν ἐκεῖνον τόν ἀναστάντα ὀρᾶν χαρίζεται.

( Αγ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, Λόγος ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, στ. 111-114, έκδοσις ΧΦΔ).

… ἡ φωτοφόρος παρουσία τοῦ Πνεύματος μᾶς φανερώνει σάν αὐγή τήν ἀνάσταση τοὺ Δεσπότου, ἥ καλύτερα μᾶς ἀξιώνει νἀ βλέπουμε τον ἴδιο τόν Ἀναστημένο Χριστό.

...Βέβαια, ὁ ἅγιος Συμεών στό συγκεκριμένο ἀπόσπασμα ἀναφέρεται σε μιά πολύ ὑψηλή πνευματική ἐμπειρία, πού ἀφορᾶ τούς τελείους καί εἶναι ἠ μυστική θέαση τοῦ Ἀναστάντος. Αὐτό ἄς μή μᾶς ἀπογοητεύει. Ὄσο χαμηλά καί ἄν βρισκόμαστε, ἄς ἀγωνιζόμαστε για μιά ὅσο τό δυνατόν πιό συνεπή χριστιανική ζωή και ἄς μή φέρνουμε ἐμπόδια στή μυστική ἀναγέννηση πού ἀπεργάζεται τό Πνεῦμα μέσα μας.

 

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας,

καὶ τῆς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Πρόκειται γιά ἕναν καταπληκτικό καί ἀναντικατάστατο Ὕμνο τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ δέν μπορεῖ να συγκριθεῖ μέ ὀποιοδήποτε ἀλλο ἐπίτευγμα τῆς ἀνθρωπίνης λογοτεχνίας καί ποιήσεως. Ἡ μορφή τοῦ Ὕμνου συνάπτεται τόσο ἀδιάσπαστα μέ τό περιεχόμενό του, ὥστε νά μή χρειάζεται ἡ νεοεληνική του ἀπόδοση. Ἡ πολιτογράφηση τοῦ Ὑμνου στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἔγινε καθημερινός χαιρετισμός με τό: “Χριστός ἀνέστη - Ἀληθῶς Ἀνέστη”. Τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων δέν εἷναι διδασκαλία ἠθικῶν καί θρησκευτικῶν γνώσεων, ἀλλά “μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν”. “Κωφώθητε οὖν (=κλεῖστε τά αὐτιά σας), ὅταν ὑμῖν χωρίς Ἰησοῦ Χριστοῦ λαλῇ τις, ὅστις ἀληθῶς ἐδιώχθη ἐπί Ποντίου Πιλάτου, ἀληθῶς ἐσταυρώθη καί ἀπέθανε καί ἀληθῶς ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν” (Ἰγνάτιος Θεοφόρος).

ΚΩΝ/ΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ, Πεντηκοστάριον Χαρμόσηνον