Για σκέψου, τι αξία έχει να βλέπω την πεπονόφλουδα στο διάβα μου και να  αποφεύγω το πέσιμο, αλλά καθόλου να μην μπορώ να υπονοιαστώ  την ύπαρξη των παθών που με ρίχνουν κάθε μέρα σε χίλιες πτώσεις-εξαρτήσεις…

       Για σκέψου να μπορώ να δω το τυχόν σκουλήκι στο μήλο που τρώω, και όμως καθόλου να μην μπορώ να δω τον διάβολο, που έχει χωθεί σαν το σκουλήκι μέσα σ’ αυτά που φαντάζομαι ότι είναι δικά μου και τροφή μου.  Να «τρέφομαι» από τις δαιμονικές υποδείξεις-συντηρήσεις, και ουδόλως να μου είναι ορατό τέτοιο…

       Για σκέψου να βλέπω τη λακκούβα που υπάρχει στην πορεία μου και να την αποφεύγω, για να μη συντριβώ μέσα της, και να μην μποιρώ παρ’όλα αυτά να δω την πελώρια καταπακτή της κόλασης, που είναι ο εγωισμός μου, και να φαντάζει στα τυφλά μάτια της καρδιά μου ως επιδιωκόμενη κατάληξη!..

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ…» Εκδόσεις Ἐν πλῷ