Στην πιο βαθιά νύχτα αναγνωρίζουμε πιο έντονα

το φωτεινό σημείο της επιθυμίας…

                                                               Μάσιμο Ρεκαλκάτι

 

Τη νύχτα που θα πιάσεις πάτο το ξημέρωμα δε θα είναι ξανά το ίδιο. Θα σε βρει αντιμέτωπο με μεγάλα ερωτήματα απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό, που αυτή τη φορά θα είναι γυμνός από τα ψέματα του εγώ.  Αυτός ο εαυτός που θα έχει πλέον ακουμπήσει την κόλαση, ραγισμένος και θρυμματισμένος, θα ζητάει να ενώσει τα κομμάτια του. Θα απαιτεί τον σεβασμό που του στέρησες, τις αλήθειες που του έκρυψες, τη ζωή που του έκλεψες.  Δεν εννοώ ότι σε ένα πρωινό θα λυθούν όλα τα προβλήματα και τα πράγματα μιας ζωής, αλλά ότι πλέον δε θα είναι τίποτε όπως πριν.  Όλα θα είναι αλλιώς.

        Ένα κλικ, μια στιγμή, μια αρχή έχει συμβεί.

        Έχω περάσει φρικτές ημέρες και νύχτες, μήνες και χρόνια, λέγοντας ψέματα στον ίδιο μου εαυτό.  Γιατί, να το θυμάστε, τα μεγαλύτερα ψέματα τα λέμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, τις πιο φρικτές προδοσίες δεν τις έχουν κάνει οι άλλοι σε μας, αλλά εμείς απέναντι στη ζωή μας.

            Μέχρι να έρθει η πραγματική μετάνοια και οι αληθινές αλλαγές στη ζωή μου, έλεγα φρικτά ψέματα και έτσι οι αρρώστιες και τα προβλήματα φούντωναν. Έθαβα, κουκούλωνα, μπάλωνα σκισμένα ρούχα που πλέον από τα πολλά μπαλώματα δεν μπορούσαν να κρύψουν τη γύμνια μου.  Το ψέμα δεν αντέχει, καταρρέει, το σκοτάδι φεύγει, δεν μπορεί να δώσει ζωή, αργά ή γρήγορα θα φανερωθεί η αλήθεια, που δε λέγαμε ή δε βλέπαμε, στον εαυτό μας και στις σχέσεις μας.

       Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε; Να δούμε την κρίση που αντιμετωπίζουμε, τη δοκιμασία που περνάμε ως ευλογία ζωής, δώρο Θεού΄ μια καταστροφή, που ίσως είναι ευκαιρία να βρούμε το κέντρο της ζωής μας. Γιατί εάν κάτι δεν πεθάνει, πώς θα αναστηθεί; Τί μας λέει ο Χριστός;.  « Αυτός που θα χάσει την ψυχή του θα τη σώσει…»  Αυτός λοιπόν που τολμά να χάσει το ψέμα θα βρει την αλήθεια. Αυτός που τολμώ να σκοτώσει τη νεκρή ζωή του θα αναστηθεί στο φως του αύριο, στην ομορφιά της ύπαρξης, που, πιστέψτε με, έχει τόση ευλογία και χάρη. Ο Θεός μάς έπλασε υπέροχους, η ζωή είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι δίχως τέλος. Ζήστε το, μην πετάξετε το δώρο του Θεού, μην κρυφτείτε από φόβο.  Διότι, όπως λέει ο Ρόμπιν Σάρμα, «μια δύσκολη ημέρα για το εγώ μας, είναι μια σπουδαία ημέρα για την ψυχή μας».

 

π.  ΛΙΒΥΟΣ «ΖΗΣΕ» Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΑΕ

 

      

…ο Χριστός συνεχίζει τη διδασκαλία του προς εμάς επεξηγώντας τις ποιοτικές διαφορές ανάμεσα α) στην ψυχή και τη τροφή, και β) στο σώμα και το ένδυμα, λέγοντας ότι η ψυχή και το σώμα είναι πολύ μεγαλύτερη υπόθεση από την τροφή και το ρούχο! Μας αποφορτίζει από την αγχώδη μέριμνα, αιώνιο ανθρώπινο σύμπτωμα, σήμερα καταλυτικό πολλών προσωπικοτήτων, αλλά και απλών ανθρώπων, που «πνίγονται»  σε μέριμνες ανούσιες και ανώφελες.

       Διασαφηνίζοντας αυτή την απόρριψη της μέριμνας, πράγμα αρκετά δύσκολο ψυχολογικά και διανοητικά, καταφεύγει στην υπόδειξη αναλογιών από τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει. Μας μιλάει για τα πετεινά του ουρανού που δεν σπείρουν, ούτε θερίζουν, ούτε μαζεύουν! Για τα λουλούδια των αγρών που δεν υφαίνουν, ούτε ράβουν και είναι ομορφότερα από πολλούς που έχουν μόνιμη φροντίδα τους το πώς θα φαίνονται, όπως ο Σολομών, σε όλη του τη δόξα. Προσπαθεί να μας πείσει για μια αγάπη που έχει την ιδιοτυπία μιας φροντίδας για μας… σε πολλά ακατανόητη! Μή μεριμνᾶτε … ἐμβλέψατε.  Προτροπές.  Όχι εντολές.  Επισημάνσεις και διδασκαλίες. Λόγοι σε αγαπημένους, που αποκτούν βάρος όχι από τη λογική της αναγκαιότητας, αλλά από την εμπιστοσύνη-πίστη στο πρόσωπο του λέγοντος.  Ο Χριστός δεν κάνει στωικές επισημάνσεις.  Περιγράφει την αγαπητική Του φροντίδα για μας, που -κακά τα ψέμματα-  πολλές φορές, όπως είπαμε, μας είναι ακατανόητη!

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟς ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ» Εκδόσεις  Ἐν πλῷ

 

  ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Άγιος είναι μόνον ο Θεός.  Γι ’αυτό  σ’ Εκείνον δεν  υπάρχουν υπερθετικά. Η λέξη λαμβάνεται απολύτως΄  δεν εννοεί συμπεριφορές και λόγια, αλλά ύπαρξη και υγιείς, όχι εγωιστικές, ενέργειες.  Όταν ο Θεός λέει «να γίνεται άγιοι διότι εγώ είμαι άγιος» ακριβώς εννοεί να του μοιάσουμε υπαρξιακά.  Να αποκτήσουμε τα δικά του ιδιώματα κατά μετοχή.  Για να γίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται πρώτα να αποδεχθούμε το θέλημα του Θεού, κριτήρια ζωής και των ενεργειών μας, και κατόπιν να το υλοποιήσουμε, στη λογική της τηρήσεως των εντολών Του.

Η εντολή του Θεού δεν είναι βία, είναι οδηγία.  Η πορεία κατά τις οδηγίες Χριστού δεν είναι προσαρμογή, είναι αλλαγή.  Δεν είναι συμπεριφορά, είναι εσωτερική ποιότητα.  Δεν είναι αναγκαστική  πορεία, είναι χαρά για την προσδοκία ελευθερίας από την ἁρρώστια» της εγωιστικής αναφορικότητας.

 

Β΄Ματθαίου (Κλῆσις  μαθητῶν)

Ναι καλεί και εσένα… και τον καθένα μας.  Απευθύνεται και σε μας όλους, που είμαστε ο καθένας… σκυμμένος πάνω από τα δικά του δίχτυα με τα οποία νομίζει ίτι ψαρεύει τις ανάγκες της ζωής του!

…Ο Πέτρος κάποια στιγμή, στη διάρκεια της τριετούς συνύπαρξής τους με τον Χριστό, Τον ρωτάει:

            «Να, εμείς τα εγκαταλείψαμε όλα κα σε ακολουθήσαμε, τι άραγε θα συμβεί σε μας;»

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το περιστατικό διερωτάται:

            «Τί εγκατέλειψες, Πέτρο; Ποια όλα; Τα χιλιομπαλωμένα δίχτυα και την μισοσαπισμένη  βάρκα σου;»

            Και επεξηγεί:

           «Ναι. Άφησε όλη τη ζωή του: αυτή ήταν η ζωή του.  Δεν έχει για τον Χριστό το πόσα θα αφήσεις ή θα δώσεις.  Άλλωστε το έδειξε αυτό και με τη διδασκαλία  του για το δίλεπτο της χήρας.  Σημασία έχει η ελευθερία απ’ αυτά που, μέχρι να συναντήσεις τον Χριστό, αποτελούσαν τη ζωή σου.  Κι αυτό από αγάπη για το πρόσωπό Του.  Μια τέτοια κίνηση φανερώνει ότι πλέον έχεις ζωή σου τον Χριστό».

 

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος «ΑΝ Ο ΣΠΌΡΟς ΔΕΝ ΠΕΘΆΝΕΙ…» Εκδόσεις: Ἐν πλῷ