Ο Κύριος δεν ήλθε στον κόσμο για να καλυτερεύση απλώς τις συνθήκες της παρούσης ζωής’ δεν ήλθε για να προτείνη  κανένα οικονιμικό ή πολιτικό σύστημα, ούτε για να μας διδάξη καμιa μέθοδο ψυχοσωματικής ισορροπίας.

        Ήλθε για να νικήση τον θάνατο και να φέρη την αιώνια ζωή: «ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστευων εις αυτόν μην απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιω.3,16).  Και αυτή η αιώνιος ζωή δεν είναι υπόσχεσι για μεταιστορική ευτυχία, δεν είναι μια απλή μεταθανάτια επιβίωσι, ούτε μια παράτασι ατέρμονη της παρούσης ζωής.  Αιώνιος ζωή είναι η Χάρι που φωτίζει και νοηματίζει από σήμερα τα παρόντα και τα μέλλοντα, την ψυχή και το σώμα του ανθρώπου.

. . .  Αυτό που έχει ο άνθρωπος και αξίζει, δεν είναι τόσο οι σωματικές και διανοητικές ικανότητες, αλλά ότι μπορεί να γίνη κοινωνός της Αναστάσεως του Χριστού, ότι μπορεί να πεθάνη και να ζήση από σήμερα την αιώνια ζωή. «Ο φιλών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν,και ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν» (Ιω.12,25).

       Ο μοναχός ( χριστιανός), με το να δώση ολοκληρωτικά τον εαυτό του στον Θεόν, σώζει τη μιάν αλήθεια. Ζη και φανερώνει τη μια χαρά :  «Ος αν απολέση, ούτος σώσει…».

       Η ζωή του μοναχού (χριστιανού) είναι μια απώλεια και μια εύρεσι.

       Ορθόδοξος μοναχός δεν είναι απλώς ο «μυστικός».  Δεν είναι αυτός που με μια ορισμένη δίαιτα ή τεχνική έφτασε σε υψηλό βαθμό αυτοκυριαρχίας και σε ασκητικά κατορθώματα. Αυτά από μόνα τους είναι επιτεύγματα του παρόντος αιώνος, ασήμαντα και ανίκανα να νικήσουν τον θάνατο για τον μοναχό και τους αδελφούς του.

      Αληθινός Ορθόδοξος μοναχός είναι ο αναστημένος.  Δεν έχει σαν αποστολή να κάμη κάτι με τις σκέψεις του ή να διοργανώσει κάτι με τις ικανότητές του, αλλά να δώση με τη ζωή του μαρτυρία ότι ο θάνατος νικήθηκε. Και αυτό γίνεται με το να θάπτεται ο ίδιος σαν το σπόρο μέσα στη γη.

     Γι’ αυτό, όπως αναφέρει το Γεροντικό, όταν κάποτε ένας νέος μοναχός ανέφερε στον Γέροντα: Βλέπω ότι ο νους μου διαρκώς βρίσκεται στον Θεό, εκείνος του λέει: Δεν είναι μεγάλο πράγμα το να βρίσκεται ο νους σου στον Θεό’ αυτό που έχει σημασία, είναι το να θεωρής  «εαυτόν υποκάτω πάσης κτίσεως».

       Έτσι, τον μεταφέρει  σ’ έναν άλλο χώρο. Από τη μερική απασχόλησι, που μπορεί να είναι οι σκέψεις μας για τον Θεό, τον καλεί στην ολοκληρωτική προσφορά, στην ταπείνωσι, που είναι αληθινός θάνατος, και ταυτόχρονα η ανάστασι σε μια νέα ζωή, σεμνή και παντοδύναμη.

ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ι.Μ. Ιβήρων, εκδ. Μονής.

     

   Αληθινός μοναχός (χριστιανός) είναι ο εκ νεκρών αναστάς, μια εικόνα του αναστημένου Χριστού. Και φανερώνει ότι πνευματικό δεν είναι το μη υλικό, ούτε σαρκικό το σωματικό.  Πνευματικό είναι το καθετί (υλικό και άυλο) που έχει καθαγιαστή από το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, κάθε τι το μεταμορφωμένο από την άκτιστη θεία ενέργεια. 

        Έτσι αποκαλύπτει την πνευματική αποστολή του κτιστού και σωματικού.  Και ταυτόχρονα φανερώνει την απτή ύπαρξι του αύλου και ακτίστου.

        Μοναχός (χριστιανός) είναι παντρεμένος με το μυστήριο της ιερουργίας της σωτηρίας των πάντων μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

        Μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο ασχολείται με όλα και με τίποτα.  Είναι «ο πάντων χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος».  Η έννοια της ειδικεύσεως του είναι ξένη εκ φύσεως.  Δεν είναι ειδικευμένος με κάτι, ούτε τον αφήνει αδιάφορο ένα άλλο.  Όλα τον ενδιαφέρουν.

       Αυτό που έχει σημασία και τον φωτίζει – του αποκαλύπτει αυτό που τον ενδιαφέρει – είναι  το πώς τοποθετείται, ενσωματώνεται, διακοσμείται (το τί θέσι παίρνει) το κάθε τι μέσα στο μεταμορφωμένο σύμπαν, μέσα στη θεία Λειτουργία της σωτηρίας των πάντων.

       Η αποκάλυψι και η γνώσι αυτή της συνεκτικής των όλων αρχής τον ενδιαφέρει.  Αυτή ενδιαφέρει το κάθε τι.  Γι’ αυτό, κάθε τι το μεταμορφωμένο-το μετέχον καθολικά στη θεία ενέργεια που σώζει το παν – τον ενδιαφέρει εξ ίσου.  Τον βοηθεί να γνωρίση τον εαυτό του και οποιοδήποτε θέμα του παρουσιαστή. 

ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ι.Μ. Ιβήρων, εκδ. Μονής

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 «Σουτ, σου είπα, μπα σε καλό σου για κορίτσι». Ένα χέρι πετάχτηκε και έστριψε το αυτί της. «Άουτς, ρε γιαγιά». «Άχνα μη βγάλεις. Άκου τον παπά, άκου τους ψάλτες». Η μικρή κατσούφιασε και έστρεψε το βλέμμα προς τα κάτω. Έβλεπε με λεπτομέρεια το μωσαϊκό, τις μικρές κόκκινες ψηφίδες, τις ξυλόγλυπτες καρέκλες με τα λουλουδάκια στα πόδια, ύστερα χασμουρήθηκε με θόρυβο και έστρεψε με ανοιχτό στόμα το βλέμμα στον ουρανό. «Ουάου, η πλα-τυ-τέ-ρα των Ου-ρα-νών», διάβασε συλλαβιστά. «Τι ωραία Παναγία, γιαγιά, πόσα αστέρια έχει γύρω. Έχει και μαντίλι στο κεφάλι της, κοίτα, κρατάει αυτό το στρουμπουλό μωράκι», φώναξε η μικρή. Η γιαγιά συνοφρυώθηκε. «Ουφ, βαρέθηκα, ρε γιαγιά» και πήρε να κλοτσάει και με τα δυο της πόδια την καρέκλα τής μπροστινής της. Η μπροστινή αποδοκίμασε με δολοφονικό βλέμμα τη γιαγιά για τη διαγωγή τής μικρής. «Βα-ρέ-θη-κα, σου λέ-ω». «Σουτ, παιδί μου, μπα σε καλό σου, δεν θα ακούσουμε λειτουργία σήμερα. Σ' το ορκίζομαι θα βγεις έξω...» «Να βγω; Τρέχω».

«Κάτσε εδώ και μην κουνηθείς. Τώρα τελειώνει, θα κοινωνήσεις σε λίγο».

«Δεν θέλω, ρε γιαγιά».

Εκείνη την ώρα, ένας μεγάλος δίσκος από γυαλιστερό ασήμι βγήκε προς τους πιστούς. Η μικρή φώτισε νομίζοντας ότι είχε γλυκά για κέρασμα πάνω, άρχισαν να της τρέχουν τα σάλια. «Είναι για την αποπεράτωση του ναού», άκουσε μια γριά από πίσω να λέει σε μια άλλη. Η μικρή γύρισε να τις δει και της ήρθε μια άσχημη μυρωδιά από τα χαλασμένα δόντια της πρώτης. «Μπλιαξ». «Σουτ, παιδί μου, κορίτσι είσαι εσύ ή διάολος;» «Αμάν, ρε γιαγιά, δεν έκανα τίποτα». Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε πάνω στο βήμα ο πάτερ Κωνσταντίνος και πολλά ξύλινα περιστέρια έτοιμα να πετάξουν. «Σουουουτ», τώρα όλες οι γριές με ένα στόμα, μια φωνή, έδωσαν σήμα για να πέσει άκρα του τάφου σιωπή. Η γιαγιά τον κοίταζε με προσοχή με έναν κρυφό πόθο, και αυτό έκανε τη μικρή να κρυφογελάει. Της θύμιζε τον δάσκαλό της, όλες οι μαμάδες στη γιορτή του τού έκαναν δώρα κασκόλ και πουλόβερ, για να μην κρυώσει. Ο παπάς άρχισε με τρεμάμενη φωνή το κήρυγμα της Κυριακής.

Προτρέπει όλους τους πιστούς να είναι ταπεινοί, εκείνη σκύβει το κεφάλι γιατί έχει βάλει τα χέρια στα αυτιά και τον ακούει διακεκομμένα, το βουητό στα αυτιά τής προκαλεί σπαστικό γέλιο. «Ο Χριστός θα μας χτυπήσει την πόρτα και εμείς πρέπει να του ανοίξουμε» - η μικρή σκέφτεται ότι δεν πρέπει να ανοίγουμε σε κανέναν την πόρτα. Ο παπάς συγκινείται. Μιλάει για τη Σταύρωση, βήμα βήμα περιγράφει το θείο δράμα, η φωνή κομπιάζει, ένας λυγμός ξεσπά, ο παπάς είναι φοβερός, ναι, είναι γεγονός, ο παπάς κλαίει, οι γιαγιάδες κλαίνε, ο παπάς δυναμώνει τη φωνή, ανοίγει τα χέρια σαν φτερά, οι γιαγιάδες επιταχύνουν τον σταυρό που κάνουν, κουνάνε τα κεφάλια, βγάζουν μαντίλια, συναχωμένες οι περισσότερες, αρχίζουν ένα μαζικό φύσημα μύτης, ο παπάς δυναμώνει κι άλλο τη φωνή, οι γιαγιάδες από κάτω παραληρούν, υπνωτισμένες, μαγεμένες από τον παπά θα ανοίξουν όλες τις πόρτες στον Χριστό, ο παπάς σε ένα δυναμικό κρεσέντο ψέλνει το «Δι' ευχών», τα δάκρυα πέφτουν βροχή, οι γιαγιάδες με έναν βαρύ αναστεναγμό λυτρώνονται και η μικρή ενθουσιασμένη ξεχνιέται και αρχίζει να χειροκροτάει φωνάζοντας: «Μπράβο, μπράβο»... Δεν κατάλαβε πού έμεινε το δεξί της αυτί, γιατί το αριστερό κόπηκε και πετάχτηκε έξω.    

Γράφει η Μαριαλένα Σπυροπούλου

* Η Μαριαλένα Σπυροπούλου είναι συγγραφέας. Η νουβέλα με τίτλο «Ρου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

ΠΗΓΗ: enoriako.info/ Αναδημοσιεύσεις/Αλλαχόθεν

«ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ»

Άγιος Φραγκίσκος ντε Σαλ (1567 -1622)

...Με τον ίδιο μας τον εαυτό πρέπει να απωθήσουμε τον εχθρό... με το παράδειγμα και την αγιότητα της ζωής μας. Πρέπει να γκρεμίσουμε τα τείχη της κακίας με την διάπυρη προσευχή μας και να επιτεθούμε με την αδελφική αγάπη.

...

Μια καλή πρακτική που μας χρειάζεται είναι η ευσπλαχνία προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Δηλαδή, να μην πεισμώνουμε εναντίον του εαυτού μας ούτε εναντίον των ελαττωμάτων μας. Ακόμη και αν είναι λογικό να στενοχωριόμαστε και να λυπούμαστε όταν σφάλλουμε, δεν πρέπει, ωστόσο, να απογοητευόμαστε με οργή, με πείσμα ή με πίκρα. Κάνουν μεγάλο σφάλμα αυτοί που θυμώνουν επειδή έπεσαν στο ελάττωμα του θυμού και θυμώνουν μια δεύτερη φορά επειδή είχαν την αδυναμία να θυμώσουν (!), λυπούνται γιατί λυπήθηκαν, πεισμώνουν γιατί πείσμωσαν. Έτσι κρατάνε την καρδιά τους μέσα στην οργή και την απογοήτευση. Αυτή η οργή και το πείσμα ενάντια στον εαυτό μας οφείλονται στον εγωισμό μας, που ταράζεται όταν βλέπει ότι είμαστε αδύναμοι και ατελείς.

Πρέπει, λοιπόν, να απορρίπτουμε τα σφάλματά μας με τρόπο ήρεμο, σταθερό και σίγουρο. Ο δικαστής τιμωρεί καλύτερα τους κακούς με αποφάσεις λογικές και ψύχραιμες, παρά όταν ενεργεί παρορμητικά και με πάθος. Γιατί, όταν τιμωρεί με πάθος δεν τιμωρεί τα σφάλματα γι' αυτό που πραγματικά είναι, αλλά σύμφωνα με τις διαθέσεις του εαυτού του. Γι’ αυτό, διορθώνουμε καλύτερα τον εαυτό μας με μετάνοια ήρεμη και σταθερή, παρά με μετάνοια πικρή και οργισμένη. Γιατί, αυτές οι μετάνοιες με οργή δεν γίνονται ανάλογα με την αληθινή σοβαρότητα των σφαλμάτων, αλλά σύμφωνα με το συναισθηματισμό μας.

...

Ανορθώστε, λοιπόν, τον εσωτερικό σας άνθρωπο, όταν πέσει, με απαλότητα, με μεγάλη ταπεινότητα μπροστά στο Θεό, αναγνωρίζοντας την αδυναμία σας, χωρίς να εκπλήσσεσθε για την πτώση σας. Γατί δεν είναι περίεργο που η αδυναμία είναι αδύνατη, η αρρώστια άρρωστη, η αθλιότητα άθλια. Απορρίψτε, όμως, με όλη σας τη δύναμη την προσβολή στον Θεό και με μεγάλο κουράγιο και εμπιστοσύνη στην ευσπλαχνία του, ξαναπάρτε το δρόμο της αρετής που είχατε αφήσει.

(Με περικοπές από το περιοδικό

«Ανοιχτοί Ορίζοντες, τευχ. 1097

Ιαν.-Φεβρ. 2016)

ΠΗΓΗ:enoriako.info/Αναδημοσιεύσεις

        Η αληθής προσευχή προς τον αληθινόν Θεόν είναι κοινωνία μετά του Πνεύματος του Θεού, το Οποίον προσεύχεται εν ημίν.  Τούτο δίδει εις ημάς να γνωρίσωμεν τον Θεόν’ οδηγεί το πνεύμα ημών εις κατάστασιν θεωρίας της αιωνιότητος.  Η πράξις της προσευχής ως Άνωθεν καταβαίνουσα χάρις υπερέχει της γηίνης φύσεως ημών, και εξ αιτίας τούτου το φθαρτόν σώμα, ανίκανον δια την ανάβασιν εις την σφαίραν του Πνεύματος, ανθίσταται εις αυτήν. Η διάνοια, ανίσχυρος να περιλάβη την απειρότητα, εναντιούται, σαλεύεται υπό των αμφιβολιών, απωθούσα παν ό,τι υπερβαίνει την αντίληψίν της. Εις την προσευχήν αντιπαρατίθεται το κοινωνικόν περιβάλλον, εν τω οποίω διάγομεν  και το οποίον ρυθμίζει την ζωήν αυτού συμφώνως προς άλλους σκοπούς  εκ διαμέτρου αντιθέτους προς την προσευχήν. Την προσευχήν δεν υπομένουν τα ενάντια πνεύματα.  Μόνον όμως η προσευχή ανακαλεί τον κτιστόν κόσμον εκ της πτώσεως αυτού, υπερνικώσα την εν αυτώ μονοτονίαν και αδράνειαν δια της μεγάλης εντάσεως του πνεύματος ημών εν τη τηρήσει των εντολών του Χριστού.  Κοπιώδης είναι ο αγών δια την προσευχήν.      Εναλάσσονται αι καταστάσεις του πνεύματος ημών:   Ενίοτε η προσευχή ρέει εν ημίν ως ισχυρός ποταμός, άλλοτε δε η καρδία αποβαίνει απεξηραμμένη.  Ας είναι όμως   πάσα ύφεσις της ευχητικής δυνάμεως κατά το δυνατόν βραχεία.  Προσευχή σημαίνει πολλάκις  να ομολογώμεν εις τον Θεόν  την αθλίαν ημών κατάστασιν: αδυναμίαν, ακηδίαν,αμφιβολίας, φόβους, λύπην, απόγνωσιν, εν ενί λόγω, παν ό,τι συνδέεται μετά των συνθηκών της υπάρξεως ημών. Να ομολογώμεν μη επιζητούντες καλλιεπείς εκφράσεις ουδέ εισέτι λογικόν ειρμόν … Συχνάκις ο τρόπος ούτος στροφής προς τον Θεόν αποβαίνει η αρχή της προσευχής – διαλόγου.

Sophrony Sakharov, ISBN 2-85065-192-3 publisher YMCA Press, Paris, «ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ» Ι.Μ Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας.

Η ψυχαναλύτρια Alice Miller έχει γράψει: Η μάχη να αποδεχτεί η κοινωνία ειδικές μορφές εθισμών, σεξουαλικών και μη σεξουαλικών, είναι ένας από τους πολλούς τρόπους για να αποφύγει κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με την προσωπική του ιστορία. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που η ανάγκη τους για προστασία, φροντίδα και τρυφερότητα, καθώς και η ακάλυπτη λαχτάρα τους για αγάπη, σεξουαλικοποιήθηκαν πολύ νωρίς. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν περάσει τη ζωή τους με διάφορες σεξουαλικές καθηλώσεις, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίσουν την προσωπική τους ιστορία. Συμμετέχουν σε διάφορες ομάδες, αποδέχονται άκριτα θεωρίες που επιβεβαιώνουν τις καθηλώσεις τους και προσποιούνται ότι μοιράζονται με άλλους «επιστημονικές» γνώσεις, ενώ ασυνείδητα μεταμφιέζουν τη δική τους απωθημένη ιστορία. (Οι Φυλακές της Παιδικής μας Ηλικίας, σ. 153-4).

ΠΗΓΗ: enoriako.info

       

Ο κόσμος είναι ένα σκοτεινό, ψυχρό και τρομακτικό μέρος.  Αυτό το σκοτάδι δε διαλύεται από το φυσικό φως του ήλιου. Αντίθετα, το φως του ήλιου ίσως κάνει την ανθρώπινη ζωή να φαίνεται ακόμη τρομερότερη και απελπιστικότερη καθώς η ζωή ξεχύνεται αμείλικτα και αδυσώπητα προς το θάνατο και τον αφανισμό περικυκλωμένη από πόνο και μοναξιά.  Όλα είναι καταδικασμένα, όλα υποφέρουν, όλα υπόκεινται στον ακατανόητο και ανελέητο νόμο της αμαρτίας και του θανάτου.  Τότε όμως εμφανίζεται πάνω στη γη, εισέρχεται στον κόσμο ένας ταπεινός και άστεγος, που δεν εξασκεί καμία εξουσία πάνω σε κανένα, και δεν διαθέτει καμιά επίγεια εξουσία. Λέει στους ανθρώπους πως αυτό το βασίλειο του σκότους, του κακού  και του θανάτου δεν είναι η αληθινή ζωή. Πως δεν είναι ο κόσμος που δημιούργησε ο Θεός. Πως μπορεί και πρέπει να νικηθεί το κακό, ο πόνος και τελικά ο ίδιος ο θάνατος. Και πως έχει σταλεί από το Θεό, τον Πατέρα Του, για να σώσει  τον άνθρωπο από την τρομακτική δουλεία στην αμαρτία και στον θάνατο.

        Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την αληθινή τους φύση και κλήση, τις έχουν απαρνηθεί. Πρέπει να επιστρέψουν για να δουν πως έχουν χάσει την ικανότητα να βλέπουν, και να ακούν  αυτά που είναι ανίκανοι ήδη να ακούσουν.  Πρέπει να ξαναπιστέψουν πως το καλό είναι ισχυρότερο από το κακό, η αγάπη ισχυρότερη από το μίσος, η ζωή ισχυρότερη από το θάνατο. Ο Χριστός θεραπεύει, βοηθά και δίνεται σε όλους.  Παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν, δεν ακούν, δεν πιστεύουν.  Θα μπορούσε να είχα αποκαλύψει την ουράνια δόξα και δύναμή Του, και να τους υποχρεώσει  να πιστέψουν. Θέλει όμως απ’ αυτούς την πίστη, την αγάπη και την αποδοχή που δίνονται ελεύθερα.

Alexander Schmemann,”Celebration of Faith, The Church Year”

«ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ» εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ