Αν δεν μπορέσω να έχω κάποια επαφή με το Θεό μέσα στο ίδιο μου το είναι -όποιο και αν είναι αυτό- μέσα σ’ αυτόν τον μικρό κόσμο μου, τότε οι πιθανότητες να Τον αναγνωρίσω ακόμα και αν Τον συναντήσω, πρόσωπο προς πρόσωπο- είναι φανερά μειωμένες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: “Αν βρεις την πόρτα της καρδιάς σου θα ανακαλύψεις ότι αυτή είναι και η πόρτα της Βασιλείας του Θεού”. Έτσι, λοιπόν, μέσα μας πρέπει να στραφούμε και όχι προς τα έξω. Να στραφούμε μέσα μας, αλλά με κάποιο ειδικό τρόπο. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να στραφούμε στο εσωτερικό μας με τον τρόπο που γίνεται στην ψυχανάλυση ή στην ψυχολογία γενικά. Αυτό που λέω δεν είναι ταξίδι διείσδυσης στον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά ένα ταξίδι μέσα από το είναι μου, τον εαυτό μου για να αναδυθώ από το βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μου και να υψωθώ εκεί όπου Εκείνος υπάρχει στο σημείο, δηλαδή, όπου ο Θεός και εγώ συναντιόμαστε.

Έτσι, λοιπόν, αυτό το θέμα της προσευχής -όταν την πρωτομαθαίνεις- έχει δυο πλευρές. Πρώτη είναι η πορεία που κάνουμε προς το εσωτερικό μας κόσμο. Δεύτερη είναι η χρήση των λέξεων στην προσευχή και ο στόχος προς τον οποίο κατευθύνονται.

Θα μιλήσω τώρα γι’ αυτή τη δεύτερη πλευρά. Σε ποιόν ή σε τί στρέφω τη ρομφαία της προσευχής μου; Συχνά οι άνθρωποι στρέφουν προς τον ουρανό και προσπαθούν να φωνάξουν. Μένουν όμως έκπληκτοι όταν ανακαλύπτουν πως ο ουρανός είναι απελπιστικά άδειος. Ούτε καν η ηχώ επιστρέφει. Σίγουρα δεν είναι εκεί που μπορεί κανείς να βρει μια ηχώ, μια ανταπόκριση. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας τον έβδομο αιώνα, γράφει ότι η προσευχή, τα τα λόγια της προσευχής, είναι σαν ένα βέλος. Αλλά το να έχεις ένα βέλος δεν είναι αρκετό. Αν θέλεις να πετύχεις κάποιο στόχο πρέπει απαραίτητα να έχεις ένα τόξο με καλή χορδή και χέρι δυνατό να το χειρίζεται. Αν έχεις καλό τόξο αλλά δεν μπορείς να το χειριστείς, το βέλος σου θα πετάξει μόλις λίγα μέτρα και θα πέσει κάτω. Αν δεν ρίξεις το βέλος σου με δυνατό χέρι δεν θα φτάσει στο στο στόχο σου. Αυτό, λοιπόν, που χρειάζεται για το βέλος είναι το τόξο, η χορδή, το χέρι και η δύναμη.

Αφού, σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, οι λέξεις της προσευχής είναι το βέλος, πρέπει, λοιπόν, να βάλουμε στόχο το βαθύτερο σημείο μέσα μας, όπου θα συναντήσουμε το Θεό. Πρέπει, δηλαδή, να στρέψουμε το τόξο μας σ’ αυτό το βαθύτερο σημείο του είναι μας. Και το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να εξασφαλίσουμε όλες τις προϋποθέσεις ώστε το βέλος μα να εκτοξευτεί με δύναμη και να βρει το στόχο του. Πολύ συχνά όταν προσευχόμαστε δεν συγκεντρώνουμε το νου μας, δεν προσέχουμε σε ότι λέμε, η καρδιά μας βρίσκεται αλλού, και η προσευχή μας δεν βοηθιέται από τη ζωή μας. Ακριβώς εδώ, αν θέλετε, θα βρείτε τις αναλογίες του τόξου, της χορδής και της δύναμης, με τα βέλη.

ANTHONY BLOOM, School for Prayer, Μάθε να προσεύχεσαι, Εκδόσεις “ ΕΛΑΦΟΣ”