Μη αποστρέψης το πρόσωπό σου

από του παιδός σου, ότι θλίβομαι'

ταχύ επάκουσόν μου' πρόσχες

τη ψυχή μου, και λύτρωσαι αυτήν

        Ακούστε τη θαυμάσια μελωδία του στίχου τούτου.αυτή την κραυγή που ξαφνικά γεμίζει την εκκλησία ". . . ότι θλίβομαι !"- και θα καταλάβετε το σημείο από το οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σρακοστή :  το μυστηριώδες μίγμα της ελπίδας με την απογοήτευση, του φωτός με το σκοτάδι.

        Η όλη προετοιμασία έφτασε πιά στο τέλος.  Στέκομαι μπροστά στο Θεό, μπροστά στη δόξα και στην ομορφιά της Βασιλείας Του.  Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σ'αυτή, ότι δεν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό.  Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στο σκοτάδι και στη λύπη της αμαρτίας γι' αυτό "θλίβομαι" !

        Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να με βοηθήσει σ'αυτή τη θλίψη,ότι μόνον σ΄Αυτόν μπορώ να πω "πρόσχες τη ψυχή μου".

        Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι το απελπισμένο κάλεσμα για τη θεία βοήθεια.

Alexander Schmemann, GREAT LENT, journey to Pascha, ST. VLADIMIR'S SEMINARY PRESS.

                                     ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ

Όταν ο πατήρ Σιλουανός έγινε οικονόμος . . . είχε στις διαταγές του διακόσιους περίπου εργάτες.  Το πρωί επισκεπτόταν τα εργαστήρια και έδινε σε γενικές γραμμές υποδείξεις στούς αρχιεργάτες.  Έπειτα επέστρεφε στο κελλί του, να κλάψει "για το λαό του Θεού".  Η καρδιά του πονούσε για τούς εργάτες και έχυνε δάκρυα για τον καθένα τους :
        "Να, ο Μιχάλης.  Άφησε τη γυναίκα και τα παιδιά του στο χωριό και εργάζεται εδώ για λίγα γρόσια.  Πώς να αισθάνεται τόσο μακριά από το σπίτι του, χωρίς να βλέπει τη γυναίκα ούτε τα αγαπημένα του παιδιά...  Νά, ο Νικήτας.  Μόλις παντρεύτηκε και εγκατέλειψε τη νεαρή έγκυο γυναίκα του και την ηλικιωμένη μητέρα του...  Τί ένιωσαν τάχα, όταν αποχωρίζονταν από τον νεαρό αγπημένο γιό και άνδρα ; ...  Να, ο Γρηγόρης.  Εγκατέλειψε γέρους γονείς, νέα γυναίκα και δυό μικρά παιδιά και ήρθε εδώ να εργασθεί για ένα κομμάτι ψωμί.  Τί θα εξοικονομήσει εδώ ;... Τί φτώχεια θα είχαν, για να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν όλους τους δικούς τους ...  Σε ποιά φοβερή στέρηση και θλίψη ζεί όλος αυτός ο λαός ... Νά, ο Νικόλας.  Παιδί ακόμη ... Με πόση λύπη θα τον έστειλαν οι γονείς του τόσο μακριά σε ξένους ανθρώπους, για να πάρει ένα φτωχό μεροκάματο ...  Πόσο θα λυπάται η καρδιά των γονιών του ... Ω, σε τί φτώχεια και παθήματα ζει ο λαός! ...  Και όλοι είναι σαν απολωλότα πρόβατα.  Μαθαίνουν κάθε είδους διαστροφές, γίνονται άγριοι, σκληροί ..."
        Έτσι έλεγε ο μακάριος Γέροντας και η καρδιά του έπασχε για όλους τους φτωχούς.  Χωρίς αμφιβολία έπασχε περισσότερο από τους ίδιους, γιατί αυτός έβλεπε στη ζωή τους  και όσα οι ίδιοι αγνοούσαν.

ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ  ΣΑΧΑΡΩΦ, "Ο Άγιος Σιλουανός, ο Αθωνίτης" εκδ. Ι.Μ. Τ.Προδρόμου, Έσσεξ.

Η Ρωμαϊκή κληρονομιά των λαών της μεσογείου ήτο επικίνδυνος.

Εις την Βουλήν των ν Λόρδων ο Υπουργός Εξωτερικών Λόρδος Λόντοντερυ έλεγε (1866)

". . .  οι Έλληνες πρέπει να καταντήσουν λαός μικρόψιχος, ως οι λαοί του Ινδοστάν, δια να είναι 

ολιγώτερον επικίνδυνοι".

. . . ρώτησαν έναν απλό και θεοφόρο Γέροντα : «Τι κάνεις,πάτερ;», αυτός απάντησε : «Εδώ μένω».

      Δέν χρειαζόταν άλλο σχόλιο, για να πή όλα όσα γίνονται γύρω του και μέσα του.  Μένει σ΄αυτή την κατάστασι – τον χώρο και την ευλογία – όπου η στάσι είναι κίνησι, η αργία ενέργεια και η δράσι ησυχία.

      Η ζωή στο Όρος είναι συντροφιά με τους Αγίους, αστείρευτη πηγή εκπλήξεων.

      Βρίσκεις γέρους με παιδική καρδιά.  Αγράμματους που είναι πάνσοφοι.  Ασκητές με πολλή τρυφερότητα και άκρα αυστηρότητα.  Άγνωστους που σε αγαπούν σαν παιδί τους.  Νιώθεις ότι δεν το αξίζεις.  Πέφτεις στο φιλότιμο, και βγαίνουν από μέσα σου δυνάμεις που δεν τις υποψιαζόσουν.

      Μπαίνεις σε ευφραινόμενη αγιότητα και πένθος χαροποιό.  Ακούς αστεία που σε στηρίζουν πνευματικά και συναντάς άνεσι συμπεριφορας που αποπνέει ιεροπράπεια.  Γίνεσαι πτώμα στη δουλειά, και ξεκουράζεσαι.  Αγρυπνείς στην εκκλησία, και ενισχύεσαι.  Σκάβεις στον κήπο, και δυναμώνεις πνευματικά. Περνούν τα χρόνια,και ξανανιώνεις με τη ζωή την αγήρω.

     Αναπνέεις με την ευχή μιά χάρι που δεν τελειώνει.

      Δεν πράττεις τις αρετές μενονωμένα, αποσπασματικά, αλλά με κάθε για όλες.

      Δεν γνωρίζεις με ένα τμήμα της υπάρξεώς σου μιά στιγμή ένα κομμάτι του Θεού, αλλά δι΄ όλης της ζωής σου έρχεσαι σε αίσθησι της αφάτου φιλανθρωπίας Του.  Δίδεσαι ολόκληρος στον Θεό, και δέχεσαι όλη τη Χάρη Του.

      Αν δεν θεωρής, αν δεν ζής και τη δουλειά σου ως προσευχή –αν δεν σε τρέφη πνευματικά-, τότε ούτε η προσευχή θα σου χαρίζη την αληθινή αγαλλίασι, που προσφέρει στούς συντετριμμένους και αγνούς.  Και αν δεν ζής την εν ησυχία προσευχή ως έργο αγιασμού ψυχής και σώματος και συμπαράστασι όλων των αδελφών σου, τότε ούτε και αν κάποτε τούς βοηθήσης πιό απτά (ή τούς μιλήσης προσωπικά) θα τούς δώσης κάτι γνήσιο.

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ, Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης, εκδ, Αρμός

     
       Σταματήστε για μια στιγμή, προσέξτε, εισέλθετε στην καρδιά σας, αφουγκραστείτε το εσωτερικό σας, και θα βρείτε μέσα σας την ίδια  ακριβώς παράξενη και όμοφη επιθυμία.  Ο Ζακχαίος ήρθε αντιμέτωπος.   Χωρίς αυτό κανείς δεν μπορεί να ζήσει , είναι κάτι όμως που σχεδόν όλοι μας φοβούμαστε και το καταπιέζουμε με το θόρυβο και τη ματαιότητα όλων αυτών που μας περιστοιχίζουν  Αυτή είναι η πρώτη πρόσκληση της Εκκλησίας, του Ευαγγελίου, και του Χριστού : επεθύμησε κάτι άλλο, παρε μιά βαθιά αναπνοή από κάτι άλλο, θυμήσου κάτι άλλο.  Και τη στιγμή ακριβώς που σταματάμε για να ακούσουμε αυτή τη κλήση είναι σαν ένα φρέσκο και ευχάριστο αεράκι να φυσά στο μουχλιασμένο αέρα της άχαρης ζωής μας, και αρχίζει έτσι η αργή επιστροφή.
       Επιθυμία.  Η ψυχή παίρνει μια βαθιά ανάσα.  Όλα γίνονται - έχουν κιόλας γίνει - διαφορετικά, νέα, απεριόριστα σημαντικά.  Ο ανθρωπάκος, με τα μάτια καρφωμένα στο χώμα πάνω σε γήινες επιθυμίες, τώρα παύει να είναι ανθρωπάκος καθώς αρχίζει η νίκη μέσα του.  Εδώ βρίσκεται αρχή, το πρώτο βήμα από έξω προς τα μέσα, πρός αυτή τη μυστηριώδη πατρίδα πού όλοι οι άνθρωποι, συχνά ασυνείδητα, νοσταλγούν και επιθυμούν.

                                                                                                          Αλέξανδρος Σμέμαν

        Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας σε μιά αναφορά πού σίγουρα δεν είναι βιβλική και δεν διαθέτει κάποια αυθεντία από μόνη της, αλλά που ωστόσο μου φαίνεται ενδιαφέρουσα.  Τον δέκατο έβδομο αιώνα, ένα Ρώσος ιερέας, ένας άνθρωπος με φλογερό φρόνημα, έγραψε την αυτοβιογραφία του . Ήθελε να καταδείξει πώς ένας άνθρωπος πίστης μπορεί να παραμείνει εδραίος στην πίστη του, ανεξάρτητα απο τη διλιότητα (ή από αυτό πού εξελάμβανε ως δολιότητα) της ορατής Εκκλησίας.  Στον πρόλογο αυτής της αυτοβιογραφίας, ο συγγραφέας κάνει λόγο γιά τη θεία Σύνοδο που προηγήθηκε της κτίσης του κόσμου και λέει : "Στο φώς όσων γνωρίζουμε για τον ένσαρκο Θεό, μπορούμε να πούμε πώς κάποια στιγμή ο Πατέρας είπε στον Υιό: "Υιέ μου, ας ποιήσουμε τον ορατό κόσμο και τον ανθρωπο". Και ο Υιός απάντησε: "Πατέρα, ας γίνει κατά το θέλημά Σου". Και ο Πατέρας πρόσθεσε: "Υιέ μου,γνωρίζεις άραγε πώς άν ενεργήσω διά Σού, θα έρθει κάποια μέρα που ο άνθρωπος θα μας προδώσει και, προκειμένου να τον φέρουμε πάλι κοντά μας, θα πρέπει να πεθάνεις ;"  Και ο Υιός απάντησε και πάλι : "Ας γίνει κατά το θέλημά  Σου, Πατέρα". Κι έτσι πλάστηκε ο κόσμος".  Αυτό το απόσπασμα δεν είναι από κάποιο απόκρυφο κείμενο, δεν προσποιείται δηλαδή ότι διατυπώνει κάποια βιβλική πραγματικότητα με άλλη ορολογία, αλλά εκφράζει μιά βαθιά εσωτερική αλήθεια : ο Θεός, μέσα στην πραγματικότητα της θείας πανσοφίας Του, θέλησε και κάλεσε στην ύπαρξη τον κόσμο, έχοντας πλήρη συνείδηση των συνεπειών που αυτή η θεία κλήση (η θεία κήση πού έκανε έναν ελεύθερο κόσμο να αναδυθεί εκ του μηδενός) θα είχε για τον Ίδιο τον Θεό.  Αυτός είναι, θα λέγαμε, ένας αγώνας μεταξύ Θεού και κόσμου, και η τραγωδία για την οποία τόσο συχνά παραπονιόμαστε είναι πιό τραγική για τον Θεό παρά για τον κόσμο !
        Μέσα από την ιστορία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, βλέπουμε πώς ο Θεός αναλαμβάνει συνεχώς την πλήρη ευθύνη της δημιουργικής Του ενέργειας.  Βήμα βήμα υποστηρίζει τούς προφήτες, διακηρύσσει το θέλημά Του, αποκαλύπτει το βάθος της σκέψης Του. Ο Αμώς λέει ότι προφήτης είναι εκείνος με τον οποίο ο Θεός μοιράζεται τις σκέψεις Του.  Και ο Θεός διατηρεί την πιστότητά του, όταν η κτίση γίνεται άπιστη - θυμηθείτε τον Ωσηέ και τις εικόνες πού δίνει για τον πιστό σύζυγο, που εγκαταλέίπετα από τή σύζυγό του.  Έτσι, πίσω απο καθετί υπάρχει μια μονομερής ενέργεια του Θεού, για την οποία όμως ο Θεός σηκώνει την πλήρη και έσχατη ευθύνη. Αυτό είναι σημαντικό, επειδή αν είμαστε "εν Θεώ", πρέπει να μοιραστούμε μαζί Του αυτή τη θεία ευθύνη, ή τουλάσχιστον να λάβουμε απ' αυτή το μερίδιό μας.  Η επιλογή μας να είμαστε Εκκλησία δεν αποτελεί παραδείσιο προνόμιο.  Είναι κατ' ουσίαν μια επιλογή συμμετοχής στο νού και την καρδια του Θεού, αλλά συνάμα και μιά επιλογή συμμετοχής στο έργο του Χριστού κατά την Ενσσάρκωση και τη θεία οικονομία της σωτηρίας.

Anthony Bloom, "Προσευχή και Αγιότητα" εκδ. "εν Πλώ"Ιουν. 2011 

- " Μα αφού το 'φαγε !"
- "Γι' αυτό τ' άλλα μήλα θα της φέρνουν τρόμο, παιδί μου" είπε το Λιοντάρι.  " Το ίδιο παθαίνουν όσοι κόβουν τον καρπό για να τον φάνε όταν δεν πρέπει, ούτε όπως πρέπει.   Ο καρπός είναι καλός, μα από κεί και πέρα τον συχαίνονται"

C.S. Lewis : "The magician's nephew"
Κλάιβ Στέιπλς Λιούις :"Ο ΑΝΗΨΙΟΣ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ", εκδ. ΚΕΔΡΟΣ