Δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε τη ζωή της προσευχής, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε προς το Θεό, αν δεν είμαστε ελεύθεροι από οποιαδήποτε κτήση. Έτσι μόνο θα έχουμε δυο χέρια ελεύθερα και μια καρδιά τελείως ανοιχτή -όχι σαν ένα γεμάτο πορτοφόλι που φοβόμαστε να το ανοίξουμε μήπως πέσουν τα χρήματα μας, αλλά σαν ένα ανοιχτό άδειο πορτοφόλι- και μια διάνοια τελείως ανοιχτή στο άγνωστο και στο απροσδόκητο. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο είμαστε πλούσιοι και ταυτόχρονα εντελώς ελεύθεροι από πλούτη. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου μπορούμε να πούμε ότι αν και βρισκόμαστε έξω από τη Βασιλεία του Θεού όμως είμαστε τόσο πλούσιοι, αλλά και όταν βρισκόμαστε μέσα είμαστε τόσο ελεύθεροι!

Αυτή την αλήθεια τη βιώνουμε καλύτερα όταν νηστεύουμε. Δεν εννοώ τη νηστεία και την αποχή που επηρεάζει μόνο το στομάχι. Αλλά την κατάσταση της εγκράτειας η οποία σου επιτρέπει ή σε υποχρεώνει να μην υποδουλωθείς ποτέ και σε τίποτε. Αυτό, φυσικά, είναι ζήτημα που αφορά όλη μας τη ζωή. Πρώτα απ’ όλα αυτό επιδρά στη φαντασία μας, γιατί, ακριβώς εκεί είναι το σημείο απ’ όπου αρχίζει η αμαρτία. Ένας από τους Ορθοδόξους συγγραφείς μας τον ένατο αιώνα, είπε ότι οι αμαρτίες της σάρκας είναι αμαρτίες που κάνει το πνεύμα σε βάρος της σάρκας. Δεν είναι η σάρκα εκείνη που ευθύνεται. Και μ’ αυτή την έννοια , νομίζω, πως πρέπει να μάθουμε να ελέγχουμε τη φαντασία μας. Όσο η φαντασία δεν μας έχει κυριεύσει, τα πράγματα βρίσκονται έξω από εμάς’ όταν όμως η φαντασία μας εμπλακεί και φυλακιστεί σε ορισμένα πράγματα, τότε είμαστε κολλημένοι σ’ αυτά.

Αντικειμενικά ξέρεις ότι υπάρχουν διάφορες τροφές: κρέας, χορταρικά, γλυκίσματα και τόσα άλλα. Το ξέρεις αυτό σαν ένα αντικειμενικό γεγονός. Αν τώρα καθίσεις και σκεφτείς :”Δεν πεινάω πραγματικά αυτή τη στιγμή’ αλλά υπάρχουν τόσα πολλά και ωραία πράγματα που μπορεί κανείς να φάει! Τί θα μου άρεσε εμένα να φάω;” Σε λιγότερο από πέντε λεπτά θα έχεις απλώσει τις κεραίες της όρεξης σου σε μια μεγάλη ποικιλία τροφών. Θα είσαι, σαν τον Guliver, δεμένος στο έδαφος με ένα, δυο, τρία σκοινιά. Το καθένα σκοινί, στη πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε, αλλά το σύνολό τους μπορεί να σε κρατήσει γερά στο έδαφος. Από τη στιγμή. δηλαδή, που θα αφήσεις τη φαντασία σου αχαλίνωτη τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Όσον αφορά, λοιπόν, τη φαντασία, πρέπει να είμαστε εγκρατείς και να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας

Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην προσκόλληση και στην αγάπη, ανάμεσα στην πείνα και στη λαιμαργία, ανάμεσα στο ζωηρό ενδιαφέρον και στην περιέργεια. Κάθε μια από τις φυσικές μας ροπές έχει το αντίστοιχό της που σφραγίζεται από το κακό και γίνεται μέσο για την υποδούλωση μας. Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν έλεγα να αποσύρουμε τις κεραίες μας. Και για να γίνει η αρχή λέγει: ”όχι”. Αν δεν πεις έγκαιρα το “όχι”, θα μπεις στον αγώνα. Αλλά και τότε γίνε άτεγκτος, γιατί η κρίση, η ανεξαρτησία της γνώμης, η ελευθερία, είναι πολυτιμότερα από αυτά που έχεις όταν είσαι σκλάβος στις απολαύσεις.

ANTHONY BLOOM