Έχουμε δύο θέματα με τα οποία πρέπει να παλέψουμε στο θέμα της πίστης. Χρειάζεται να αποκτήσουμε μια σταθερή απόφαση: «Να πιέσουμε τον εαυτό μας να εγκαταλείψει τα δύο ψεύτικα πόδια με τα οποία προσπαθεί να περπατάει.  Το ένα πόδι είναι το ψέμα, και το άλλο πόδι είναι η αυτάρκεια».

       Σε πρώτη φάση, όλοι νομίζουμε για τον εαυτό μας τα καλύτερα.  Και ποιοτικότερα.  Και φανταζόμαστε τον εαυτό μας ως «κάτι».  Όταν θεωρώ τον εαυτό μου κάτι πολύ μεγάλο, είναι δύσκολο να δεχτώ κάτι άλλο μεγαλύτερο.  Τα πράγματα οδηγούνται εκεί.  Αν μπω σ’ αυτή τη διαδρομή της νοσηρής αξιολόγησης του ψέματος της ζωής μου, αυτό το ψέμα θα με σπρώχνει κάθε μέρα και σε μεγαλύτερη αυταπάτη.  Κάθε μέρα το είδωλό μου θα μεγαλώνει.  Κάθε μέρα θα γίνεται  γιγάντιο.  Κι απ’ την άλλη, αυτό θα αιμοδοτεί και την άλλη αυταπάτη, της αυτάρκειας : «Τα μπορώ και τα έχω όλα».

        Μέσα σ’ αυτό το ψέμα δουλεύουμε όλοι. Ανέκαθεν οι άνθρωποι  μέσα σ’ αυτό το ψέμα δουλεύανε και δουλεύουμε, και το «τώρα» είναι πιο εύκολο γι’ αυτά τα δύο πράγματα.  Παλιότερα, συνθήκες, ανάγκες,  ευαισθησίες  έκαναν τους ανθρώπους να είναι λιγάκι μαζεμένοι.  Τώρα είμαστε έκδοτοι και στο ψέμα της αξιολόγησης του εαυτού μας, και στην αυτάρκεια που αυταπατώμενοι κουβαλάμε.  Το ψέμα είναι το πώς απαντάμε την απορία «τι είμαστε;».  Και η αυτάρκεια είναι ότι «μας φτάνει, μας επαρκεί ο εαυτός μας»…

…Χρειάζεται σ’ αυτό το σημείο να ξεμπλέξουμε κάτι.  Πίστη σημαίνει να αποδέχομαι Αυτόν που εμπιστεύομαι, και όταν Αυτός συμφωνεί,  και όταν διαφωνεί με ό,τι  σκέπτομαι και θέλω. Και όταν επαινεί, και όταν απορρίπτει.  Και όταν βοηθάει, και όταν δεν βοηθάει.  Και όταν με σώζει, και όταν με αφήνει.  Και όταν με λυτρώνει απ’ αυτό που με ταλαιπωρεί.  Αυτό είναι πίστη…

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ "ΑΝ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΙ..." Εκδόσεις Εν πλω