Όταν ο άνθρωπος στρέφει το πρόσωπό του προς τον Πατέρα και στέκεται μόνος ενώπιoν του δημιουργού του κι μοναδικής προϋπόθεσης της ζωής του, τις στιγμές που κατορθώνει την υψηλότερη πνευματική όραση και συνειδητοποιεί καθαρά ποιος είναι ο προορισμός του, τότε που βρίσκεται μέσα στο ενδόμυχο δωμάτιο της λατρείας του προς τον Πατέρα, παρότι με οδύνη αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικός είναι από όλους όσους αγαπά πολύ, ταυτόχρονα νιώθει πολύ πιο κοντά με καθέναν από αυτούς, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι όταν τούς βλέπει με τα μάτια του ή όταν προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους με συμπόνια και ενσυναίσθηση. Η ανθρώπινη ψυχή, που έχει πολλά όργανα και τρόπους για να εκφραστεί και να επικοινωνήσει με τον άλλον άνθρωπο, συχνά νιώθει σαν φυλακισμένο μέσα σε κλουβί πουλί που έχει χάσει το κελάηδισμά του. Ακόμα και με όλα τα όργανά της σε πλήρη λειτουργία και απόδοση, η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να πλησιάσει τον συνάνθρωπο τόσο, όσο το καταφέρνει όταν προσεύχεται προς τον Πατέρα σε ένα ερημικό μέρος μακριά από τους ανθρώπους. Ο άνθρωπος που προσεύχεται, ανάλογα με την καθαρότητα της προσευχής του, γίνεται μια πνευματική δύναμη, ένα νεύρο που ξεκινά από τον θείο εγκέφαλο, μέσω του οποίου η δύναμη του Θεού έρχεται ξανά προς τους συνανθρώπους του. Ανακατανέμει τη θεία ευλογία, όχι με βάση το δικό του θέλημα –αυτό είναι ο βόρβορος της διαμεσολάβησης που παρέχουν οι κληρικοί- αλλά ως αδελφός με ανιδιοτέλεια και αγάπη για τον Θεό, υιοθετώντας μια στάση απέναντι στους ανθρώπους παρόμοια με αυτήν του Χριστού. Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται για τον πλησίον, για τη σύζυγο, τον αδελφό ή τον φίλο του, ο σύνδεσμος που δημιουργείται μεταξύ τους είναι τόσο στενός εν Θεώ, που η ευλογία που ζητείται ίσως να φτάσει άνωθεν προτού καλά-καλά ολοκληρωθεί η προσευχή. Έτσι, ο άνθρωπος που προσεύχεται για τους άλλους γίνεται, σε πολύ μικρότερη κλίμακα, όπως ο κύριός του, ο Ιησούς Χριστός ο Δίκαιος, συνήγορος των ανθρώπων ενώπιον του Πατέρα. Φέρνει τον φίλο του ενώπιον του Θεού, ή τουλάχιστον πολύ κοντά, έτσι ώστε να επικοινωνήσει με τον Θεό έστω και έμμεσα.

George MacDonald,Τα θαύματα του Χριστού, “The Miracles of our Lord” Strahan & Co. London 1870, Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ