ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

...Και εκείνος ο Φαρισαίος της παραβολής όταν προσευχόταν και ευχαριστούσε το Θεό για τα κατορθώματά του, δεν έλεγε ψέματα, αλλά, αλήθεια, και δεν κατακρίθηκε γιατί ευχαρίστησε το Θεό. Γιατί έχουμε χρέος να ευχαριστούμε το Θεό, αν ποτέ αξιωθούμε να κάνουμε κάτι καλό, επειδή Αυτός συνεργάστηκε μαζί μας και μας βοήθησε. Γι αυτό, όπως είπα, δεν κατακρίθηκε επειδή είπε : “Δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους”- δηλαδή, δεν κάνω αυτά που κάνουν οι άλλοι άνθρωποι ή κάνω μερικά πράγματα που άλλοι δεν κάνουν-(Λουκ. 18,11), αλλά κατακρίθηκε όταν γύρισε το βλέμμα του στον Τελώνη και είπε: “Ούτε σαν αυτόν εδώ τον Τελώνη”. Τότε αμάρτησε, γιατί μ αυτόν τον τρόπο τον κατέκρινε σαν πρόσωπο, κατέκρινε την διάθεση της ψυχής του. Και με ένα λόγο, κατέκρινε ολόκληρη τη ζωή του.

Κατάκριση είναι το να κατηγορήσει κανείς τον ίδιο τον άνθρωπο, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, είναι οργίλος, είναι πόρνος. Γιατί έτσι κατέκρινε την ίδια τη διάθεση της ψυχής του και έβγαλε συμπέρασμα για όλη τη ζωή του, λέγοντας ότι εόναι τέτοια η ζωή του, τέτοιος είναι αυτός και σαν τέτοιο τον κατέκρινε…

ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΕΡΓΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ, ΣΤ΄ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

 

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΙΒ’ {Πλούσιου νεανίου) Ματθ. ιθ’16-26

... Αδελφοί μου, το θέλημα του Θεού είναι η ζωή μας. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να το καταλάβουμε διατρέχουμε τον κίνδυνο να το τηρούμε με ¨σφιγμένα δόντια”. Οι άνθρωποι οι παραέξω το πετάνε στα σκουπίδια. Δεν έχουνε θέμα, και καμιά φορά μπορεί να είναι και καλύτερα! Εμείς σφίγγουμε τα δόντια μας, το βλέπουμε σαν μια επιβολή η οποία κουράζει, το βαριόμαστε και βιώνουμε μια εσωτερική σύγχυση. Αυτό είναι που χρειάζεται να ξεμπερδέψουμε. Δεν υπάρχει άλλο θέμα.

Δεν κινδυνεύουμε από τον Θεό. Το θέλημα του Θεού είναι θεραπευτικό για μας, είναι σωτηρία για μας, δεν είναι απαίτησή Του. Δεν έχει ανάγκη Εκείνος τη δική μας προσφορά, τη δική μας θυσία, τη δική μας αγάπη. Εμείς την έχουμε. Άμα δεν το καταλάβουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε να “περπατήσουμε” τη σχέση μας με τον Θεό. Θα την τηρούμε, θα κάνουμε διάφορα πράγματα, θα νηστεύουμε, θα προσευχόμαστε και δεν θα μαθαίνουμε ούτε να θυσιάζουμε, ούτε να αγαπάμε, ενώ όλες οι αρετές είναι “γέφυρα”, δεν είναι τέρμα. Οι αρετές είναι γέφυρα” για να πάμε στη Βασιλεία του Θεού. Πάνω απ’ αυτές θα “περπατήσουμε”. Εμείς τις φανταζόμαστε “τέρμα” που μας καταξιώνει. “Eχω τούτο, είμαι, είμαι…”. Ή μερικές φορές διαβάζουμε “θετικά”και τα “ἁρνητικά και λέμε:” Δεν κλέβω, δεν σκοτώνω, δεν δεν δεν…”. Και λοιπόν; Επειδή δεν κλέβω, είμαι ελεήμονας; Επειδή δεν σκοτώνω, αγαπάω; Επειδή δεν κάνω κάτι άλλο, έχω κάποιο περιεχόμενο;

Θέλει πολύ μεγάλη προσοχή η σύγχυση που γεννιέται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο ανάμεσα στις αρετές και το θέλημα του Θεού, που συχνά μετατρέπει τις αρετές σε μια στενόκαρδη μιζέρια απαιτήσεων. Και μετά, φυσικά, στενεύει ο χώρος ο εκκλησιαστικός, και θέλουμε κι εμείς και τα παιδιά μας και οι άνθρωποί μας να φύγουμε.

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ “ αν ο σπόρος δεν πεθάνει…”, Εκδόσεις Ἐν πλῷ

 

ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Μυρίων ταλάντων) Ματθ. ιη΄23-35

...Εμείς ο καθένας μας, είμαστε οι “οφειλέτες μυρίων ταλάντων” . Αυτοί που χρωστάνε στον Θεό… άπειρα. Αυτοί στους οποίους ο Χριστός διέγραψε το χρέος! Τώρα γιατί πνίγουμε τούς αδελφούς μας, αφού ο Χριστός εμάς δεν μας “έπνιξε” ; …

… Η ένοχη ανειλικρινής συνείδηση μαζί με τη λάθος αξιολόγηση του Χριστού, ως αφεντικού και επουράνιου δυνάστη, φέρνουν τα λάθος αποτελέσματα. Ο Θεός, αντί για προσδοκία χαράς, γίνεται ενδεχόμενος κίνδυνος. Αντί να υπάρχει ως χαρούμενη αναμονή η άφιξή Του, κυριαρχεί αγωνία παραπομπής σε δικαστική έρευνα. Αντί να γεννάει ελπίδα για ομοιότητα μα Αυτόν, γίνεται φυλακή αυτοπεριφρούρησης, γι’ αυτό και ψάχνουμε… να πάρουμε ό,τι μας χρωστάνε! π.Θεοδοσιος Μαρτζούχος

 

 

Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ἐπί κυμάτων)

… Μια ατελής ψυχή δεν μπορεί να γεμίσει όλα τα μέλη του σώματός της με φως, δεν μπορεί να διαποτίσει πλήρως την κτηνώδη ύλη με ζωή. Η μεταμόρφωση του Ιησού ήταν η ορατή έκρηξη μιας ζωής τόσο δυνατής, που μπορούσε να γίνει ζωοδότρα και αποκαταστάτρια της ζωής. Μπορούσε να αφανίσει την παλαιά σάρκα και να την ανακαινίσει για πάντα. Ένα τέτοιο σώμα μπορεί κάλλιστα να περπατά πάνω στα πιο ταραγμένα ύδατα. Ένα σώμα που ανταποκρίνεται στο φως και είναι διαπερατό από το φως, που είναι η ορατή ζωή, δεν θα μπορούσε να φέρει εντός του την καταδίκη του θανάτου. Ένα τέτοιο σώμα δεν θα είχε πεθάνει ποτέ…

George MacDonald

 Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

...η αφήγηση μιλά για μια θαυμαστή αλλαγή, ένα εξαίσιο θαύμα, που συμβαίνει πάνω στη μορφή εκείνου απ’ όπου απορρέουν όλα τα θαύματα -σαν η ενοικούσα χάρη να εκφρἀστηκε με σφοδρότητα πάνω στο γήινο σκεύος που την περιείχε…

Εάν η έννοια που έχουμε για αυτό που αποκαλούμε υλικό φως, το καθιστά τη μοναδική κατάλληλη εικόνα για να εκφράσει την αόρατη Αλήθεια, το είναι του Θεού, τότε πρέπει να υπάρχει ανάμεσά τους ένας ισχυρότατος δεσμός -όχι απλώς συνάφεια, αλλά ενότητα. Τέτοια καταλληλότητα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς αυτήν τη συνάφεια.

Η ουσιώδης αλήθεια για τον Θεό είναι ότι δημιουργεί την ορατή του εικόνα από τον ήλιο που φωτίζει τον κόσμο. Όταν ο άνθρωπος, που είναι η εικόνα του Θεού, είναι γεμάτος με την παρουσία του αιωνίου, τότε, λόγῳ της θεϊκής του φύσης, η οποία εκείνη τη στιγμή είναι ώριμη για να φωτιστεί, ακτινοβολεί φως μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. Πού, πότε ή πώς το εσωτερικό πνευματικό φως γίνεται ή δημιουργεί εξωτερικό φως, κανείς δεν μπορεί να πει. Αυτό το σύνορο, εκεί όπου αυτό που αποκαλούμε νους και ύλη εφάπτονται, είναι η περιοχή των θαυμάτων -της υλικής δημιουργίας, θα μπορούσα να πω, που είναι το μεγάλο και ίσως το μόνο θαύμα. Αν η ύλη είναι αποτέλεσμα του πνεύματος, και το σώμα είναι με την ψυχή ένας ενιαίος άνθρωπος, τότε, όταν η ψυχή ακτινοβολεί από αλήθεια, το σώμα δεν μπορεί παρά να λάμψει.

Υποθέτω, λοιπόν, ότι η αλήθεια, που είναι φως στην ψυχή, μπορεί να αποβάλει την ασθένεια, που είναι σκοτάδι στο σώμα. Και όχι μόνο, μπορεί επίσης να μεταβάλει το σώμα, ακόμα και χωρίς την παρέμβαση του θανάτου, καθιστώντας το όμοιο με το σώμα του Ιησού και ικανό να κάνει τα πάντα. Δεν θεωρώ ότι το σώμα του Ιησού θα μπορούσε να πεθάνει, παρά μόνο από βία. Κανένας φυσιολόγος δεν μπορεί να πει γιατί ο άνθρωπος πρέπει να πεθαίνει. Νομίζω ότι μια τέλεια ψυχή θα ήταν ικανή να κρατήσει το σώμα ζωντανό. Μια ατελής ψυχή δεν μπορεί να γεμίσει όλα τα μέλη του σώματός της με φως, δεν μπορεί να διαποτίσει πλήρως την κτηνώδη ύλη με ζωή. Η μεταμόρφωση του Ιησού ήταν η ορατή έκρηξη μια ζωής τόσο δυνατή, που μπορούσε να γίνει ζωοδότρα και αποκαταστάτρια της ζωής. Μπορούσε να αφανίσει την παλαιά σάρκα και να την ανακαινίσει για πάντα. Ένα τέτοιο σώμα μπορεί κάλλιστα να περπατά πάνω στα πιο ταραγμένα ύδατα. Ένα σώμα που ανταποκρίνεται στο φως και είναι διαπεραστό από το φως, που είναι η ορατή ζωή, δεν θα μπορούσε να φέρει εντός του την καταδίκη του θανάτου. Ένα τέτοιο σώμα δεν θα είχε πεθάνει ποτέ...

George MacDonald, " The Miracles of our Lord " , Τα θαύματα του Χριστού, Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ

 

...Η αμαρτία για την Εκκλησία του Χριστού είναι υπαρξιακή αστοχία. Δηλαδή αποτυχία να πορευτούμε κατά τις υποδείξεις του Θεού και να φτάσουμε σε αρτιότητα και υγεία ψυχική. Είναι κατά συνέπεια αλλοίωση των δεδομένων μας. Στρέβλωση της κατεύθυνσης των ενδιαφερόντων, των στόχων και των επιδιώξεών μας. Αντί να αναζητούμε τον “Ιατρό των ψυχών μας”, τον Σωτήρα Χριστό, ψάχνουμε παρηγοριές στις ικανοποιήσεις των, όποιας λογής παθών μας και στην αυταπάτη της ψυχοσωματικής αυτοαπασχόλησης. Η όλη μας ύπαρξη -καρδιά(ως εσωτερικός κόσμος) και σώμα- βουλιάζει στον εγωκεντρισμό της αγωνιώδους τοποθέτησης: “είμαι όλος δικός μου”. Σε έναν τέτοιο εγκλεισμό κάθε σχέση γίνεται...κόλαση, αφού προηγείται πάντων η αυτού εξοχότης ο εαυτός μας! Οι άλλοι υπάρχουν για μας. Οι όποιες επί μέρους μικρές και δευτερεύουσες ενέργειές μας δεν είναι η αμαρτία καθαυτήν, αλλά εκφραστικές υλοποιήσεις της θεμελιώδους τοποθέτησής μας : “όλος δικός μου και όλα για μένα”.

Απ΄αυτή τη δαιμονική “ανάσα” και τοποθέτηση κινδυνεύουμε όλοι, μετά τη φίλαυτη πτώση του γενάρχη μας Αδάμ. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Ακριβώς γι’ αυτό η Αγία Γραφή δεν αναφέρει και δεν συζητάει μόνο τις αμαρτίες της πόρνης, του τελώνου, του ληστή, του φαρισαίου, αλλά και τις αμαρτίες του Αβραάμ, του Δαβίδ, των αποστόλων και του Πέτρου! Για όλους μας είναι κίνδυνος η αυταπάτη της αμαρτίας. Έρχεται με την πρόταση της ικανοποίησης κάποιας από τις δυνάμεις της ψυχής μας, κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόταση. “ Συζητώντας “ μαζί της, τη φανταζόμαστε ωραία σαν τον καρπό της Εδέμ. Το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στην εντολή-ιατρική συνταγή του Θεού και στη δική μας εγωκεντρική φανταστική αυτοδυναμία. Vae victis ! Νικημένοι γινόμαστε συνήγοροι του κατακτητή μας! Η επανάληψη μάς κάνει υποχείριους δούλους. Η επανάσταση ενάντια στην “τυραννία … της ιατρικής εντολής” φαντάζει μονόδρομος! Αντί να κυνηγάμε τον εχθρό. Αποσαθρώνουμε τον εαυτό μας. Έρχεται η “παραλυσία” να μπει επιταφια σφραγίδα στον “πεθαμένο” εαυτό μας. Μένει μόνη ελπίδα ο λόγος του Χριστού ότι “ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστίν, ὅτε οἱ νεκροί ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται”(Ιω. 5. 25). “Αλήθεια σας λέω, έρχεται στιγμή, και τώρα μπορεί να ισχύει, που οι νεκροί εξ αμαρτιών θα δεχθούν ρυθμιστή της ζωής τους τον λόγο του Υιού του Θεού, και θα ζήσουν”...

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ, “Αν ο σπόρος δεν πεθάνει…” Εκδόσεις Ἐν πλῷ