Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

...η αφήγηση μιλά για μια θαυμαστή αλλαγή, ένα εξαίσιο θαύμα, που συμβαίνει πάνω στη μορφή εκείνου απ’ όπου απορρέουν όλα τα θαύματα -σαν η ενοικούσα χάρη να εκφρἀστηκε με σφοδρότητα πάνω στο γήινο σκεύος που την περιείχε…

Εάν η έννοια που έχουμε για αυτό που αποκαλούμε υλικό φως, το καθιστά τη μοναδική κατάλληλη εικόνα για να εκφράσει την αόρατη Αλήθεια, το είναι του Θεού, τότε πρέπει να υπάρχει ανάμεσά τους ένας ισχυρότατος δεσμός -όχι απλώς συνάφεια, αλλά ενότητα. Τέτοια καταλληλότητα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς αυτήν τη συνάφεια.

Η ουσιώδης αλήθεια για τον Θεό είναι ότι δημιουργεί την ορατή του εικόνα από τον ήλιο που φωτίζει τον κόσμο. Όταν ο άνθρωπος, που είναι η εικόνα του Θεού, είναι γεμάτος με την παρουσία του αιωνίου, τότε, λόγῳ της θεϊκής του φύσης, η οποία εκείνη τη στιγμή είναι ώριμη για να φωτιστεί, ακτινοβολεί φως μέσα από την ίδια του την ύπαρξη. Πού, πότε ή πώς το εσωτερικό πνευματικό φως γίνεται ή δημιουργεί εξωτερικό φως, κανείς δεν μπορεί να πει. Αυτό το σύνορο, εκεί όπου αυτό που αποκαλούμε νους και ύλη εφάπτονται, είναι η περιοχή των θαυμάτων -της υλικής δημιουργίας, θα μπορούσα να πω, που είναι το μεγάλο και ίσως το μόνο θαύμα. Αν η ύλη είναι αποτέλεσμα του πνεύματος, και το σώμα είναι με την ψυχή ένας ενιαίος άνθρωπος, τότε, όταν η ψυχή ακτινοβολεί από αλήθεια, το σώμα δεν μπορεί παρά να λάμψει.

Υποθέτω, λοιπόν, ότι η αλήθεια, που είναι φως στην ψυχή, μπορεί να αποβάλει την ασθένεια, που είναι σκοτάδι στο σώμα. Και όχι μόνο, μπορεί επίσης να μεταβάλει το σώμα, ακόμα και χωρίς την παρέμβαση του θανάτου, καθιστώντας το όμοιο με το σώμα του Ιησού και ικανό να κάνει τα πάντα. Δεν θεωρώ ότι το σώμα του Ιησού θα μπορούσε να πεθάνει, παρά μόνο από βία. Κανένας φυσιολόγος δεν μπορεί να πει γιατί ο άνθρωπος πρέπει να πεθαίνει. Νομίζω ότι μια τέλεια ψυχή θα ήταν ικανή να κρατήσει το σώμα ζωντανό. Μια ατελής ψυχή δεν μπορεί να γεμίσει όλα τα μέλη του σώματός της με φως, δεν μπορεί να διαποτίσει πλήρως την κτηνώδη ύλη με ζωή. Η μεταμόρφωση του Ιησού ήταν η ορατή έκρηξη μια ζωής τόσο δυνατή, που μπορούσε να γίνει ζωοδότρα και αποκαταστάτρια της ζωής. Μπορούσε να αφανίσει την παλαιά σάρκα και να την ανακαινίσει για πάντα. Ένα τέτοιο σώμα μπορεί κάλλιστα να περπατά πάνω στα πιο ταραγμένα ύδατα. Ένα σώμα που ανταποκρίνεται στο φως και είναι διαπεραστό από το φως, που είναι η ορατή ζωή, δεν θα μπορούσε να φέρει εντός του την καταδίκη του θανάτου. Ένα τέτοιο σώμα δεν θα είχε πεθάνει ποτέ...

George MacDonald, " The Miracles of our Lord " , Τα θαύματα του Χριστού, Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ

 

...Η αμαρτία για την Εκκλησία του Χριστού είναι υπαρξιακή αστοχία. Δηλαδή αποτυχία να πορευτούμε κατά τις υποδείξεις του Θεού και να φτάσουμε σε αρτιότητα και υγεία ψυχική. Είναι κατά συνέπεια αλλοίωση των δεδομένων μας. Στρέβλωση της κατεύθυνσης των ενδιαφερόντων, των στόχων και των επιδιώξεών μας. Αντί να αναζητούμε τον “Ιατρό των ψυχών μας”, τον Σωτήρα Χριστό, ψάχνουμε παρηγοριές στις ικανοποιήσεις των, όποιας λογής παθών μας και στην αυταπάτη της ψυχοσωματικής αυτοαπασχόλησης. Η όλη μας ύπαρξη -καρδιά(ως εσωτερικός κόσμος) και σώμα- βουλιάζει στον εγωκεντρισμό της αγωνιώδους τοποθέτησης: “είμαι όλος δικός μου”. Σε έναν τέτοιο εγκλεισμό κάθε σχέση γίνεται...κόλαση, αφού προηγείται πάντων η αυτού εξοχότης ο εαυτός μας! Οι άλλοι υπάρχουν για μας. Οι όποιες επί μέρους μικρές και δευτερεύουσες ενέργειές μας δεν είναι η αμαρτία καθαυτήν, αλλά εκφραστικές υλοποιήσεις της θεμελιώδους τοποθέτησής μας : “όλος δικός μου και όλα για μένα”.

Απ΄αυτή τη δαιμονική “ανάσα” και τοποθέτηση κινδυνεύουμε όλοι, μετά τη φίλαυτη πτώση του γενάρχη μας Αδάμ. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Ακριβώς γι’ αυτό η Αγία Γραφή δεν αναφέρει και δεν συζητάει μόνο τις αμαρτίες της πόρνης, του τελώνου, του ληστή, του φαρισαίου, αλλά και τις αμαρτίες του Αβραάμ, του Δαβίδ, των αποστόλων και του Πέτρου! Για όλους μας είναι κίνδυνος η αυταπάτη της αμαρτίας. Έρχεται με την πρόταση της ικανοποίησης κάποιας από τις δυνάμεις της ψυχής μας, κι εμείς αποδεχόμαστε την πρόταση. “ Συζητώντας “ μαζί της, τη φανταζόμαστε ωραία σαν τον καρπό της Εδέμ. Το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στην εντολή-ιατρική συνταγή του Θεού και στη δική μας εγωκεντρική φανταστική αυτοδυναμία. Vae victis ! Νικημένοι γινόμαστε συνήγοροι του κατακτητή μας! Η επανάληψη μάς κάνει υποχείριους δούλους. Η επανάσταση ενάντια στην “τυραννία … της ιατρικής εντολής” φαντάζει μονόδρομος! Αντί να κυνηγάμε τον εχθρό. Αποσαθρώνουμε τον εαυτό μας. Έρχεται η “παραλυσία” να μπει επιταφια σφραγίδα στον “πεθαμένο” εαυτό μας. Μένει μόνη ελπίδα ο λόγος του Χριστού ότι “ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστίν, ὅτε οἱ νεκροί ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται”(Ιω. 5. 25). “Αλήθεια σας λέω, έρχεται στιγμή, και τώρα μπορεί να ισχύει, που οι νεκροί εξ αμαρτιών θα δεχθούν ρυθμιστή της ζωής τους τον λόγο του Υιού του Θεού, και θα ζήσουν”...

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ, “Αν ο σπόρος δεν πεθάνει…” Εκδόσεις Ἐν πλῷ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Παραλύτου)

… Ο άνδρας ήρθε στον Ιησού για να λάβει θεραπεία, και αντί για αυτό του δίνει συγχώρηση - αυτό από μόνο του είναι μια αυστηρή επίπληξη. Δίνει τη συγχώρηση, αλλά δεν δίνει τη θεραπεία αμέσως μετά. Την καθυστερεί, μάλλον για χάρη του άνδρα και όλων των παρισταμένων, τους οποίους δίδασκε για ώρα. Είχε έρθει τώρα η στιγμή, μέσω της προσφοράς της συγχώρησης στον παράλυτο, να χαράξει μέσα στις καρδιές τους το μάθημα της θείας συγχώρησης, το οποίο τους είχε κηρύξει. Τα λόγια του σήμαιναν ότι ο Θεός είχε συγχωρήσει ς αμαρτίες του, αλλιώς δεν θα είχαν κανένα νόημα. Οι γραμματείς είχαν δίκιο όταν είπαν ότι κανείς δεν μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες παρά μόνον ο Θεός. Πράγματι, μόνο ο Θεός μπορεί να παράσχει ολοκληρωμένη συγχώρηση, αυτήν που κάθε άνθρωπος συνεχίζει να έχει ανάγκη, ακόμη κι όταν έχει συγχωρηθεί από όλους τους συνανθρώπους του που έχει βλάψει.

Είπαν μέσα τους : “αυτός προσβάλλει τον Θεό” , είναι βλάσφημος. Το περίμενε αυτό ο Ιησούς.

“Γιατί κάνετε πονηρές σκέψεις;”, είπε -εννοώντας, γιατί σκέφτεστε πονηρά εναντίον μου, ότι είμαι βλάσφημος;

Θα τους έδειχνε τώρα ότι δεν ήταν βλάσφημος, ότι είχε την εξουσία να συγχωρεί και ότι κήρυττε την άφεση των αμαρτιών γιατί αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο καταλληλότερος τρόπος να τους το δείξει ήταν να αναστρέψει τις οδυνηρές συνέπειες αυτών των αμαρτιών, καταδεικνύοντας έτσι, μέσω μιας ατομικής περίπτωσης , την καθολική αλήθεια. Αυτός που μπορεί να πει σε έναν άνθρωπο, που υφίσταται τις συνέπειες της αμαρτίας βάσει του καθολικού νόμου, “γίνε καλά, γίνε δυνατός και υγιής, απαλλάσεσαι από τα δεινά σου”, αυτός πρέπει σίγουρα να έχει το δικαίωμα να ανακηρύξει επίσης τη συγχώρησή του. Γιατί εάν αυτός που συγχωρεί αμαρτίες είναι άλλος από αυτόν που μπορεί να θεραπεύσει, και ο ένας είναι από τον Θεό ενώ ο άλλος όχι, τότε το βασίλειο του Θεού βρίσκεται υπό κατάρρευση, έχει διαιρεθεί και τα θεσπίσματά του έχουν καταργηθεί. Η εξουσία δεν δίνει απαραίτητα σε κάποιον το δικαίωμα να συγχωρεί, ωστόσο η κατοχή εξουσίας μπορεί να είναι η απόδειξη ότι κάποιος έχει το δικαίωμα. “Τι είναι ευκολότερο να πω: “σου συγχωρούνται οι αμαρτίες” ή να πω, σήκω και περπάτα”;” Εάν ο Θεός μπορεί να κάνει και τα δύο, τότε αυτός που μπορεί να κάνει το ένα πρέπει σίγουρα να μπορεί να κάνει και το άλλο.

“Για να μάθετε λοιπόν πως ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου¨...

The Miracles of our Lord, 'Τα θαύματα του Χριστού", Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ