ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΙΒ’ {Πλούσιου νεανίου) Ματθ. ιθ’16-26

... Αδελφοί μου, το θέλημα του Θεού είναι η ζωή μας. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να το καταλάβουμε διατρέχουμε τον κίνδυνο να το τηρούμε με ¨σφιγμένα δόντια”. Οι άνθρωποι οι παραέξω το πετάνε στα σκουπίδια. Δεν έχουνε θέμα, και καμιά φορά μπορεί να είναι και καλύτερα! Εμείς σφίγγουμε τα δόντια μας, το βλέπουμε σαν μια επιβολή η οποία κουράζει, το βαριόμαστε και βιώνουμε μια εσωτερική σύγχυση. Αυτό είναι που χρειάζεται να ξεμπερδέψουμε. Δεν υπάρχει άλλο θέμα.

Δεν κινδυνεύουμε από τον Θεό. Το θέλημα του Θεού είναι θεραπευτικό για μας, είναι σωτηρία για μας, δεν είναι απαίτησή Του. Δεν έχει ανάγκη Εκείνος τη δική μας προσφορά, τη δική μας θυσία, τη δική μας αγάπη. Εμείς την έχουμε. Άμα δεν το καταλάβουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε να “περπατήσουμε” τη σχέση μας με τον Θεό. Θα την τηρούμε, θα κάνουμε διάφορα πράγματα, θα νηστεύουμε, θα προσευχόμαστε και δεν θα μαθαίνουμε ούτε να θυσιάζουμε, ούτε να αγαπάμε, ενώ όλες οι αρετές είναι “γέφυρα”, δεν είναι τέρμα. Οι αρετές είναι γέφυρα” για να πάμε στη Βασιλεία του Θεού. Πάνω απ’ αυτές θα “περπατήσουμε”. Εμείς τις φανταζόμαστε “τέρμα” που μας καταξιώνει. “Eχω τούτο, είμαι, είμαι…”. Ή μερικές φορές διαβάζουμε “θετικά”και τα “ἁρνητικά και λέμε:” Δεν κλέβω, δεν σκοτώνω, δεν δεν δεν…”. Και λοιπόν; Επειδή δεν κλέβω, είμαι ελεήμονας; Επειδή δεν σκοτώνω, αγαπάω; Επειδή δεν κάνω κάτι άλλο, έχω κάποιο περιεχόμενο;

Θέλει πολύ μεγάλη προσοχή η σύγχυση που γεννιέται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο ανάμεσα στις αρετές και το θέλημα του Θεού, που συχνά μετατρέπει τις αρετές σε μια στενόκαρδη μιζέρια απαιτήσεων. Και μετά, φυσικά, στενεύει ο χώρος ο εκκλησιαστικός, και θέλουμε κι εμείς και τα παιδιά μας και οι άνθρωποί μας να φύγουμε.

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ “ αν ο σπόρος δεν πεθάνει…”, Εκδόσεις Ἐν πλῷ