Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Μέσα μου κάτι ξαναζεί

Που μεγαλώσαμε μαζί

Και τόχα λησμονήσει.

Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ, πολύ

Που βάζεις μιάν ανατολή

 μετά από κάθε δύση.

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ευλογητή ναν’ η στιγμή

Που παίρνουν τέλος οι λυγμοί

Και κάτι ορθρίζει  εντός μου,

Κάτι απ΄την άρρητην αυγή

π’ αστραψ’ ο τάφος σου στη γη,

Ήλιε και Φως του κόσμου.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ω Νικητή των νικητών,

στο ρημαγμένο σπίτι αυτό

Θα ‘ρθείς να κατοικήσεις;

Ωραίο, γλυκόλαλο πουλί,

στ’ αραχνιασμένο μου κελί

Και πώς θα κελαδήσεις;

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

                                                 Στην αναστάσιμη χαρά

Φυτρώνουν μέσα μας φτερά,

Κι αντάμα ξεκινάμε

Για κάποιες χώρες μακρινές,

που τόσες γνώριμες φωνές

μας προσκαλούν να πάμε.

 

Χριστός Ανέστη ! Το χαρτί

Σκίστηκε πάνω στη γιορτή

Κι ο άνεμος το πήρε.

Πάνε παλιοί λογαριασμοί

Και λογισμέ συ, στείρε.

. . . . . . . . . . . . . . . . .

                                               Άνοιξη μπήκε για καλά,

Κι η θάλασσα παιζογελά

Κι ανθίζουν οι κήποι εντός μου.

Πλάκες, που στέκατε βαριές

Στα μνήματα και στις καρδιές,

Σας έσπασε ο Χριστός μου.

                                       Γ.  ΒΕΡΙΤΗ

 

       

Ας δούμε λοιπόν, αν θέλετε, κι ας εξετάσουμε προσεκτικά ποιό είναι το  μυστήριο της αναστάσεως του Χριστού και Θεού μας, το οποίο πάντοτε συντελείται μέσα μας μυστικά, εάν θέλουμε, και πώς ο Χριστός θάπτεται μέσα μας σαν σε μνήμα και πώς ενώνεται με τις ψυχές μας και ανίσταται, ανασταίνοντας κι εμάς μαζί με τον εαυτό του…

        Ο Χριστός και Θεός μας κρεμάστηκε  επάνω στον σταυρό και κάρφωσε σ’ αυτόν την αμαρτία του κόσμου.  Και αφού γεύθηκε τον θάνατο, κατήλθε στα κατώτατα μέρη του άδη.  Όπως ακριβώς λοιπόν, αφού ανήλθε πάλι από τον Αδη,  εισήλθε στο άχραντο σώμα του, από το οποίο ως Θεός καθόλου δεν χωρίστηκε  όταν κατέβηκε εκεί, και αμέσως ανέστη εκ των νεκρών κι έπειτα ανήλθε στους ουρανούς με δόξα πολλή και με δύναμη, έτσι τώρα συμβαίνει και μ’ εμάς :  Όταν δηλαδή εμείς εξερχόμαστε από τον κόσμο και εισερχόμαστε στο μνήμα της μετανοίας και της ταπεινώσεως διά της μιμήσεως των παθημάτων του Κυρίου, ο ίδιος ο Χριστός  κατέρχεται από τον ουρανό, εισέρχεται στο σώμα μας σαν σε τάφο, ενώνεται με τις ψυχές μας και τις ανασταίνει από τον πνευματικό θάνατο, στον οποίο ομολογουμένως μέχρι τότε ήταν παραδομένες.  Και τότε παρέχει τη δυνατότητα σ’ αυτόν  που έτσι αναστήθηκε μαζί με τον Χριστό, να βλέπει τη δόξα της μυστικής του αναστάσεως.

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Λόγος, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, Εκδ. ΧΦΔ

 

 

 

Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ,

Και αγγέλων στρατιαί εξεπλήτττοντο,

συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Ο Χριστός είναι η ίδια η Ζωή. Και όμως, τί παράδοξο!, κατατίθεται σε τάφο. Ενώπιον αυτού του γεγονότος, εκπλήσσονται οι στρατιές των Ασωμάτων Δυνάμεων. Και δοξάζουν τη θεία

συγκατάβαση.

 

Μετά των κακούργων ως κακούργος, Χριστέ,

ελογίσθης δικαιών ημάς άπαντας

κακουργίας του αρχαίου πτερνιστού.

Σταυρώθηκες ανάμεσα στους δύο ληστές, σαν κακοποιός με τούς κακοποιούς. Και έτσι, μας λύτρωσες από τον αρχαίο κακοποιό, τον Διάβολο, πραγματοποιώντας ότι του είπες μετά την παρακοή των πρωτοπλάστων για τον άνθρωπο : «αυτός σου τηρήσει κεφαλήν και σύ τηρήσεις αυτού πτέρναν» δηλαδή : αυτός, στο πρόσωπό μου, θα σού τσακίσει το κεφάλι και συ θα τον πληγώσεις μονάχα στη φτέρνα (γεν. γ’ 15).

 

Ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς

Ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,

ο την φύσιν ωραίσας του παντός.

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ , Α’ ΣΤΑΣΗ, Ήχος πλ. Α’

Ο Χριστός, όχι μόνο Θεός, αλλά και άνθρωπος όντας, είναι ο πιο όμορφος ανάμεσα στους θνητούς,  Η σάρκα του, καθαρή από την αμαρτία, δεν είχε καμμιά ασχήμια, καμμιά φθορά. Πρό παντός όμως η καλλονή του ήταν πνευματική. Ποιος από μάς έχει ωραιότερη ψυχή από τη δική του; Ποιος μπορεί να συγκριθεί σε ομορφιά μ’ Εκείνον που έχτισε τον κόσμο και τον καταστόλισε με τόσες ομορφιές.

ΒΑΣ. ΜΟΥΣΤΑΚΗ, Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ, ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ «ΑΣΤΗΡ»1981

 

       
«Κύριε, ήδη όζει…» λέει η Μάρθα και μαζί της οι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό.  Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή.  Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα).  Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει».

        Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση.  Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου».  Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» (Ιδού ήγγικεν η ώρα …) στην ώρα για την οποία πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολόκληρου του έργου Του.

        Ο Σταυρός, η αναγκαιότητά του και το παγκόσμιο νόημά του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου : ¨και εδάκρυσεν ο Ιησούς…».  Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι αυτό είχε τη δύναμη να το φέρει πίσω στη ζωή.  Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά  θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.

        Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή.  Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή … Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή.  Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού.  Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου : «Λάζαρε, δεύρο έξω ! …»  Προσταγή απολύτρωσης.  Κάλεσμα στο φώς.  Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

 

«Η πάντων χαρά, Χριστός, η αλήθεια το φώς

Και η ζωή, του κόσμου η ανάστασις,

Της εν γή πεφανέρωται, τη αυτού

Αγαθότητι’  και γέγονε τύπος

της αναστάσεως, τοις πάσι

Παρέχων θείαν άφεσιν»

(Κοντάκιον από το Σάββατο του Λαζάρου).

 

Με ολόκληρο τον εορτασμό η Εκκλησία επαναλαμβάνει πως ο Χριστός κλαίει επειδή, βλέποντας το θάνατο του φίλου Του, βλέπει επίσης και τη νίκη του θανάτου πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο’ βλέπει πως ο θάνατος, που δε δημιουργήθηκε από το Θεό, σφετερίστηκε το θρόνο Του και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο, δηλητηριάζοντας τη ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε άσκοπο ρεύμα ημερών που κυλούν ανελέητα προς την άβυσσο…

Alexander Schmemann

 

       Ποιο είναι το νόημα αυτού του γεγονότος που η Εκκλησία γιορτάζει τόσο λαμπρά, τόσο πανηγυρικά, τόσο νικητήρια το Σάββατο του Λαζάρου; Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τη θλίψη και τα δάκρυα του Χριστού με τη δύναμη να εγείρει τους νεκρούς; Με ολόκληρο τον εορτασμό η Εκκλησία επαναλαμβάνει πως ο Χριστός κλαίει επειδή, βλέποντας  το θάνατο του φίλου  Του,  βλέπει επίσης και τη νίκη του θανάτου πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο’ βλέπει πως ο θάνατος, που δεν δημιουργήθηκε από το Θεό, σφετερίστηκε το θρόνο Του και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο, δηλητηριάζοντας τη ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε άσκοπο ρεύμα ημερών που κυλούν ανελέητα προς την άβυσσο. Κατόπιν έρχεται η εντολή, «Λάζαρε, δεύρο έξω» ! Εδώ έχουμε το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στο θάνατο, ακούμε μια εντολή που αναγγέλλει τον πόλεμο του Χριστού κατά του θανάτου, μια υπόσχεση πως ο ίδιος ο θάνατος θα καταστραφεί και θα εξαφανιστεί. Ο ίδιος ο Χριστός, που σημαίνει ο ίδιος ο Θεός,  η ίδια η αγάπη και η ζωή, για να καταστρέψει  το θάνατο  και το σκοτάδι του, κατεβαίνει στον τάφο, για να αντιμετωπίσει πρόσωπο  με πρόσωπο το θάνατο, για να τον εκμηδενίσει και να μας χαρίσει την αιώνια ζωή την οποία ο Θεός μας δημιούργησε να κατέχουμε.

Alexander Schmemann