ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. Δ’ 18-23)

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

«Δεύτε οπίσω μου»

        Ο ιστορικός Ιώσηπος, σύγχρονος του Ιησού, δυσκολευόμενος να εισχωρήσει στο μυστήριο της θείας φυσιογνωμίας και να ερμηνεύσει  τις ενέργειες του Διδασκάλου της Τιβεριάδος, τον χαρακτηρίζει ως «παραδόξων έργων ποιητήν».

        Ασφαλώς δε «παράδοξα έργα» θα εφαίνοντο στον ιστορικό όχι μόνον τα  θαύματα, αλλά και όλες οι άλλες ενέργειες και πράξεις του Ραββί.  Γιατί, μήπως η σημερινή ενέργεια της εκλογής των στενών συνεργατών δεν φέρει όλα τα χαρακτηριστικά του παραδόξου και θαυμαστού;

        Παράδοξος ο τόπος. Παραδοξώτερος ο τρόπος. Θαυμαστό και παράδοξο το αποτέλεσμα της προσκλήσεως.

 

         Από πιο τόπο κάνει την επιλογή των οπαδών Του; Πού αναζητεί τούς άξιους επιτελείς, με  τους  οποίους θα καταστρώσει τα μεγαλεπήβολα σχέδια της παγκοσμίου αναμορφώσεως;

         Ασφαλώς κάποιο πνευματικό ίδρυμα θα πρέπει να του προμηθεύσει τους αντάξιους συνεργάτες.  Από καμμιά αριστοκρατική οικογένεια με τίτλους και ισχύ και περγαμηνές θα εκλέξει τους στενούς οπαδούς Του.

        Αλλά όχι. Τίποτε από αυτά. Ο «παραδόξων έργων ποιητής» απευθύνεται σήμερα σε τέσσερις ανίδεους ψαράδες, που  μοναδική τους ως τώρα ασχολία είχαν το ψάρεμα.. Τα φτωχά, λοιπόν, ακρογιάλια της Τιβεριάδος είναι ο τόπος, από τον οποίο αλιεύει τους οπαδούς του ο Ιησούς.  Και προστάζει να τον ακολουθήσουν τέσσερις καϊξήδες, που εκείνη τη στιγμή μπάλωναν τα σάπια και τρύπια από την πολύχρονη χρήσι δίχτυα τους.

        Είναι φανερό, πως ο Διδάσκαλος δεν ενδιαφέρει για το από που, αλλά για το ποιός θάναι ο προσκαλούμενος. Και δεν προσέχει στην τριμμέμη εξωτερική περιβολή, αλλά παρατηρεί στο ποιόν και στην ύφανσι του ψυχικού χιτώνος.

        Ξέρει, πως τα πολύτιμα μαργαριτάρια ανασύρονται συνήθως από κάποιο περιφρονημένο θαλάσσιο βυθό.  Και δεν αγνοεί, πως στα στενά σοκάκια αναπτύσσονται πολλές φορές οι πλατειές καρδιές.  Κι’ από τα ταπεινά υπόγεια αναπηδούν τα μεγάλα ηθικά αναστήματα, που εμπνέουν και πηδιλιουχούν το κοινωνικό σκάφος.

        Προς αυτούς, λοιπόν, τους φτωχούς και ασήμους και ακόμη τους ηθικώς ρυπαρούς και παραστρατημένους στρέφει την προσοχή του ο Ιησούς και αυτούς καλεί συνεργούς στο έργο του.

         Παράξεονος, λοιπόν, θάναι πάντα ο τόπος της εκλογής. Παραδοξώτερος όμως  ο τρόπος.

        Με ποιο τρόπο απευθύνει τη μεγάλη και τιμητική αυτή πρόσκλησι;  Με τον απλούστερο και ασφαλέστερο.  Με τον περιεργότερο, θάλεγε κανείς.  Δυό μόνον λέξεις είναι το περιεχόμενο της προσκλήσεως : «Δεύτε οπίσω μου» λέγει στους  απλοϊκούς ψαράδες.

        Δεν τους αναπτύσσει μεγαλεπήβολα προγράμματα, για να τους θαμπώσει. Δεν τους εκθέτει μελλοντικές  επιδιώξεις για να τους ελκύσει. Δεν σκορπίζει υποσχέσεις, για να τους συγκινήσει. Η πρόσκλησις είναι λιτή, λακωνική, απέριττη : «Δεύτε οπίσω μου».  Και η υπόσχεσις: Σκοτεινή και δυσνόητη : «Και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων». Θα σας κάμω, τους λέγει, ψαράδες ανθρώπων ! Τί παράδοξα λόγια ! Τί ακατανόητες επιδιώξεις ! Πόσο περίεργος ο τρόπος της προσκλήσεως !  Δεν είναι  πρόσκλησις, με λόγια πλούσια και φανταχτερά, ουδέ «εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις» όπως θα έγραφε ο Παύλος, αλλά δυό λέξεις σύντομες, χωρίς επεξήγηση και δίχως αιτιολογία.

        Δίκαια, λοιπός, ο Ιώσηπος τον εχαρακτήριζε ως «παραδόξων έργων ποιητήν».

        Παραδοξώτερο όμως όλων είναι το αποτέλεσμα της προσκλήσεως.

        «Οι δε ευθέως αφέντες το  πλοίον και τον πατέρα αυτών, ηκολούθησαν αυτώ». Να το αποτέλεσμα της προσκλήσεως. Θαυμαστό και απρόβλεπτο. Τα εγκαταλείπουν αμέσως όλα. Και  πλοίο και δίχτυα και πατέρα και οικογένεια  και ακολουθούν οπίσω του.

       Βέλος αληθινό στάθηκε η παράδοξη αυτή πρόσκλησις, που διεπέρασε τις απαλές καρδιές των παιδιών του Ιωνά και του Ζεβεδαίου και τους έκαμε να τιναχτούν όρθιοι, ηλεκτρισμένοι από έμπνευσι θεία.

       Ποιός ξέρει ποιες μυστικές χορδές της καρδιάς τους άγγιξε με το δοξάρι του θείου λόγου του ο Μέγας Σαγηνευτής της Τιβεριάδος !

       Ήταν ο ίδιος λόγος, που εγοήτευσε ως τώρα μύριες όσες καρδιές.  Κι’  έφερε λυγμούς. Κι’ απέσπασε δάκρυα. Και δημιούργησε θαυμαστές ηθικές αλλοιώσεις και ψυχικές μεταμορφώσεις.

       Ο απλούς, ο σύντομος, ο διειδυτικός, ο θαυματουργός λόγος του Ιησού ήταν εκείνος, που επέτυχε και επιτυγχάνει τα πιο παράδοξα αποτελέσματα.

       Από το ακρογιάλι της Τιβεριάδος ανέδειξε σήμερα έναν πυρφόρο Πέτρο κι’ έναν υψιπετή αετό, τον Ιωάννη.  Από το αισχρό τελώνιο αλιέυσε έναν Ευαγγελιστή, τον Ματθαίο.  Από τη Δαμασκό εκέρδισε ένα πελώριο πνευματικό ανάστημα’ τον Παύλο. Από τα βρωμερά υπόγεια της Αφροδίτης αφήρπασε μια έκλεκτή διάνοια’ τον φιλόσοφο Αυγουστίνο. Από την αποκαρδιωτική φυλακή του σκεπτικισμού και της αμφιβολίας ελύτρωσε  μια μεγαλοφυία’  τον Πασκάλ.  Και η προσκλητήρια φωνή του, μένει για κείνους, που θέλησαν να την ακούσουν, ρομφαία πύρινη, που λυτρώνει τις ψυχές από της αμαρτίας τον Γόρδιο δεσμό κι’ οδηγεί από τα σκοτάδια της απιστίας στο άπλετο φως της Χριστιανικής ζωής.

      Αλήθεια ! Πόσα «παράδοξα» και θαυμαστά θα συμβούν σ’ εκείνους, που θ’ ακούσουν την πρόσκλησι και θα εγκαταλείψουν «ευθέως» τα δίχτυα των παθών, για ν’ ακολουθήσουν οπίσω Του !

Κωνσταντίνου Κούρκουλα «ΚΟΓΧΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΒΕΡΙΑΔΑ»

 

        Η Εκκλησία δεν είναι διοίκηση, εν είναι οργάνωση, δεν είναι εξουσία, αλλά κοινωνία, συνομιλία, συνύπαρξη, συμβίωση, συνοδοιπορία, συμμετοχή, συνεύρεση, σύνοδος. Ούτε είναι αναγκαστικά Εκκλησία η χωρίς καμιά συνοχή συγκέντρωση ατόμων στο ναό. Η συγκέντρωση ατόμων στο ναό, μπορεί   μάλιστα συχνά να είναι κάθε άλλο παρά Εκκλησία.

        Στην Εκκλησία οι άνθρωποι μοιράζονται με τους άλλους τον εαυτό τους, το βίο τους, το χρόνο τους, τις ανησυχίες τους, τη δημιουργικότητά τους, τη χαρά τους, την ελπίδα τους, την πίστη τους.

        Στην Εκκλησία, ούτε υπακούουν πολλοί σε έναν ούτε δεν υπακούει κανείς σε κανένα, αλλά υπακούουν σε όλους.

       Δεν υπάρχει Εκκλησία εκεί που οι άνθρωποι φροντίζουν ο καθένας τον εαυτό του, εκεί που ο καθένας κρατάει τα αγαθά του, τη χαρά του, τη δύναμή του, την ελπίδα του, την πίστη του, την αρετή του για τον εαυτό του και δεν τη μοιράζεται με τους άλλους.

π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ

 

ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ; (Πάσχα 2021)

 

Συγγραφέας: Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος

Ξανάρχισε σε μας (και όχι μόνον) αυτό που στο παρελθόν ήταν άγχος και αγωνία και έρευνα (όπως και αν αυτή γινόταν... με ή χωρίς προκαταλήψεις δηλαδή) στον ευρωπαϊκό χώρο, για το πρόσωπο του Χριστού, και ειδικότερα για την Ανάστασή του. Αναστήθηκε ο Χριστός; Σίγουρα ο τάφος ήταν άδειος;

Παλαιότερα η λύση ήταν να αρνηθείς τον ίδιο τον Χριστό και συνεπαγωγικά να «εξαφανίσεις» το θέμα αν αναστήθηκε ή όχι. Σήμερα κάτι τέτοιο είναι κομμάτι δύσκολο και το... μποτιλιάρισμα γίνεται στην Ανάσταση. Όλα, λογικά αντέχονται. Η Ανάσταση όμως είναι μια λάβα που απαιτεί «να κάψει» τον παλαιό κόσμο. Κάποιοι δεν θέλουν να της το επιτρέψουν. Ο Χριστός, λένε, είναι χρήσιμος, όταν στηρίζει την προσωπική και κοινωνική μας ευρυθμία, όχι όμως όταν μας προτρέπει να... θάψουμε τους «νεκρούς» μας! Όπου «νεκροί», είναι αυτά πάνω στα οποία εμείς επενδύσαμε τις αξίες της ζωής μας: Χρήμα – αιώνια νεότητα – ασύδοτη ελευθερία – ΕΓΩ τελικά.

Ένας δάσκαλος (αν ήταν δάσκαλος) είναι πάντοτε ευπρόσδεκτος στους σκεπτόμενους ενήλικες. Ένας κοινωνικός επαναστάτης (αν ήταν κάτι τέτοιο) είναι ελπίδα στα καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας. Ο Ιταλός φιλόσοφος Benedetto Groce, που δεν γίνεται να τον κατατάξουμε στους απολογητές του Χριστιανισμού, έγραψε: «Ο Χριστιανισμός υπήρξε η πιο μεγάλη επανάσταση, που έκανε ποτέ η ανθρωπότητα».

Ένας φιλόσοφος (που δεν ήταν) είναι προσθήκη εργασίας για homework σ’ αυτούς που τους αρέσει «λέγειν τί καινὸν καὶ ἀκούειν καινότερον», να λένε και να ακούνε νέες απόψεις, όπως οι αρχαίοι Αθηναίοι. Ακόμα και ένας θαυματουργός (αυτό ήταν, αλλά με όρους) είναι χρήσιμη κάλυψη των αναγκών του λαού, αδιάφορη παντελώς για όσους το μόνο που εμπιστεύονται είναι η πρόοδος της επιστήμης. (Σύγχρονος βέβαια μύθος αυτός της επιστήμης, αλλά οι μύθοι καταρρίπτονται εν της πράξει)

Όμως η Ανάσταση είναι... ανοικονόμητη. Αν έγινε πρέπει όλα να αλλάξουν. Να αναστηθούν. Δηλαδή να σηκωθούν από τέλμα που λιμνάζουν βουλιαγμένα σε ποικιλόχρωμες αμαρτίες, θεματολογικά ανάλογες. Σωματικές, ψυχικές, κοινωνικές.

Ας δούμε τα πράγματα με την σειρά. Όταν τελείωσε το δράμα του Χριστού με την Σταύρωση, γύρισε ο καθένας στον τόπο του! Ο Χριστός-Υιός στον Πατέρα, οι ψαράδες στα δίχτυα τους, οι γυναίκες στην κατάθλιψη που γεννιέται, όταν δεν ξέρουμε να χάνουμε.

Τα δίχτυα εκείνα που ήταν μισοσάπια από το νερό, ξεφτισμένα, τρύπια, χιλιομπαλωμένα, που τα είχαν εγκαταλείψει, χωρίς να γυρίσουν να τα κοιτάξουν ούτε αυτά ούτε τον πατέρα τους (οι υιοί Ζεβεδαίου) στην ακρογιαλιά της Τιβεριάδος, βρέθηκαν σε άλλα χέρια «συνετά και φρόνιμα», που τα αποθήκευσαν σε σίγουρο μέρος, γιατί ήξεραν πως «τα όνειρα διαρκούν λίγο και η πείνα κρατάει πολύ, όσο η ίδια η ζωή». Η γυναίκα του Πέτρου, ο πατέρας του Ιάκωβου και του Ιωάννη, ο αδερφός του Θωμά, φύλαξαν τις απόχες και τα δίχτυα με την ελπίδα ή μάλλον με βεβαιότητα, ότι εκείνοι που είχαν φύγει θα γύριζαν μια μέρα πίσω. Η Βασιλεία ίσως είναι ωραία, αλλά η λίμνη είναι γεμάτη ψάρια. Ενδιαφέρουσα η αγιότητα, αλλά ο άνθρωπος δεν ζει μονάχα με το πνεύμα. Ένα ψάρι στο πιάτο είναι σαφέστερο και προτιμότερο από μια θέση-θρόνο στον Ουρανό.

Τέλος πάντων, το σίγουρο είναι ότι πρέπει να αποδώσουμε στον καθένα ό,τι του ανήκει. Στην ιστορία ό,τι είναι ιστορία και στις θεωρίες, φιλοσοφικές ή μη, ό,τι προέρχεται από αυτές. Ο Χριστιανισμός έχει πεθάνει (κατά την γνώμη κάποιων) πολλές φορές, αλλά έχει αναστηθεί, γιατί έχει ένα Θεό... που ήξερε την έξοδο από τον τάφο!

Στην στιγμή της Αναστάσεώς του ο Χριστός δεν ήταν θεατός από κανέναν. Κανένας Ευαγγελιστής δεν αναφέρει με ποιο τρόπο βγήκε από τον τάφο. Ένας απ’ αυτούς μας κάνει γνωστό εμμέσως ότι η έξοδος από τον τάφο συνέβη χωρίς να μετακινηθεί η κυκλική πέτρα που έφραζε την είσοδο και χρειάστηκε άγγελος να την αποκυλίσει σαν άχρηστο πια αντικείμενο, αφού ο τάφος ήταν ήδη κενός. Όλοι, και οι τέσσερεις Ευαγγελιστές, μιλάνε για τον άδειο τάφο που βρήκαν οι γυναίκες (η Μητέρα Του και η παρέα της) και οι απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης, τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής. Για ένα ορθάνοιχτο τάφο που είχε εγκαταλείψει ο Χριστός μετά την ταλαιπωρία των βασανιστηρίων της Σταυρώσεως και την «μουμιοποίηση» των περιτυλιγμάτων (μηδέ της κεφαλής εξαιρουμένης) και την περίχυση με ένα τεράστιο όγκο αρωμάτων. Η σκέψη για όσους ξέρουν τι σημαίνει ιουδαϊκή ταφή οδηγεί στην κλοπή. Ζωντανός να βγει από αυτά τα δεδομένα κάποιος αποκλείεται. Αυτό επικαλούνται και οι στρατιώτες... «τον έκλεψαν»...!

Είναι άθλια φαντασία το να ισχυριστούμε, ότι οι μαθητές, που ήταν σοκαρισμένοι από τον θάνατό Του, συμβιβαστήκανε μ’ αυτό, και προβάλλοντας αυτοί οι απλοϊκοί ψαράδες τις θρυμματισμένες ελπίδες τους στην οθόνη της φαντασίας, επινόησαν την ιδέα της Ανάστασης του Ιησού, σαν τρόπο αντιμετώπισης ενός ονείρου, που είχε συντριβεί με φρικτό τρόπο. Κάτι τέτοιο, που μπορεί κατ’ αρχάς να έχει μια ψυχολογική λογική βάση, δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν σοβαρή ιστορία στον πρώτο αιώνα!! Υπήρξαν πολλά παρόμοια μεσσιανικά κινήματα στον εβραϊκό κόσμο σύγχρονα με την εποχή του Χριστού. Σε πολλές περιπτώσεις συνήθως ο αρχηγός πέθαινε με βίαιο τρόπο στα χέρια των αρχών. Σε καμία δεν ακούμε την παραμικρή αναφορά των απογοητευμένων οπαδών, που να ισχυρίζονται ότι ο ήρωάς τους είχε αναστηθεί από τους νεκρούς. Η ανάσταση, το ήξεραν καλύτερα από μας, δεν ήταν ιδιωτικό γεγονός. Περιλάμβανε ανθρώπινα σώματα. Έπρεπε να υπάρχει κάπου ένας άδειος τάφος. Ένας εβραίος επαναστάτης, του οποίου ο αρχηγός είχε εκτελεσθεί από τις αρχές και αυτός (ο οπαδός) είχε καταφέρει να δραπετεύσει είχε δύο επιλογές: ή να εγκαταλείψει την επανάσταση ή να βρει έναν άλλον ηγέτη. Βεβαίως οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν και τα δύο!

Ο ισχυρισμός όμως ότι ο αρχηγός - ηγέτης ήταν και πάλι ζωντανός δεν γίνεται να ήταν απλώς επιλογή.

Εκτός αν, φυσικά, ήταν όντως ζωντανός.

Η ιστορική υπόθεση για την Ανάσταση είναι ότι όλοι, εκτός από τους αποστόλους, είχαν κάθε πιθανό κίνητρο να δηλώσουν, τι είχαν κάνει με το σώμα, αν όντως κάτι είχε γίνει με αυτό. Οι απόστολοι ίσως έκλεψαν και έκρυψαν το σώμα, για να ανακοινώσουν ένα ψεύτικο θαύμα. Όμως είναι αδιανόητα δύσκολο να φανταστεί κανείς τους ανθρώπους αυτούς να βασανίζονται και να σκοτώνονται για την αλήθεια ενός θαύματος, το οποίο οι ίδιοι ήξεραν ότι ήταν ψεύτικο.

«Την τρίτη μέρα οι φίλοι του Χριστού, που έφτασαν το πρωί στο σημείο ταφής Του, βρήκαν τον τάφο άδειο και την πέτρα – θύρα πεταμένη. Με πολλά τεκμήρια συνειδητοποίησαν το νέο θαύμα! Αλλά ακόμα περισσότερο κατάλαβαν ότι ο κόσμος που ήξεραν είχε πεθάνει εκείνη την νύχτα. Αυτό που τώρα έβλεπαν ήταν η πρώτη μέρα μιας νέας δημιουργίας, με έναν "νέο ουρανό και μια νέα γη". Και σε μια εμφάνισή Του ως κηπουρού, ο Θεός περπάτησε ξανά στον δροσερό κήπο, όχι πλέον το βράδυ (όπως παληά τότε) αλλά την αυγή» (C. K. Chesterton).

Ανάσταση λοιπόν είναι η δυνατότητα που μας δίνει ο Χριστός να ξαναρχίσουμε την σχέση από την αρχή, από την αυγή. Ας μη μείνουμε στους τύπους και τα έθιμα.

Το φως της Αναστάσεως του Χριστού αυγάζει. Aς «ανοίξουμε τα μάτια μας» δημιουργώντας μια υπαρξιακή σχέση μ’ Αυτόν, που είναι η όντως Ζωή, ώστε να ζήσουμε πραγματικά.

Καλή Ανάσταση

Με ευχές πασχάλιες

O εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος

ΠΗΓΗ:enoriako.info/ Κατηγορία: Κήρυγμα / Μεγάλη Σαρακοστή

 Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος , Ανάσταση , πίστη Χριστιανών , Πάσχα , σχέσεις με τον Θεό , πίστη στον Χριστό , Μεγάλη Σαρακοστή , αλλαγή καρδιάς , απόστολοι , Μ.Εβδομάδα (γενικά)

 

 

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Μέσα μου κάτι ξαναζεί

Που μεγαλώσαμε μαζί

Και τόχα λησμονήσει.

Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ, πολύ

Που βάζεις μιάν ανατολή

 μετά από κάθε δύση.

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ευλογητή ναν’ η στιγμή

Που παίρνουν τέλος οι λυγμοί

Και κάτι ορθρίζει  εντός μου,

Κάτι απ΄την άρρητην αυγή

π’ αστραψ’ ο τάφος σου στη γη,

Ήλιε και Φως του κόσμου.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ω Νικητή των νικητών,

στο ρημαγμένο σπίτι αυτό

Θα ‘ρθείς να κατοικήσεις;

Ωραίο, γλυκόλαλο πουλί,

στ’ αραχνιασμένο μου κελί

Και πώς θα κελαδήσεις;

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

                                                 Στην αναστάσιμη χαρά

Φυτρώνουν μέσα μας φτερά,

Κι αντάμα ξεκινάμε

Για κάποιες χώρες μακρινές,

που τόσες γνώριμες φωνές

μας προσκαλούν να πάμε.

 

Χριστός Ανέστη ! Το χαρτί

Σκίστηκε πάνω στη γιορτή

Κι ο άνεμος το πήρε.

Πάνε παλιοί λογαριασμοί

Και λογισμέ συ, στείρε.

. . . . . . . . . . . . . . . . .

                                               Άνοιξη μπήκε για καλά,

Κι η θάλασσα παιζογελά

Κι ανθίζουν οι κήποι εντός μου.

Πλάκες, που στέκατε βαριές

Στα μνήματα και στις καρδιές,

Σας έσπασε ο Χριστός μου.

                                       Γ.  ΒΕΡΙΤΗ

 

       

Ας δούμε λοιπόν, αν θέλετε, κι ας εξετάσουμε προσεκτικά ποιό είναι το  μυστήριο της αναστάσεως του Χριστού και Θεού μας, το οποίο πάντοτε συντελείται μέσα μας μυστικά, εάν θέλουμε, και πώς ο Χριστός θάπτεται μέσα μας σαν σε μνήμα και πώς ενώνεται με τις ψυχές μας και ανίσταται, ανασταίνοντας κι εμάς μαζί με τον εαυτό του…

        Ο Χριστός και Θεός μας κρεμάστηκε  επάνω στον σταυρό και κάρφωσε σ’ αυτόν την αμαρτία του κόσμου.  Και αφού γεύθηκε τον θάνατο, κατήλθε στα κατώτατα μέρη του άδη.  Όπως ακριβώς λοιπόν, αφού ανήλθε πάλι από τον Αδη,  εισήλθε στο άχραντο σώμα του, από το οποίο ως Θεός καθόλου δεν χωρίστηκε  όταν κατέβηκε εκεί, και αμέσως ανέστη εκ των νεκρών κι έπειτα ανήλθε στους ουρανούς με δόξα πολλή και με δύναμη, έτσι τώρα συμβαίνει και μ’ εμάς :  Όταν δηλαδή εμείς εξερχόμαστε από τον κόσμο και εισερχόμαστε στο μνήμα της μετανοίας και της ταπεινώσεως διά της μιμήσεως των παθημάτων του Κυρίου, ο ίδιος ο Χριστός  κατέρχεται από τον ουρανό, εισέρχεται στο σώμα μας σαν σε τάφο, ενώνεται με τις ψυχές μας και τις ανασταίνει από τον πνευματικό θάνατο, στον οποίο ομολογουμένως μέχρι τότε ήταν παραδομένες.  Και τότε παρέχει τη δυνατότητα σ’ αυτόν  που έτσι αναστήθηκε μαζί με τον Χριστό, να βλέπει τη δόξα της μυστικής του αναστάσεως.

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Λόγος, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, Εκδ. ΧΦΔ