Ζοῦμε για μιὰ στιγμὴ ποὺ εἶναι αἰωνιότης. Ἤ ζοῦμε γιὰ τὴν αιωνιὀτητα ποὺ σαρκώνεται σὲ μιὰ στιγμὴ, μιὰ ἀφή, μιὰ γεύσι.

Μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν πλησιάζεις διανοητικὰ τὸ είδωλο κάποιας ἀλήθειας, ἀλλά συναντᾶς μὲ ὅλη σου τὴν ὕπαρξι τὴ δύναμι τῆς Ζωῆς.

Μποροῦν ὅλοι, διὰ τῆς ὑπομονῆς, συντριβῆς καὶ μετανοίας, νὰ γίνουν κοινωνοὶ αὐτῆς τῆς χάριτος:

Νὰ δεχθοῦν μὲ μιὰ ἀφὴ ὅλη τὴν ὑγεία καὶ τὴ σωτηρία σὰν τὴν αἱμορροοῦσα.

Μὲ μιὰ γεῦσι, ὅλη τὴ χρηστότητα. “Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος”

Μἐ ἕνα ἅγιο Μαργαρίτη (Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ), ὅλο τὸν παράδεισο.

“Μιὰ ροπῇ” συντριβῆς, ὅλη τὴ θεολογία : “Χαίροις Σταυρέ, δι’οὗ ἀνεγνωρίσθη μιᾷ ροπῇ Λῃστὴς θεολόγος κραυγάζων’ μνήσθητὶ μου, Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου”.

'Αρχιμ.  Βασιλείου, Προηγουμένου Ι.Μ. Ἰβήρων "Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ"

 

 

 

Θεὸς ὤν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν,

τῆς μεγάλης βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον

εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν

ὅθεν θεογνωσίας πρός φῶς ὁδηγηθέντες,

έκ νυκτός ὀρθρίζοντες

δοξολογούμεν σε, φιλάνθρωπε.

Κανών τοῦ Κοσμᾶ , Ὡδή ε΄. Ὀ Εἱρμός

Επειδή είσαι Θεός της ειρήνης, Πατέρας της ευσπλαχνίας,

τον Άγγελον της μεγάλης αποφάσεώς Σου, (δηλ. Τον Μεσσία Χριστό)

απέστειλες από τον ουρανό σε μας εδώ στη γη.

Ένεκα τούτου λοιπόν, αφού οδηγηθήκαμε προς το φως της θεογνωσίας,

από την νύκτα της πλάνης και ασέβειας στην αυγή της ευσέβειας και της πίστεως,

ξύπνιοι όντες πλέον, Σε δοξολογούμε, φιλάνθρωπε Κύριε.

ΠΕΤΡΟΥ ΚΩΝ. ΚΑΛΥΒΑ (Η ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ)

Αυτός, ο Λόγος του Θεού, ήρθε ώστε εμείς να γνωρίσουμε τον Θεό. Γι’ αυτό, κάθε λόγος του είναι αναγκαίος για να γνωρίσουμε τόσο τον ίδιο όσο και τον Θεό. Συνεπώς, πρέπει να κατανοήσουμε, όσο μας είναι δυνατόν, κάθε έναν λόγο του και κάθε μία πράξη του, που στην περίπτωσή του δεν είναι παρά μια άλλη μορφή λόγου. Πιστεύω ότι αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο δημιουργηθήκαμε. Πιστεύω ακόμη ότι αυτό θα οδηγήσει εν τέλει στο ξετύλιγμα του κουβαριού του σύμπαντος, που τώρα φαίνεται σε όλους μας, λίγο ή πολύ, μια περίπλοκη και ακατανόητη υπόθεση.

George MacDonald , “ The Miracles of our Lord” , “ Τα θαύματα του Χριστού” εκδόσεις ΙΩΝΑΣ

 Πέρασαν αιώνες και πράγματι, η ελπίδα του και η προσδοκία του εκπληρώθηκαν.  Εκείνος που ήταν αληθινός Θεός έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο και ήταν άξιος να βάλει το χέρι Του στον ώμο του Θεού.  Και όντας πραγματικός αληθινός άνθρωπος, μπορούσε να βάλει το χέρι Του και στον ώμο του ανθρώπου, χωρίς να τον συντρίψει, να ενώσει τα δύο σε ένα πρόσωπο και να  φέρει το ένα κοντά στο άλλο.  Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος  που μπορούσε να μας συνάψει με τον Θεό ως φίλους Του που έχουν φθάσει στο τέλειο μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και άρα μπορούν, μαζί με τον Χριστό, να γίνουν υιοί και θυγατέρες του ίδιου του Θεού.

   ANTHONY BLOOM 

 

Αν δεν μπορέσω να έχω κάποια επαφή με το Θεό μέσα στο ίδιο μου το είναι -όποιο και αν είναι αυτό- μέσα σ’ αυτόν τον μικρό κόσμο μου, τότε οι πιθανότητες να Τον αναγνωρίσω ακόμα και αν Τον συναντήσω πρόσωπο προς πρόσωπο- είναι φοβερά μειωμένες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: “Αν βρεις την πόρτα της καρδιάς σου θα ανακαλύψεις ότι αυτή είναι και η πόρτα της Βασιλείας του Θεού”. Έτσι, λοιπόν, μέσα μας πρέπει να στραφούμε και όχι προς τα έξω. Να στραφούμε μέσα μας, αλλά με κάποιο ειδικό τρόπο. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να στραφούμε στο εσωτερικό μας με τον τρόπο που γίνεται στην ψυχανάλυση ή στην ψυχολογία γενικά. Αυτό που λέω δεν είναι ταξίδι διείσδυσης στον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά είναι ένα ταξίδι μέσα από το είναι μου, τον εαυτό μου για να αναδυθώ από το βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μου και να υψωθώ εκεί όπου Εκείνος υπάρχει στο σημείο, δηλαδή όπου ο Θεός και εγώ συναντιόμαστε.

ANTHONY BLOOM, “School for Prayer” “ Μάθε να προσεύχεσαι” Εκδόσεις ΕΛΑΦΟΣ

 

Αν δεν μπορέσω να έχω κάποια επαφή με το Θεό μέσα στο ίδιο μου το είναι -όποιο και αν είναι αυτό- μέσα σ’ αυτόν τον μικρό κόσμο μου, τότε οι πιθανότητες να Τον αναγνωρίσω ακόμα και αν Τον συναντήσω, πρόσωπο προς πρόσωπο- είναι φανερά μειωμένες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: “Αν βρεις την πόρτα της καρδιάς σου θα ανακαλύψεις ότι αυτή είναι και η πόρτα της Βασιλείας του Θεού”. Έτσι, λοιπόν, μέσα μας πρέπει να στραφούμε και όχι προς τα έξω. Να στραφούμε μέσα μας, αλλά με κάποιο ειδικό τρόπο. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να στραφούμε στο εσωτερικό μας με τον τρόπο που γίνεται στην ψυχανάλυση ή στην ψυχολογία γενικά. Αυτό που λέω δεν είναι ταξίδι διείσδυσης στον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά ένα ταξίδι μέσα από το είναι μου, τον εαυτό μου για να αναδυθώ από το βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μου και να υψωθώ εκεί όπου Εκείνος υπάρχει στο σημείο, δηλαδή, όπου ο Θεός και εγώ συναντιόμαστε.

Έτσι, λοιπόν, αυτό το θέμα της προσευχής -όταν την πρωτομαθαίνεις- έχει δυο πλευρές. Πρώτη είναι η πορεία που κάνουμε προς το εσωτερικό μας κόσμο. Δεύτερη είναι η χρήση των λέξεων στην προσευχή και ο στόχος προς τον οποίο κατευθύνονται.

Θα μιλήσω τώρα γι’ αυτή τη δεύτερη πλευρά. Σε ποιόν ή σε τί στρέφω τη ρομφαία της προσευχής μου; Συχνά οι άνθρωποι στρέφουν προς τον ουρανό και προσπαθούν να φωνάξουν. Μένουν όμως έκπληκτοι όταν ανακαλύπτουν πως ο ουρανός είναι απελπιστικά άδειος. Ούτε καν η ηχώ επιστρέφει. Σίγουρα δεν είναι εκεί που μπορεί κανείς να βρει μια ηχώ, μια ανταπόκριση. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας τον έβδομο αιώνα, γράφει ότι η προσευχή, τα τα λόγια της προσευχής, είναι σαν ένα βέλος. Αλλά το να έχεις ένα βέλος δεν είναι αρκετό. Αν θέλεις να πετύχεις κάποιο στόχο πρέπει απαραίτητα να έχεις ένα τόξο με καλή χορδή και χέρι δυνατό να το χειρίζεται. Αν έχεις καλό τόξο αλλά δεν μπορείς να το χειριστείς, το βέλος σου θα πετάξει μόλις λίγα μέτρα και θα πέσει κάτω. Αν δεν ρίξεις το βέλος σου με δυνατό χέρι δεν θα φτάσει στο στο στόχο σου. Αυτό, λοιπόν, που χρειάζεται για το βέλος είναι το τόξο, η χορδή, το χέρι και η δύναμη.

Αφού, σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, οι λέξεις της προσευχής είναι το βέλος, πρέπει, λοιπόν, να βάλουμε στόχο το βαθύτερο σημείο μέσα μας, όπου θα συναντήσουμε το Θεό. Πρέπει, δηλαδή, να στρέψουμε το τόξο μας σ’ αυτό το βαθύτερο σημείο του είναι μας. Και το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να εξασφαλίσουμε όλες τις προϋποθέσεις ώστε το βέλος μα να εκτοξευτεί με δύναμη και να βρει το στόχο του. Πολύ συχνά όταν προσευχόμαστε δεν συγκεντρώνουμε το νου μας, δεν προσέχουμε σε ότι λέμε, η καρδιά μας βρίσκεται αλλού, και η προσευχή μας δεν βοηθιέται από τη ζωή μας. Ακριβώς εδώ, αν θέλετε, θα βρείτε τις αναλογίες του τόξου, της χορδής και της δύναμης, με τα βέλη.

ANTHONY BLOOM, School for Prayer, Μάθε να προσεύχεσαι, Εκδόσεις “ ΕΛΑΦΟΣ”

 

II. Αν, όσα έχω πει μέχρι τώρα, είναι αλήθεια, τότε βρισκόμαστε στο σημείο που πρέπει να χτυπήσουμε μια πόρτα. Αλλά ποια πόρτα; Τώρα μερικά προβλήματα γίνονται πολύ έντονα. Αν αυτή η πόρτα ήταν μια πόρτα κάπου ναού, θα ήταν πολύ απλά τα πράγματα. Θα πηγαίναμε και θα χτυπούσαμε. Αλλά η δυσκολία είναι ότι, συνήθως, δεν ξέρουμε πού να χτυπήσουμε.

Πολλές φορές οι άνθρωποι θέλουν να προσευχηθούν και διερωτώνται : “Ποιο είναι το εστιακό σημείο της προσευχής μου; Πού θα πρέπει να στρέψω το βλέμμα μου και την καρδιά μου;”. Για ένα Μουσουλμάνο το πράγμα είναι απλό, στρέφεται προς τη Μέκκα. Αλλά οι Χριστιανοί και να στραφούν προς την Ανατολή τί θα σημαίνει αυτό; Ποιο το κέρδος; Δεν είναι δυνατόν να εστιάσεις την προσοχή σου σε πράγματα κατώτερα από το Θεό. Τη στιγμή που προσπαθείς να συγκεντρώσεις την προσοχή σου, τη σκέψη σου σ’ έναν ψεύτικο θεό που η δική σου φαντασία έπλασε, κινδυνεύεις να βάλεις ένα είδωλο ανάμεσα σε σένα και στον αληθινό Θεό.

Αυτή είναι μια σκέψη την οποία, τον τέταρτο αιώνα, διατύπωσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο οποίος είπε:Τη στιγμή που τοποθετούμε μπροστά μας ένα ορατό σημείο -είτε σταυρός είναι αυτό, είτε θυσιαστήριο, είτε μια εικόνα- ή ένα αόρατο ομοίωμα, π.χ. το Θεό όπως τον φανταζόμαστε ή το Χριστό όπως τον έχουμε δει στις ζωγραφισμένες εικόνες, και προσηλώνουμε την προσοχή μας σ’ αυτά, τότε έχουμε τοποθετήσει ένα φράγμα ανάμεσα σε μας και στο Θεό. Και τούτο γιατί την εικόνα που έχουμε σχηματίσει την παίρνουμε για το Πρόσωπο στο οποίο απευθύνουμε την προσευχή μας.

Εκείνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συγκεντρώσουμε καθετί που ξέρουμε για το Θεό, ώστε να βρεθούμε μέσα στην Παρουσία Του. Αλλά τότε ας θυμηθούμε ότι όλο και όλο που ξέρουμε για τo Θεό είναι το παρελθόν μας που βρίσκεται πίσω μας μια και μεις είμαστε εδώ, στεκόμαστε μπροστά στο Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο μπροστά στη μεγαλοπρέπεια Του, στην απλότητά Του, τόσο κοντά Του και όμως μας είναι ακόμα άγνωστος. Μόνο αν σταθούμε εκεί, εντελώς ανοιχτοί μπροστά του, μπροστά στο άγνωστο, θα μπορέσει να μας αποκαλυφθεί. Να αποκαλύψει τον Εαυτό Του σε μας, στην κατάσταση που είμαστε σήμερα, με τρόπο που Εκείνος θα διαλέξει. Έτσι, λοιπόν, με μια τόσο ανοιχτή καρδιά και τόσο ανοιχτό μυαλό πρέπει να στεκόμαστε μπροστά στο Θεό, χωρίς να προσπαθούμε να Του δώσουμε κάποιο συγκεκριμένο σχήμα ή να Τον φυλακίσουμε σε ιδέες και εικόνες. Και τότε μπορούμε να χτυπήσουμε την πόρτα.

Πού; Το Ευαγγέλιο μας λέει: “ Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστίν”. Πρώτα απ’ όλα είναι μέσα μας η Βασιλεία του Θεού. Αν δεν μπορούμε να τη βρούμε μέσα μας, αν δεν μπορούμε να συναντήσουμε το Θεό μέσα στα βάθη του εαυτού μας, τότε οι πιθανότητες να Τον συναντήσουμε έξω από μας, είναι πολύ αμυδρές. Όταν ο Γκαγκάριν επέστρεψε από το διάστημα και έκανε εκείνη την αξιοσημείωτη παρατήρηση ότι δεν είχα δει το Θεό στον Ουρανό, ένας από τους ιερείς μας στη Μόσχα παρατήρησε : “εφ’ όσον δεν Τον έχεις δει στη γη, δεν θα Τον δεις ποτέ στον ουρανό”. Αυτό επιβεβαιώνει εκείνο για το οποίο μιλάμε τώρα.

ΑΝΤΗΟΝΥ ΒLΟΟΜ School for Prayer “Μάθε να προσεύχεσαι” Εκδόσεις ΕΛΑΦΟΣ

 

Δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε τη ζωή της προσευχής, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε προς το Θεό, αν δεν είμαστε ελεύθεροι από οποιαδήποτε κτήση. Έτσι μόνο θα έχουμε δυο χέρια ελεύθερα και μια καρδιά τελείως ανοιχτή -όχι σαν ένα γεμάτο πορτοφόλι που φοβόμαστε να το ανοίξουμε μήπως πέσουν τα χρήματα μας, αλλά σαν ένα ανοιχτό άδειο πορτοφόλι- και μια διάνοια τελείως ανοιχτή στο άγνωστο και στο απροσδόκητο. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο είμαστε πλούσιοι και ταυτόχρονα εντελώς ελεύθεροι από πλούτη. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου μπορούμε να πούμε ότι αν και βρισκόμαστε έξω από τη Βασιλεία του Θεού όμως είμαστε τόσο πλούσιοι, αλλά και όταν βρισκόμαστε μέσα είμαστε τόσο ελεύθεροι!

Αυτή την αλήθεια τη βιώνουμε καλύτερα όταν νηστεύουμε. Δεν εννοώ τη νηστεία και την αποχή που επηρεάζει μόνο το στομάχι. Αλλά την κατάσταση της εγκράτειας η οποία σου επιτρέπει ή σε υποχρεώνει να μην υποδουλωθείς ποτέ και σε τίποτε. Αυτό, φυσικά, είναι ζήτημα που αφορά όλη μας τη ζωή. Πρώτα απ’ όλα αυτό επιδρά στη φαντασία μας, γιατί, ακριβώς εκεί είναι το σημείο απ’ όπου αρχίζει η αμαρτία. Ένας από τους Ορθοδόξους συγγραφείς μας τον ένατο αιώνα, είπε ότι οι αμαρτίες της σάρκας είναι αμαρτίες που κάνει το πνεύμα σε βάρος της σάρκας. Δεν είναι η σάρκα εκείνη που ευθύνεται. Και μ’ αυτή την έννοια , νομίζω, πως πρέπει να μάθουμε να ελέγχουμε τη φαντασία μας. Όσο η φαντασία δεν μας έχει κυριεύσει, τα πράγματα βρίσκονται έξω από εμάς’ όταν όμως η φαντασία μας εμπλακεί και φυλακιστεί σε ορισμένα πράγματα, τότε είμαστε κολλημένοι σ’ αυτά.

Αντικειμενικά ξέρεις ότι υπάρχουν διάφορες τροφές: κρέας, χορταρικά, γλυκίσματα και τόσα άλλα. Το ξέρεις αυτό σαν ένα αντικειμενικό γεγονός. Αν τώρα καθίσεις και σκεφτείς :”Δεν πεινάω πραγματικά αυτή τη στιγμή’ αλλά υπάρχουν τόσα πολλά και ωραία πράγματα που μπορεί κανείς να φάει! Τί θα μου άρεσε εμένα να φάω;” Σε λιγότερο από πέντε λεπτά θα έχεις απλώσει τις κεραίες της όρεξης σου σε μια μεγάλη ποικιλία τροφών. Θα είσαι, σαν τον Guliver, δεμένος στο έδαφος με ένα, δυο, τρία σκοινιά. Το καθένα σκοινί, στη πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε, αλλά το σύνολό τους μπορεί να σε κρατήσει γερά στο έδαφος. Από τη στιγμή. δηλαδή, που θα αφήσεις τη φαντασία σου αχαλίνωτη τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Όσον αφορά, λοιπόν, τη φαντασία, πρέπει να είμαστε εγκρατείς και να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας

Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην προσκόλληση και στην αγάπη, ανάμεσα στην πείνα και στη λαιμαργία, ανάμεσα στο ζωηρό ενδιαφέρον και στην περιέργεια. Κάθε μια από τις φυσικές μας ροπές έχει το αντίστοιχό της που σφραγίζεται από το κακό και γίνεται μέσο για την υποδούλωση μας. Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν έλεγα να αποσύρουμε τις κεραίες μας. Και για να γίνει η αρχή λέγει: ”όχι”. Αν δεν πεις έγκαιρα το “όχι”, θα μπεις στον αγώνα. Αλλά και τότε γίνε άτεγκτος, γιατί η κρίση, η ανεξαρτησία της γνώμης, η ελευθερία, είναι πολυτιμότερα από αυτά που έχεις όταν είσαι σκλάβος στις απολαύσεις.

ANTHONY BLOOM

 

 

 

…ἡ παρουσία του Θεανθρώπου εἶναι θεοφάνεια, ὄχι διατύπωσι ἀπόψεων.  Δὲν ἔρχεται νὰ ἐπιβάλη τὴ γνώμη Του, ἀλλά νὰ θυσιάση τὴν ψυχή Του. Δέν ἔρχεται νὰ κρίνη καὶ νὰ ὐποτἀξη, ἀλλά νὰ σώση καὶ νὰ ἐλευθερώση.  Ἔρχεται νὰ φανερώση τὴν ἄφατη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο…

…Ἔρχεται νὰ  μᾶς φανερώση τὸ πλήρωμα τῆς ἀλήθειας  ὡς κοινωνία  ζωῆς καὶ  ἀγάπης.  Νὰ ἐγκεντρίση τὴν ὕπαρξί μας στὸ Τριαδικὸ καθώς. «Καθὼς ἠγάπησέ με ὁ Πατήρ, κἀγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς’ μείνατε ἐν τῇ ἀγάπη τῇ  ἐμῇ».  «Ἐγὼ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα». Ἧλθε «ἵνα ζωὴν ἔχωμεν καὶ περισσὸν ἔχωμεν». Τὸ περισσὸν  τῆς ζωῆς εἶναι ἡ καινὴ κτίσις καὶ  πολιτεία τῶν ἐσχάτων...     Ἀρχιμ. Βασιλείου

 

Ἠ Λειτουργία τῆς Ἀγίας Τραπέζης φτιάχνει, ρυθμίζει και ἀποτελεῖ τὰ πάντα ἐν πᾶσι…  

 

         Δὲν ξέρει στὸ τέλος κανεὶς ἄν τὰ ἀόρατα εἶναι πιὸ αἰσθητὰ ἀπὸ τὰ κτιστὰ ἤ ἄν τὰ δεύτερα πιὸ ἅγια ἀπὸ τὰ πρῶτα.  Τὰ πάντα ὑπάρχουν καὶ ἀξίζουν, γιατὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο  τὰ καταλάμπει.

       Καὶ ἡ ζωή μας ὅλη ἔχει μόνο τότε νόημα, ὅταν  καταλάμπεται ἀπὸ το φῶς τῆς Τριαδικῆς ἀγάπης καὶ χάριτος.  Σώζει τὴν ἐλευθερία της, ὅταν ἔχη παραδοθῆ στην Τριαδικὴ  ἱερουργία.  Δὲν αποσυντίθεται στὸν ἀνήλιο χῶρο τοῦ μικροῦ, ὅταν διαστέλλεται ἀπὸ τὸ τάνυσμα στὸν σταυρὸ της θυσίας ποὺ ἀποκαλύπτει η Ἁγία Τράπεζα.  Ἠ ζωὴ τότε μᾶς παρηγορεῖ, ὅταν βασανίζεται ἀπό το πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας ποὐ «ὅπου θέλει πνεῖ».  Ὑπάρχομε διαστελλόμενοι ἀκατάπαυστα ἀπὸ τὴν αἰώνιο ζωὴ, ὄταν παραδώσωμε τἀ ὅπλα τῆς δειλίας μας (δηλαδή τοῦ ἰδίου θελήματος) καὶ ἀφήσωμε στὴ βουλὴ τοῦ ἐνσαρκωθένος Θεοῦ τὴν τύχη μας ὁλόκληρη,  τὴν ζωὴν ἡμῶν ἅπασαν καὶ τὴν ἐλπίδα…

Ἀρχιμ.  Βασιλείου, ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ

 

Έχουμε δύο θέματα με τα οποία πρέπει να παλέψουμε στο θέμα της πίστης. Χρειάζεται να αποκτήσουμε μια σταθερή απόφαση: «Να πιέσουμε τον εαυτό μας να εγκαταλείψει τα δύο ψεύτικα πόδια με τα οποία προσπαθεί να περπατάει.  Το ένα πόδι είναι το ψέμα, και το άλλο πόδι είναι η αυτάρκεια».

       Σε πρώτη φάση, όλοι νομίζουμε για τον εαυτό μας τα καλύτερα.  Και ποιοτικότερα.  Και φανταζόμαστε τον εαυτό μας ως «κάτι».  Όταν θεωρώ τον εαυτό μου κάτι πολύ μεγάλο, είναι δύσκολο να δεχτώ κάτι άλλο μεγαλύτερο.  Τα πράγματα οδηγούνται εκεί.  Αν μπω σ’ αυτή τη διαδρομή της νοσηρής αξιολόγησης του ψέματος της ζωής μου, αυτό το ψέμα θα με σπρώχνει κάθε μέρα και σε μεγαλύτερη αυταπάτη.  Κάθε μέρα το είδωλό μου θα μεγαλώνει.  Κάθε μέρα θα γίνεται  γιγάντιο.  Κι απ’ την άλλη, αυτό θα αιμοδοτεί και την άλλη αυταπάτη, της αυτάρκειας : «Τα μπορώ και τα έχω όλα».

        Μέσα σ’ αυτό το ψέμα δουλεύουμε όλοι. Ανέκαθεν οι άνθρωποι  μέσα σ’ αυτό το ψέμα δουλεύανε και δουλεύουμε, και το «τώρα» είναι πιο εύκολο γι’ αυτά τα δύο πράγματα.  Παλιότερα, συνθήκες, ανάγκες,  ευαισθησίες  έκαναν τους ανθρώπους να είναι λιγάκι μαζεμένοι.  Τώρα είμαστε έκδοτοι και στο ψέμα της αξιολόγησης του εαυτού μας, και στην αυτάρκεια που αυταπατώμενοι κουβαλάμε.  Το ψέμα είναι το πώς απαντάμε την απορία «τι είμαστε;».  Και η αυτάρκεια είναι ότι «μας φτάνει, μας επαρκεί ο εαυτός μας»…

…Χρειάζεται σ’ αυτό το σημείο να ξεμπλέξουμε κάτι.  Πίστη σημαίνει να αποδέχομαι Αυτόν που εμπιστεύομαι, και όταν Αυτός συμφωνεί,  και όταν διαφωνεί με ό,τι  σκέπτομαι και θέλω. Και όταν επαινεί, και όταν απορρίπτει.  Και όταν βοηθάει, και όταν δεν βοηθάει.  Και όταν με σώζει, και όταν με αφήνει.  Και όταν με λυτρώνει απ’ αυτό που με ταλαιπωρεί.  Αυτό είναι πίστη…

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ "ΑΝ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΙ..." Εκδόσεις Εν πλω

 

Το ψωμί του ουρανού είναι ο Χριστός’  σ’ ένα άλλο σημείο, ο ίδιος λέει ὀτι είναι η Ευχαριστία.  Το παίρνω το Ψωμί της Ευχαριστίας για να χορτάσω τη ψυχική μου πείνα;  Κι αν το παίρνω για να χορτάσω την ψυχική μου πείνα, πώς φαίνεται στον διπλανό μου αυτό; Πώς είναι δυνατόν να του μιλήσω αξιόπιστα για να με εμπιστευθεί ότι χόρτασε όντως η δική μου πείνα; Πώς να καταλάβουμε ότι στην περίπτωσή μας δεν είναι γεύμα, αλλά δείπνο;

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ

 

     

       Για σκέψου, τι αξία έχει να βλέπω την πεπονόφλουδα στο διάβα μου και να  αποφεύγω το πέσιμο, αλλά καθόλου να μην μπορώ να υπονοιαστώ  την ύπαρξη των παθών που με ρίχνουν κάθε μέρα σε χίλιες πτώσεις-εξαρτήσεις…

       Για σκέψου να μπορώ να δω το τυχόν σκουλήκι στο μήλο που τρώω, και όμως καθόλου να μην μπορώ να δω τον διάβολο, που έχει χωθεί σαν το σκουλήκι μέσα σ’ αυτά που φαντάζομαι ότι είναι δικά μου και τροφή μου.  Να «τρέφομαι» από τις δαιμονικές υποδείξεις-συντηρήσεις, και ουδόλως να μου είναι ορατό τέτοιο…

       Για σκέψου να βλέπω τη λακκούβα που υπάρχει στην πορεία μου και να την αποφεύγω, για να μη συντριβώ μέσα της, και να μην μποιρώ παρ’όλα αυτά να δω την πελώρια καταπακτή της κόλασης, που είναι ο εγωισμός μου, και να φαντάζει στα τυφλά μάτια της καρδιά μου ως επιδιωκόμενη κατάληξη!..

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ…» Εκδόσεις Ἐν πλῷ

 

Στην πιο βαθιά νύχτα αναγνωρίζουμε πιο έντονα

το φωτεινό σημείο της επιθυμίας…

                                                               Μάσιμο Ρεκαλκάτι

 

Τη νύχτα που θα πιάσεις πάτο το ξημέρωμα δε θα είναι ξανά το ίδιο. Θα σε βρει αντιμέτωπο με μεγάλα ερωτήματα απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό, που αυτή τη φορά θα είναι γυμνός από τα ψέματα του εγώ.  Αυτός ο εαυτός που θα έχει πλέον ακουμπήσει την κόλαση, ραγισμένος και θρυμματισμένος, θα ζητάει να ενώσει τα κομμάτια του. Θα απαιτεί τον σεβασμό που του στέρησες, τις αλήθειες που του έκρυψες, τη ζωή που του έκλεψες.  Δεν εννοώ ότι σε ένα πρωινό θα λυθούν όλα τα προβλήματα και τα πράγματα μιας ζωής, αλλά ότι πλέον δε θα είναι τίποτε όπως πριν.  Όλα θα είναι αλλιώς.

        Ένα κλικ, μια στιγμή, μια αρχή έχει συμβεί.

        Έχω περάσει φρικτές ημέρες και νύχτες, μήνες και χρόνια, λέγοντας ψέματα στον ίδιο μου εαυτό.  Γιατί, να το θυμάστε, τα μεγαλύτερα ψέματα τα λέμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, τις πιο φρικτές προδοσίες δεν τις έχουν κάνει οι άλλοι σε μας, αλλά εμείς απέναντι στη ζωή μας.

            Μέχρι να έρθει η πραγματική μετάνοια και οι αληθινές αλλαγές στη ζωή μου, έλεγα φρικτά ψέματα και έτσι οι αρρώστιες και τα προβλήματα φούντωναν. Έθαβα, κουκούλωνα, μπάλωνα σκισμένα ρούχα που πλέον από τα πολλά μπαλώματα δεν μπορούσαν να κρύψουν τη γύμνια μου.  Το ψέμα δεν αντέχει, καταρρέει, το σκοτάδι φεύγει, δεν μπορεί να δώσει ζωή, αργά ή γρήγορα θα φανερωθεί η αλήθεια, που δε λέγαμε ή δε βλέπαμε, στον εαυτό μας και στις σχέσεις μας.

       Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε; Να δούμε την κρίση που αντιμετωπίζουμε, τη δοκιμασία που περνάμε ως ευλογία ζωής, δώρο Θεού΄ μια καταστροφή, που ίσως είναι ευκαιρία να βρούμε το κέντρο της ζωής μας. Γιατί εάν κάτι δεν πεθάνει, πώς θα αναστηθεί; Τί μας λέει ο Χριστός;.  « Αυτός που θα χάσει την ψυχή του θα τη σώσει…»  Αυτός λοιπόν που τολμά να χάσει το ψέμα θα βρει την αλήθεια. Αυτός που τολμώ να σκοτώσει τη νεκρή ζωή του θα αναστηθεί στο φως του αύριο, στην ομορφιά της ύπαρξης, που, πιστέψτε με, έχει τόση ευλογία και χάρη. Ο Θεός μάς έπλασε υπέροχους, η ζωή είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι δίχως τέλος. Ζήστε το, μην πετάξετε το δώρο του Θεού, μην κρυφτείτε από φόβο.  Διότι, όπως λέει ο Ρόμπιν Σάρμα, «μια δύσκολη ημέρα για το εγώ μας, είναι μια σπουδαία ημέρα για την ψυχή μας».

 

π.  ΛΙΒΥΟΣ «ΖΗΣΕ» Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΑΕ

 

      

…ο Χριστός συνεχίζει τη διδασκαλία του προς εμάς επεξηγώντας τις ποιοτικές διαφορές ανάμεσα α) στην ψυχή και τη τροφή, και β) στο σώμα και το ένδυμα, λέγοντας ότι η ψυχή και το σώμα είναι πολύ μεγαλύτερη υπόθεση από την τροφή και το ρούχο! Μας αποφορτίζει από την αγχώδη μέριμνα, αιώνιο ανθρώπινο σύμπτωμα, σήμερα καταλυτικό πολλών προσωπικοτήτων, αλλά και απλών ανθρώπων, που «πνίγονται»  σε μέριμνες ανούσιες και ανώφελες.

       Διασαφηνίζοντας αυτή την απόρριψη της μέριμνας, πράγμα αρκετά δύσκολο ψυχολογικά και διανοητικά, καταφεύγει στην υπόδειξη αναλογιών από τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει. Μας μιλάει για τα πετεινά του ουρανού που δεν σπείρουν, ούτε θερίζουν, ούτε μαζεύουν! Για τα λουλούδια των αγρών που δεν υφαίνουν, ούτε ράβουν και είναι ομορφότερα από πολλούς που έχουν μόνιμη φροντίδα τους το πώς θα φαίνονται, όπως ο Σολομών, σε όλη του τη δόξα. Προσπαθεί να μας πείσει για μια αγάπη που έχει την ιδιοτυπία μιας φροντίδας για μας… σε πολλά ακατανόητη! Μή μεριμνᾶτε … ἐμβλέψατε.  Προτροπές.  Όχι εντολές.  Επισημάνσεις και διδασκαλίες. Λόγοι σε αγαπημένους, που αποκτούν βάρος όχι από τη λογική της αναγκαιότητας, αλλά από την εμπιστοσύνη-πίστη στο πρόσωπο του λέγοντος.  Ο Χριστός δεν κάνει στωικές επισημάνσεις.  Περιγράφει την αγαπητική Του φροντίδα για μας, που -κακά τα ψέμματα-  πολλές φορές, όπως είπαμε, μας είναι ακατανόητη!

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟς ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ» Εκδόσεις  Ἐν πλῷ

 

  ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Άγιος είναι μόνον ο Θεός.  Γι ’αυτό  σ’ Εκείνον δεν  υπάρχουν υπερθετικά. Η λέξη λαμβάνεται απολύτως΄  δεν εννοεί συμπεριφορές και λόγια, αλλά ύπαρξη και υγιείς, όχι εγωιστικές, ενέργειες.  Όταν ο Θεός λέει «να γίνεται άγιοι διότι εγώ είμαι άγιος» ακριβώς εννοεί να του μοιάσουμε υπαρξιακά.  Να αποκτήσουμε τα δικά του ιδιώματα κατά μετοχή.  Για να γίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται πρώτα να αποδεχθούμε το θέλημα του Θεού, κριτήρια ζωής και των ενεργειών μας, και κατόπιν να το υλοποιήσουμε, στη λογική της τηρήσεως των εντολών Του.

Η εντολή του Θεού δεν είναι βία, είναι οδηγία.  Η πορεία κατά τις οδηγίες Χριστού δεν είναι προσαρμογή, είναι αλλαγή.  Δεν είναι συμπεριφορά, είναι εσωτερική ποιότητα.  Δεν είναι αναγκαστική  πορεία, είναι χαρά για την προσδοκία ελευθερίας από την ἁρρώστια» της εγωιστικής αναφορικότητας.

 

Β΄Ματθαίου (Κλῆσις  μαθητῶν)

Ναι καλεί και εσένα… και τον καθένα μας.  Απευθύνεται και σε μας όλους, που είμαστε ο καθένας… σκυμμένος πάνω από τα δικά του δίχτυα με τα οποία νομίζει ίτι ψαρεύει τις ανάγκες της ζωής του!

…Ο Πέτρος κάποια στιγμή, στη διάρκεια της τριετούς συνύπαρξής τους με τον Χριστό, Τον ρωτάει:

            «Να, εμείς τα εγκαταλείψαμε όλα κα σε ακολουθήσαμε, τι άραγε θα συμβεί σε μας;»

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το περιστατικό διερωτάται:

            «Τί εγκατέλειψες, Πέτρο; Ποια όλα; Τα χιλιομπαλωμένα δίχτυα και την μισοσαπισμένη  βάρκα σου;»

            Και επεξηγεί:

           «Ναι. Άφησε όλη τη ζωή του: αυτή ήταν η ζωή του.  Δεν έχει για τον Χριστό το πόσα θα αφήσεις ή θα δώσεις.  Άλλωστε το έδειξε αυτό και με τη διδασκαλία  του για το δίλεπτο της χήρας.  Σημασία έχει η ελευθερία απ’ αυτά που, μέχρι να συναντήσεις τον Χριστό, αποτελούσαν τη ζωή σου.  Κι αυτό από αγάπη για το πρόσωπό Του.  Μια τέτοια κίνηση φανερώνει ότι πλέον έχεις ζωή σου τον Χριστό».

 

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟς ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ…» Εκδόσεις: Ἐν πλῷ