Μεταμόρφωση; ή χρυσός γαϊδαρος;

Published: 05 August 2015

Για πάρα πολλούς ανθρώπους η Εκκλησία είναι ένας θεσμός πολύ χρήσιμος… Κάνει τους ανθρώπους καλούς (τι θα πει αυτό άραγε;) και έτσι δεν χρειαζόμαστε την… αστυνομία. Γι’ αυτούς, δηλαδή, η χρησιμότητα της Εκκλησίας έχει κοινωνικό αποτέλεσμα…

Για άλλους πάλι είναι επίσης χρήσιμη αλλά για… πιο σοβαρό λόγο! Η Εκκλησία λένε είναι μια παρηγοριά στις θλίψεις… Είναι απαραίτητη όταν κανείς υποφέρει, καταφεύγει σ αυτή και  μαθαίνει την υπομονή που χρειάζεται (πώς άραγε;).

Για κάποιους τέλος είναι πολύ χρήσιμη… γιατί καλμάρει τον φόβο του θανάτου! Ο θάνατος είναι το χειρότερο απ’ όλα, η Εκκλησία λοιπόν καλμάρει αυτόν τον ανεξέλεγκτο φόβο αφού… εξασφαλίζει εισιτήριο για μεταθανάτια ταξίδια… πρώτης θέσεως!!

Αυτά και άλλα πολλά μπορούν να λένε οι άνθρωποι, που βλέπουν επιπόλαια, ή συμφεροντολογικά, ή με αφέλεια, ή με σκοπιμότητες την Εκκλησία.

Για τον Χριστό και τους Χριστιανούς η Εκκλησία είναι το Μυστήριο της σωτηρίας.

Δηλαδή, τι είναι αυτό;

Το Μυστήριο-"καμίνι" μέσα στο οποίο αποφασίζοντας ο άνθρωπος να ζήσει (από αγάπη για τον Χριστό) γίνεται-ενεργεί-και "υφίσταται" την μεταμόρφωσή του, από "ζώο" σε πρόσωπο. Ό άνθρωπος ξεκινάει σαν βιολογική ύπαρξη και πρέπει να γίνει πρόσωπο σαν τον Χριστό.

Γιορτάζουμε αυτές τις μέρες (6 Αυγούστου) την Μεταμόρφωση του Χριστού, δηλαδή την αποκάλυψη του προσώπου Του. Όταν ο Χριστός αποκάλυψε το πρόσωπό Του, η γοητεία της θέας του προσώπου Του ήταν τόση, ώστε οι μαθητές ήθελαν να μείνουν για πάντα εκεί και να βλέπουν διαρκώς αυτή την ομορφιά που δεν  "χορταινόταν". Άραγε αν ξεσκεπάσουμε εμείς τον εαυτό μας, πόσοι αντέχουν να μείνουν δίπλα μας; Θέλουμε να αυταπατόμαστε με την εικόνα που δίνουμε για τον εαυτό μας με τα έξω μας! Ρούχα, θέση, χρήματα, κοινωνική υπόληψη και που φαντάζουν ως εαυτός. Δεν είναι όμως. Διαθέσεις-επιθυμίες-δεσμεύσεις-πάθη-επιλογές φανερώνουν την ποιότητά μας. Σε μας τα έξω είναι όμορφα και τα έσω, στην καλύτερη περίπτωση... άμορφα, ενώ στην κακή δύσμορφα. Ο Χριστός μεταμορφούμενος, μας υπονοίασε για την πραγματικότητα του προσώπου Του, που δεν φαινόταν με τα εξωτερικά, ώστε να μας φανερώσει τον λόγο και τον σκοπό για τον οποίον μας προορίζει. Η Εκκλησία λοιπόν είναι… "χρήσιμη" γιατί μέσα στο μυστήριο της υλοποιείται η διαδικασία μεταμορφώσεως των… αποτρόπαιων "έσω" των δικών μας, σε γοητευτική πραγματικότητα. Δεν έχει σκοπό η Εκκλησία την συμμόρφωση του ανθρώπου σε νόρμες και φόρμες, ούτε υπηρετεί το φαίνεσθαι.

Ο άνθρωπος «γίνεται γάϊδαρος, γιατί είναι ανίκανος να αντισταθεί στα ζωώδη ένστικτά του· και ξαναγίνεται άνθρωπος, όταν καταφέρει να υψωθεί  πάνω απ΄ αυτά» όπως λέει εκείνος ο αρχαίος Απουλήιος του Πλάτωνος. (στο έργο του: «Μεταμόρφωσις ἤ Χρυσοῦς ὄνος»). Στην Εκκλησία ο άνθρωπος ζητάει από τον Χριστό βοήθεια να πάψει νάναι "γάϊδαρος" και… να ξαναγίνει άνθρωπος.

Ο Χριστός μεταμορφώθηκε και έγινε γοητευτικός στους μαθητές του προσευχόμενος. Προσευχή (όταν δεν την φανταζόμαστε θρησκευτικούλικη συνήθεια) τι είναι; ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΓΑΠΗΣ!

Πότε την έχουμε; Όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας. Όταν δεν... γαϊδουρεύουμε αλλά γυρεύουμε Αυτόν που ξέχασε τελείως επί Σταυρού (χάριν ημών) τον εαυτό Του!

Στην Εκκλησία λοιπόν "εισέρχεται" κάποιος (δεν μπαίνει γιατί η εκκλησία δεν είναι σπίτι αλλά μυστήριο) όταν στοιχειωδώς "ξεχάσει" τον εαυτό του γοητευμένος από την ομορφιά του Χριστού και αποφασίζοντας να την αποκτήσει. Εισέρχεται κατ΄ αρχάς για να Τον συναντήσει (στα Ευαγέλια και στα μυστήρια)· κατόπιν να Τον γνωρίσει· και τέλος να Τον υπακούσει, ώστε να αρχίσει την σταυροφορία (ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ) της ακολουθίας του Χριστού.

Εισέρχεται και συνειδητοποιεί τις δυσκολίες του δρόμου της αγάπης… κουράστηκα… βαρέθηκα! Θα υπάρξουν κι αυτά! Όμως επιμένω· όχι σ΄ένα μίζερο θρησκευτικό καθήκον, αλλά σε μια αγάπη που ξεχνάει τον εαυτό της, χάριν του αγαπημένου.

Μεταμορφώθηκε ο Χριστός προσευχόμενος, για να μας δείξει τον δρόμο της μεταμόρφωσης, την προσευχή! Δηλαδή να μας ξεκαθαρίσει ότι η αλλαγή μέσα μας θα ‘ρθει από Άλλον. Το έκανε αυτό διδάσκοντάς μας ποιος τελικά είναι ο λόγος και ο ρόλος της Εκκλησίας: Να μας μάθει να προσευχόμαστε, δηλαδή να αγαπάμε. Τότε και μόνον τότε, υπάρχει η πιθανότητα να γίνουμε καλύτεροι (όχι ευπρεπέστεροι) και να έχουμε πραγματική ψυχική γαλήνη, όχι παρηγόριες.  Τότε μόνον θα βλέπουμε κατάματα τον θάνατο που ο Χριστός νίκησε με την αγάπη (και ο οποίος Χριστός δεν θα αφήσει στα "χέρια" του θανάτου τους αγαπημένους του) και τότε θα γίνει και για μας το μεταθανάτιο ταξίδι μια χαρούμενη προσμονή-περιέργεια να δούμε  καταπρόσωπον τον ολόφωτο Πατέρα μας, έχοντες επιστρέψει στον Πατρικό οίκο, και ριγμένοι στην αγκαλιά Του.

Καταλήγοντας η γιορτή της Μεταμορφώσεως στον τελευταίο ύμνο λέμε: «Ἐν τῷ φωτί τῆς δόξης τοῦ προσώπου Σου πορευσόμεθα εἰς τόν αἰῶνα».

Με αγάπη και ευχές
Ο εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος

πηγή: www.enoriako.info

Από τούς δυό ληστές ο ένας σώθηκε.

Μην απελπίζεσθε.

Από τούς δυό ληστές ο ένας χάθηκε.

Μην επαναπαύεσθε.

Α γ ω ν ί ζ ε σ θ ε !

                                                                                                 Τού ιερού Αυγουστίνου

Γι' αυτές τις... άχρωμες μέρες...!!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

(Αλ. Καμύ)

Σκέψεις με αφορμή την "σημερινή" ημέρα.

---

Κείτονταν έρημη η Ιερουσαλήμ,

κι απ' τη φωτιά κατεστραμμένη

Και οὑκ ἧν τόπος τῶ κτήνει παρελθεῖν

Κει πέρα υπήρχαν εχθροί, που όμως δεν την κατάστρεψαν

Κι ακόμα κατάσκοποι και συμφεροντολόγοι μέσα εκεί

Οταν ο Νεεμίας αυτός και οι άντρες του,

έβαλαν τα χέρια τους να ξαναχτίσουν τα τείχη.

Και έτσι εχτίσανε, καθώς να χτίζουν οι άντρες πρέπει

Με το σπαθί στο 'να χέρι και στο άλλο το μυστρί.

T.S. Eliot

Τέταρτο Χορικό

"Δέκα χορικά απ' το Βράχο"

Δεν χτίζεται πόλις για να μένεις και να την έχεις πατρίδα, χωρίς… σπαθί και χωρίς… μυστρί. Πρέπει να προασπίζεσαι αυτό που προσπαθείς να κάνεις, και συγχρόνως να μην είναι ιδεολόγημα αυτό που κάνεις αλλά… ‘’λάσπες και πέτρες και ξύλα και χώματα’’! Σε μια τέτοια προσπάθεια κίνδυνοι πολλοί εμφιλοχωρούν.

Ενδέχεται με ένα σπαθί να τριγυρίζεις προασπιζόμενος δήθεν την πόλη που χτίζεται! Και νάναι αυτή η μεγαλοστομία κούφια λόγια και ανύπαρκτοι κόποι.

Υπάρχει πιθανότητα να χτίζεις ανόητα και μάταια! Μια μυρμηγκοφωλιά διαμονής και τροφοδοσίας… «άλογη» και αναίτια. Φωλιά βιολογική, όχι πόλη συνύπαρξης. Ατυχώς έτσι καταντήσαμε τις πόλεις και τα χωριά μας.

«Ποιό είναι το νόημα της Πολιτείας ετούτης;» Και αυτός εδώ ο πυκνός συνωστισμός σας, το ότι αγαπά ο ένας τον άλλον σημαίνει; Τι θα απαντήσετε λοιπόν; Μαζί όλοι κατοικούμε λεφτά να κάνουμε, ο ένας από τον άλλο; ή διατί αυτό σημαίνει κοινωνία; Κι ο Ξένος τότε, θα αναχωρήσει και θα γυρίσει πίσω στην έρημο!

Και συνεχίζει ο ποιητής:

«Ω άθλιες πολιτείες πονηρών ανθρώπων, ω γενεά ταλαίπωρη, ανθρώπων θρεμμένων από το διαφωτισμό. Από τους λαβύρινθους της ευφυΐας σας προδομένων και πουλημένων από τα προϊόντα των εφευρέσεων των δικών σας!!»

Τρίτο χορικό

1. S. Eliot: Δέκα χορικά από το Βράχο.

Ποιός μας «βάσκανε» να πιστέψουμε ότι «η πάση θυσία» και η με οποιονδήποτε τρόπο επιβίωση είναι υπέρτατο αγαθό;» Να δεχθούμε, εμείς που λέγαμε ότι είμαστε οι απόγονοι των Μεσολογγιτών, «ότι η αποφυγή της οδύνης είναι το μέγιστο σκοπούμενο;» Να συγχέουμε την επιβίωση με την σωτηρία, συγχέοντας τον θάνατο με το τέλος, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι το τέλος μπορεί να έρθει πολύ πριν τον βιολογικό αφανισμό;

«Μέσα στην ελληνική παράδοση (και μόνον) λόγος και πράξη αρμοδένονται. Έξω από αυτή την παράδοση λόγος και πράξη διαστέλλονται και μεταξύ τους προκαλείται μέγα χάσμα, εντός του οποίου διολισθαίνει η ανθρώπινη ύπαρξη «ζώντας και ψευτοζώντας». Συνειδητοποιώντας την αλήθεια αυτή, βλέπουμε πως η τραχύτης των Σπαρτιατών είναι συνυφασμένη με την αποφθεγματικότητα της γλώσσας των, έτσι που το λακωνίζειν να μην είναι ύφος αλλά τρόπος ζειν και τρόπος του θνήσκειν: ο Λεωνίδας δεν θα υπήρχε αν έπρεπε να απαντήσει στον Πέρση με την γλώσσα του Ρακίνα… (Απόσπασμα, όπως και κάποια από τα παραπάνω, από κείμενο της ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ (τευχ. 42/1980) του βαθυνούστατου εκδότη της Π. Δρακόπουλου).

Ατυχώς πλέον είναι περισσότερο από καταφανής η διαστολή λόγου και πράξης σε όλη την κοινωνική διάρθρωση της χώρας μας με επιστέγασμα τους πολιτικούς. Λόγια για να χαϊδεύουν αυτιά (τα λόγια που σας έφερα σας χάιδεψαν τα αυτιά, μα απέχουνε πολύ από την αλήθεια) από την πλευρά των πολιτικών, και από τον λαό απαίτηση για ακούσματα μόνον ευχάριστα (αφού δεν είχε νέα ευχαριστία να πει καλύτερα να μην μας πει κανένα). Έτσι βουλιαγμένοι όλοι μας σε μια εφήμερη ηδονοθηρεία «βλέπαμε» τα δάνεια ως ευχάριστο άκουσμα και …δόμα.

Η επιβίωση και μόνο έγινε η αγωνιώδης επιδίωξη μας και η μόνη «παραδείσια» προοπτική. Όλα τα κατά το παρελθόν ταυτοτικά στοιχεία εγκαταλειφτήκανε ακόμα και από εκείνους που έπρεπε να είναι εκφραστές και διδάσκαλοι τους.

Ακόμα και οι κληρικοί έγιναν ‘’καθωσπρέπει’’ εκφραστές των αστικών αξιών και όντας σε ένα πτωματικό φορμαλισμό δεν είχαν την αψάδα του αλατιού, παρ ότι έλεγε το Αφεντικό τους ότι έπρεπε να είναι, « Αλάτι και Φως». Αντί γι’ αυτά έγιναν… συνετοί νοικοκυραίοι, σκεπτόμενοι με τον μέσο όρο, να τα έχουμε με όλους καλά. Νόμισαν ότι ο ακτιβισμός, και μάλιστα με ξένα κόλλυβα, κρύβει την γύμνια, ξεχνώντας την αποτίμηση του ποιμνίου για αυτούς που εκφραζόταν με την παροιμία «Αν ήταν η δουλειά καλό θα δούλευε και ο δεσπότης».

Και ήρθε… «σήμερα» η Ημέρα της κρίσεως και φτάσαμε να πρέπει να απαντήσουμε στο δίλλημα τι άραγε είναι καλύτερο; Να είσαι αφέντης σε ένα ψωμί ή δούλος σε ένα φούρνο;

Το θέμα είναι σύνθετο γιατί έχει παραμέτρους δεσμεύσεων υπογεγραμμένων από «βοσκηματώδους ψυχοσυνθέσεως» πολιτικούς εκπροσώπους και είναι συμπεπλεγμένο με προφανείς ευθύνες κακοδιαχειρίσεων. Αυτές οι γραμμές δεν είναι πολιτικές και δεν έχουν να προτείνουν λύσεις. Εκφράζουν την αγωνία ότι αν ο λαός μας στο σύνολο του αποκτήσει ως ιδανικό του την επιβίωση, πρόκειται να καταστεί πνευματικά νεκρός (Π. Δρακόπουλος). Ότι αν οι κληρικοί ξεχάσουν την ευθύνη της θυσίας για το ποίμνιο, και διδάσκουν είτε από ανοητοαφελή ευθύτητα είτε με κουτοπόνηρο διδακτισμό, την πρόταση της επιβίωσης, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν και θα οδηγηθούν στην κατάσταση του μωρανθέντος άλατος και στο συμπερασματικό απόφθεγμα του Χριστού: Εάν το άλας μωρανθεί, εν τινι αλισθήσεται; εις ουδεν ισχύει ετι ειμη βληθέν έξω καταπατεισθαι υπό των ανθρώπων» (Ματθ. 5, 13)

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο της στενής πύλης και της τρύπας της βελόνας να μας δώσει, πρώτον την σύνεση των παππούδων μας, να ξέρουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής, και δεύτερον, την ειλικρίνεια της ευθύτητας των νεαρών ώστε να γράφουμε και εμείς μαζί τους στους «τοίχους» που θα υπάρξουν στην ζωή μας: Κάνε κάτι περισσότερο από το να υπάρχεις, ΖΗΣΕ.

                            π. Θεοδ. Μ.

  Πηγή : www.enoriako.info

• 
  

Προσευχή του καθενός μας - Thomas More (εν φυλακή 1534 μ.Χ.)

www.enoriako.info

.

 . . .  Ο βασικός προσανατολισμός της Ελληνικής συνείδησης, της «νοοτροπίας» (που αφορά το ΝΟΥ), ότι η ζωή της κοινωνίας σαν αυτοτελής σκοπός ολοκληρώνεται στη ζωή των ατόμων σαν αυτοτελούς σκοπού, αυτή η επιφανειακά αντιφατική, στο βάθος όμως σαφώς διαλεκτική αντίληψη, φαίνεται να έχει διατηρηθεί ως εκδήλωση συμπεριφοράς, που ποτέ δεν μπορεί να κατανοηθεί από λαούς οι οποίοι ζούν και πεθαίνουν για τον βασιλέα, για το βασίλειο, για μιά «ιδέα», και ακόμα για την δουλειά, την εργασία’ και έτσι δεν ξέρουν τι σημαίνει ζωή, ελευθερία, ανθρώπινη ύπαρξη . . . ανθρωπιά.

Γι αυτό η αξίωση του ποιητή, ότι αυτός ο μικρός λαός πολεμά «για όλου του κόσμου το ψωμί, το φώς και το τραγούδι» δεν είναι αλαζονική αυθάδεια, αλλά η συνειδητή αναφορά στην παράξενη ιδιομορφία των Ελλήνων.

Στίς Ευρωπαϊκές γλώσσες δεν υπάρχει η λέξη ΑΝΘΡΩΠΙΑ, που στην νεοελληνική γλώσσα διαμορφώνεται κατά το γραμματικό πρότυπο της ομορφιάς, της δροσιάς, της ζεστασιάς. Αρχίζοντας από τα λατινικά, στα γαλλικά και στά αγγλικά, η ανθρωπιά αποδίδεται με την ίδια λέξη που εκφράζει ολόκληρη την ανθρωπότητα : humanitas,humanite,humanity.  Στα γερμανικά το πρόβλημα στην όλη του διάσταση γίνεται σχεδόν γελοίο : menschlich  στην κυριολεξία σημαίνει «ανθρώπινο» «ανθρωποειδές».

ΛΑΟΣ

Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια

Για όλου του κόσμου το ψωμί, το φώς και το τραγούδι.

Κάτω απ΄τη γλώσσα του κρατεί τού βόγγους και τα ζήτω

Κι αν κάνει πως τραγουδεί, ραγίζουν τα λιθάρα.

Γιάννης  Ρίτσος

Lorenz Gyοemoerey

ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ  ΓΚΕΜΕΡΑΫ

«η δύση της δύσης» εκδόσεις παπαζηση