Ζοῦμε για μιὰ στιγμὴ ποὺ εἶναι αἰωνιότης. Ἤ ζοῦμε γιὰ τὴν αιωνιὀτητα ποὺ σαρκώνεται σὲ μιὰ στιγμὴ, μιὰ ἀφή, μιὰ γεύσι.

Μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν πλησιάζεις διανοητικὰ τὸ είδωλο κάποιας ἀλήθειας, ἀλλά συναντᾶς μὲ ὅλη σου τὴν ὕπαρξι τὴ δύναμι τῆς Ζωῆς.

Μποροῦν ὅλοι, διὰ τῆς ὑπομονῆς, συντριβῆς καὶ μετανοίας, νὰ γίνουν κοινωνοὶ αὐτῆς τῆς χάριτος:

Νὰ δεχθοῦν μὲ μιὰ ἀφὴ ὅλη τὴν ὑγεία καὶ τὴ σωτηρία σὰν τὴν αἱμορροοῦσα.

Μὲ μιὰ γεῦσι, ὅλη τὴ χρηστότητα. “Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος”

Μἐ ἕνα ἅγιο Μαργαρίτη (Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ), ὅλο τὸν παράδεισο.

“Μιὰ ροπῇ” συντριβῆς, ὅλη τὴ θεολογία : “Χαίροις Σταυρέ, δι’οὗ ἀνεγνωρίσθη μιᾷ ροπῇ Λῃστὴς θεολόγος κραυγάζων’ μνήσθητὶ μου, Κύριε ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου”.

'Αρχιμ.  Βασιλείου, Προηγουμένου Ι.Μ. Ἰβήρων "Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ"

 

 

 

Θεὸς ὤν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν,

τῆς μεγάλης βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον

εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν

ὅθεν θεογνωσίας πρός φῶς ὁδηγηθέντες,

έκ νυκτός ὀρθρίζοντες

δοξολογούμεν σε, φιλάνθρωπε.

Κανών τοῦ Κοσμᾶ , Ὡδή ε΄. Ὀ Εἱρμός

Επειδή είσαι Θεός της ειρήνης, Πατέρας της ευσπλαχνίας,

τον Άγγελον της μεγάλης αποφάσεώς Σου, (δηλ. Τον Μεσσία Χριστό)

απέστειλες από τον ουρανό σε μας εδώ στη γη.

Ένεκα τούτου λοιπόν, αφού οδηγηθήκαμε προς το φως της θεογνωσίας,

από την νύκτα της πλάνης και ασέβειας στην αυγή της ευσέβειας και της πίστεως,

ξύπνιοι όντες πλέον, Σε δοξολογούμε, φιλάνθρωπε Κύριε.

ΠΕΤΡΟΥ ΚΩΝ. ΚΑΛΥΒΑ (Η ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ)

Αυτός, ο Λόγος του Θεού, ήρθε ώστε εμείς να γνωρίσουμε τον Θεό. Γι’ αυτό, κάθε λόγος του είναι αναγκαίος για να γνωρίσουμε τόσο τον ίδιο όσο και τον Θεό. Συνεπώς, πρέπει να κατανοήσουμε, όσο μας είναι δυνατόν, κάθε έναν λόγο του και κάθε μία πράξη του, που στην περίπτωσή του δεν είναι παρά μια άλλη μορφή λόγου. Πιστεύω ότι αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο δημιουργηθήκαμε. Πιστεύω ακόμη ότι αυτό θα οδηγήσει εν τέλει στο ξετύλιγμα του κουβαριού του σύμπαντος, που τώρα φαίνεται σε όλους μας, λίγο ή πολύ, μια περίπλοκη και ακατανόητη υπόθεση.

George MacDonald , “ The Miracles of our Lord” , “ Τα θαύματα του Χριστού” εκδόσεις ΙΩΝΑΣ

 Πέρασαν αιώνες και πράγματι, η ελπίδα του και η προσδοκία του εκπληρώθηκαν.  Εκείνος που ήταν αληθινός Θεός έγινε άνθρωπος, ήρθε στον κόσμο και ήταν άξιος να βάλει το χέρι Του στον ώμο του Θεού.  Και όντας πραγματικός αληθινός άνθρωπος, μπορούσε να βάλει το χέρι Του και στον ώμο του ανθρώπου, χωρίς να τον συντρίψει, να ενώσει τα δύο σε ένα πρόσωπο και να  φέρει το ένα κοντά στο άλλο.  Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος  που μπορούσε να μας συνάψει με τον Θεό ως φίλους Του που έχουν φθάσει στο τέλειο μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και άρα μπορούν, μαζί με τον Χριστό, να γίνουν υιοί και θυγατέρες του ίδιου του Θεού.

   ANTHONY BLOOM 

 

Αν δεν μπορέσω να έχω κάποια επαφή με το Θεό μέσα στο ίδιο μου το είναι -όποιο και αν είναι αυτό- μέσα σ’ αυτόν τον μικρό κόσμο μου, τότε οι πιθανότητες να Τον αναγνωρίσω ακόμα και αν Τον συναντήσω πρόσωπο προς πρόσωπο- είναι φοβερά μειωμένες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: “Αν βρεις την πόρτα της καρδιάς σου θα ανακαλύψεις ότι αυτή είναι και η πόρτα της Βασιλείας του Θεού”. Έτσι, λοιπόν, μέσα μας πρέπει να στραφούμε και όχι προς τα έξω. Να στραφούμε μέσα μας, αλλά με κάποιο ειδικό τρόπο. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να στραφούμε στο εσωτερικό μας με τον τρόπο που γίνεται στην ψυχανάλυση ή στην ψυχολογία γενικά. Αυτό που λέω δεν είναι ταξίδι διείσδυσης στον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά είναι ένα ταξίδι μέσα από το είναι μου, τον εαυτό μου για να αναδυθώ από το βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μου και να υψωθώ εκεί όπου Εκείνος υπάρχει στο σημείο, δηλαδή όπου ο Θεός και εγώ συναντιόμαστε.

ANTHONY BLOOM, “School for Prayer” “ Μάθε να προσεύχεσαι” Εκδόσεις ΕΛΑΦΟΣ

 

Αν δεν μπορέσω να έχω κάποια επαφή με το Θεό μέσα στο ίδιο μου το είναι -όποιο και αν είναι αυτό- μέσα σ’ αυτόν τον μικρό κόσμο μου, τότε οι πιθανότητες να Τον αναγνωρίσω ακόμα και αν Τον συναντήσω, πρόσωπο προς πρόσωπο- είναι φανερά μειωμένες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: “Αν βρεις την πόρτα της καρδιάς σου θα ανακαλύψεις ότι αυτή είναι και η πόρτα της Βασιλείας του Θεού”. Έτσι, λοιπόν, μέσα μας πρέπει να στραφούμε και όχι προς τα έξω. Να στραφούμε μέσα μας, αλλά με κάποιο ειδικό τρόπο. Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει να στραφούμε στο εσωτερικό μας με τον τρόπο που γίνεται στην ψυχανάλυση ή στην ψυχολογία γενικά. Αυτό που λέω δεν είναι ταξίδι διείσδυσης στον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά ένα ταξίδι μέσα από το είναι μου, τον εαυτό μου για να αναδυθώ από το βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μου και να υψωθώ εκεί όπου Εκείνος υπάρχει στο σημείο, δηλαδή, όπου ο Θεός και εγώ συναντιόμαστε.

Έτσι, λοιπόν, αυτό το θέμα της προσευχής -όταν την πρωτομαθαίνεις- έχει δυο πλευρές. Πρώτη είναι η πορεία που κάνουμε προς το εσωτερικό μας κόσμο. Δεύτερη είναι η χρήση των λέξεων στην προσευχή και ο στόχος προς τον οποίο κατευθύνονται.

Θα μιλήσω τώρα γι’ αυτή τη δεύτερη πλευρά. Σε ποιόν ή σε τί στρέφω τη ρομφαία της προσευχής μου; Συχνά οι άνθρωποι στρέφουν προς τον ουρανό και προσπαθούν να φωνάξουν. Μένουν όμως έκπληκτοι όταν ανακαλύπτουν πως ο ουρανός είναι απελπιστικά άδειος. Ούτε καν η ηχώ επιστρέφει. Σίγουρα δεν είναι εκεί που μπορεί κανείς να βρει μια ηχώ, μια ανταπόκριση. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας τον έβδομο αιώνα, γράφει ότι η προσευχή, τα τα λόγια της προσευχής, είναι σαν ένα βέλος. Αλλά το να έχεις ένα βέλος δεν είναι αρκετό. Αν θέλεις να πετύχεις κάποιο στόχο πρέπει απαραίτητα να έχεις ένα τόξο με καλή χορδή και χέρι δυνατό να το χειρίζεται. Αν έχεις καλό τόξο αλλά δεν μπορείς να το χειριστείς, το βέλος σου θα πετάξει μόλις λίγα μέτρα και θα πέσει κάτω. Αν δεν ρίξεις το βέλος σου με δυνατό χέρι δεν θα φτάσει στο στο στόχο σου. Αυτό, λοιπόν, που χρειάζεται για το βέλος είναι το τόξο, η χορδή, το χέρι και η δύναμη.

Αφού, σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, οι λέξεις της προσευχής είναι το βέλος, πρέπει, λοιπόν, να βάλουμε στόχο το βαθύτερο σημείο μέσα μας, όπου θα συναντήσουμε το Θεό. Πρέπει, δηλαδή, να στρέψουμε το τόξο μας σ’ αυτό το βαθύτερο σημείο του είναι μας. Και το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να εξασφαλίσουμε όλες τις προϋποθέσεις ώστε το βέλος μα να εκτοξευτεί με δύναμη και να βρει το στόχο του. Πολύ συχνά όταν προσευχόμαστε δεν συγκεντρώνουμε το νου μας, δεν προσέχουμε σε ότι λέμε, η καρδιά μας βρίσκεται αλλού, και η προσευχή μας δεν βοηθιέται από τη ζωή μας. Ακριβώς εδώ, αν θέλετε, θα βρείτε τις αναλογίες του τόξου, της χορδής και της δύναμης, με τα βέλη.

ANTHONY BLOOM, School for Prayer, Μάθε να προσεύχεσαι, Εκδόσεις “ ΕΛΑΦΟΣ”