…ἡ παρουσία του Θεανθρώπου εἶναι θεοφάνεια, ὄχι διατύπωσι ἀπόψεων.  Δὲν ἔρχεται νὰ ἐπιβάλη τὴ γνώμη Του, ἀλλά νὰ θυσιάση τὴν ψυχή Του. Δέν ἔρχεται νὰ κρίνη καὶ νὰ ὐποτἀξη, ἀλλά νὰ σώση καὶ νὰ ἐλευθερώση.  Ἔρχεται νὰ φανερώση τὴν ἄφατη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο…

…Ἔρχεται νὰ  μᾶς φανερώση τὸ πλήρωμα τῆς ἀλήθειας  ὡς κοινωνία  ζωῆς καὶ  ἀγάπης.  Νὰ ἐγκεντρίση τὴν ὕπαρξί μας στὸ Τριαδικὸ καθώς. «Καθὼς ἠγάπησέ με ὁ Πατήρ, κἀγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς’ μείνατε ἐν τῇ ἀγάπη τῇ  ἐμῇ».  «Ἐγὼ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα». Ἧλθε «ἵνα ζωὴν ἔχωμεν καὶ περισσὸν ἔχωμεν». Τὸ περισσὸν  τῆς ζωῆς εἶναι ἡ καινὴ κτίσις καὶ  πολιτεία τῶν ἐσχάτων...     Ἀρχιμ. Βασιλείου

 

Ἠ Λειτουργία τῆς Ἀγίας Τραπέζης φτιάχνει, ρυθμίζει και ἀποτελεῖ τὰ πάντα ἐν πᾶσι…  

 

         Δὲν ξέρει στὸ τέλος κανεὶς ἄν τὰ ἀόρατα εἶναι πιὸ αἰσθητὰ ἀπὸ τὰ κτιστὰ ἤ ἄν τὰ δεύτερα πιὸ ἅγια ἀπὸ τὰ πρῶτα.  Τὰ πάντα ὑπάρχουν καὶ ἀξίζουν, γιατὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο  τὰ καταλάμπει.

       Καὶ ἡ ζωή μας ὅλη ἔχει μόνο τότε νόημα, ὅταν  καταλάμπεται ἀπὸ το φῶς τῆς Τριαδικῆς ἀγάπης καὶ χάριτος.  Σώζει τὴν ἐλευθερία της, ὅταν ἔχη παραδοθῆ στην Τριαδικὴ  ἱερουργία.  Δὲν αποσυντίθεται στὸν ἀνήλιο χῶρο τοῦ μικροῦ, ὅταν διαστέλλεται ἀπὸ τὸ τάνυσμα στὸν σταυρὸ της θυσίας ποὺ ἀποκαλύπτει η Ἁγία Τράπεζα.  Ἠ ζωὴ τότε μᾶς παρηγορεῖ, ὅταν βασανίζεται ἀπό το πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας ποὐ «ὅπου θέλει πνεῖ».  Ὑπάρχομε διαστελλόμενοι ἀκατάπαυστα ἀπὸ τὴν αἰώνιο ζωὴ, ὄταν παραδώσωμε τἀ ὅπλα τῆς δειλίας μας (δηλαδή τοῦ ἰδίου θελήματος) καὶ ἀφήσωμε στὴ βουλὴ τοῦ ἐνσαρκωθένος Θεοῦ τὴν τύχη μας ὁλόκληρη,  τὴν ζωὴν ἡμῶν ἅπασαν καὶ τὴν ἐλπίδα…

Ἀρχιμ.  Βασιλείου, ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ

 

Έχουμε δύο θέματα με τα οποία πρέπει να παλέψουμε στο θέμα της πίστης. Χρειάζεται να αποκτήσουμε μια σταθερή απόφαση: «Να πιέσουμε τον εαυτό μας να εγκαταλείψει τα δύο ψεύτικα πόδια με τα οποία προσπαθεί να περπατάει.  Το ένα πόδι είναι το ψέμα, και το άλλο πόδι είναι η αυτάρκεια».

       Σε πρώτη φάση, όλοι νομίζουμε για τον εαυτό μας τα καλύτερα.  Και ποιοτικότερα.  Και φανταζόμαστε τον εαυτό μας ως «κάτι».  Όταν θεωρώ τον εαυτό μου κάτι πολύ μεγάλο, είναι δύσκολο να δεχτώ κάτι άλλο μεγαλύτερο.  Τα πράγματα οδηγούνται εκεί.  Αν μπω σ’ αυτή τη διαδρομή της νοσηρής αξιολόγησης του ψέματος της ζωής μου, αυτό το ψέμα θα με σπρώχνει κάθε μέρα και σε μεγαλύτερη αυταπάτη.  Κάθε μέρα το είδωλό μου θα μεγαλώνει.  Κάθε μέρα θα γίνεται  γιγάντιο.  Κι απ’ την άλλη, αυτό θα αιμοδοτεί και την άλλη αυταπάτη, της αυτάρκειας : «Τα μπορώ και τα έχω όλα».

        Μέσα σ’ αυτό το ψέμα δουλεύουμε όλοι. Ανέκαθεν οι άνθρωποι  μέσα σ’ αυτό το ψέμα δουλεύανε και δουλεύουμε, και το «τώρα» είναι πιο εύκολο γι’ αυτά τα δύο πράγματα.  Παλιότερα, συνθήκες, ανάγκες,  ευαισθησίες  έκαναν τους ανθρώπους να είναι λιγάκι μαζεμένοι.  Τώρα είμαστε έκδοτοι και στο ψέμα της αξιολόγησης του εαυτού μας, και στην αυτάρκεια που αυταπατώμενοι κουβαλάμε.  Το ψέμα είναι το πώς απαντάμε την απορία «τι είμαστε;».  Και η αυτάρκεια είναι ότι «μας φτάνει, μας επαρκεί ο εαυτός μας»…

…Χρειάζεται σ’ αυτό το σημείο να ξεμπλέξουμε κάτι.  Πίστη σημαίνει να αποδέχομαι Αυτόν που εμπιστεύομαι, και όταν Αυτός συμφωνεί,  και όταν διαφωνεί με ό,τι  σκέπτομαι και θέλω. Και όταν επαινεί, και όταν απορρίπτει.  Και όταν βοηθάει, και όταν δεν βοηθάει.  Και όταν με σώζει, και όταν με αφήνει.  Και όταν με λυτρώνει απ’ αυτό που με ταλαιπωρεί.  Αυτό είναι πίστη…

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ "ΑΝ Ο ΣΠΟΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΙ..." Εκδόσεις Εν πλω

 

Το ψωμί του ουρανού είναι ο Χριστός’  σ’ ένα άλλο σημείο, ο ίδιος λέει ὀτι είναι η Ευχαριστία.  Το παίρνω το Ψωμί της Ευχαριστίας για να χορτάσω τη ψυχική μου πείνα;  Κι αν το παίρνω για να χορτάσω την ψυχική μου πείνα, πώς φαίνεται στον διπλανό μου αυτό; Πώς είναι δυνατόν να του μιλήσω αξιόπιστα για να με εμπιστευθεί ότι χόρτασε όντως η δική μου πείνα; Πώς να καταλάβουμε ότι στην περίπτωσή μας δεν είναι γεύμα, αλλά δείπνο;

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ

 

     

       Για σκέψου, τι αξία έχει να βλέπω την πεπονόφλουδα στο διάβα μου και να  αποφεύγω το πέσιμο, αλλά καθόλου να μην μπορώ να υπονοιαστώ  την ύπαρξη των παθών που με ρίχνουν κάθε μέρα σε χίλιες πτώσεις-εξαρτήσεις…

       Για σκέψου να μπορώ να δω το τυχόν σκουλήκι στο μήλο που τρώω, και όμως καθόλου να μην μπορώ να δω τον διάβολο, που έχει χωθεί σαν το σκουλήκι μέσα σ’ αυτά που φαντάζομαι ότι είναι δικά μου και τροφή μου.  Να «τρέφομαι» από τις δαιμονικές υποδείξεις-συντηρήσεις, και ουδόλως να μου είναι ορατό τέτοιο…

       Για σκέψου να βλέπω τη λακκούβα που υπάρχει στην πορεία μου και να την αποφεύγω, για να μη συντριβώ μέσα της, και να μην μποιρώ παρ’όλα αυτά να δω την πελώρια καταπακτή της κόλασης, που είναι ο εγωισμός μου, και να φαντάζει στα τυφλά μάτια της καρδιά μου ως επιδιωκόμενη κατάληξη!..

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ…» Εκδόσεις Ἐν πλῷ