Ασώτως διασπήρας, τον πατρικόν μου πλούτον,

Έρημος  γέγονα, εν τη χώρα οικήσας των πονηρών πολιτών’

Και τη αλογία ωμοιόθην ανοήτοις κτήνεσι,

Και πάσης γεγύμνωμαι θείας χάριτος’

Διό επιστρέψας βοώ σοι τω ευσπλάχνω και οικτίρμονι πατρί’

Ήμαρτον, δέξαι με μετανοούντα ο Θεός, και ελέησόν με.

                                       ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

        Η αμαρτία, η αδυναμία του, είναι ότι όντας ανώριμος δεν έχει φτάσει στο να ξέρει ότι η ουσία του Πατρός είναι η ίδια με την ουσία του Υιού.  Δεν ξέρει τούτη τη στιγμή αυτό που λέει παρακάτω ο πατέρας στον πρεσβύτερο υιό, «τα εμά πάντα σα εστί», γι’ αυτό ζητά από  τον πατέρα του να του δώσει «το επιβάλον μέρος της ουσίας», το κομμάτι που του ανήκει.  Αυτός ο χωρισμός που γίνεται μέσα του είναι η αμαρτία του.

        Αυτός ο χωρισμός, ο τεμαχισμός είναι η αμαρτία, το κακό. «Όρος σύντομος του κακού ότι ου κατά φύσιν αλλά κατά μερικήν έλλειψιν του αγαθού έστι» (Άγιος Μάξιμος, Π.Γ. 4 301^Α)

        Ο πατέρας είναι άρχοντας αγάπης.  Δεν ενδιαφέρεται για τον εαυτό του.  Ενδιαφέρεται να σώσει τον άλλο, το παιδί του.  Αυτό βρίσκεται στον σκοπό της ζωής του, είναι καταξίωσι του είναι του. Δεν τον ενδιαφέρει τί θα πει ο κόσμος, αν θα χάσει το κύρος του, αν παρουσιαστεί ως πατέρας αποτυχημένος, με παιδί που αφήνει το σπίτι και φεύγει μακριά.  Η αγάπη του πατέρα πάει πιο μακριά απ΄ότι μπορεί να πάει η κρίσι του κόσμου ή η ανταρσία του γιού του.  Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θέλει να του κάμει διδασκαλία με λόγια.  Ξέρε ότι δεν πρόκειται να βγει τίποτε. Δεν πρόκειται να νοιώσει κάτι ο νεώτερος υιός του.

        Τώρα πρέπει να τον αφήσει να περιπλανηθεί, να πάθει, να μάθει, να δει προσωπικά.  Αυτό ξέρει ο πατέρας ότι είναι κάτι θανάσιμα επικίνδυνο, αλλά δεν βλέπει  άλλη λύσι.

        Θα το συντροφεύει πάντοτε με την αγάπη του, που μένει στο σπίτι, αλλά απλώνεται παντού. Γι’ αυτό δεν αμύνεται στενόκαρδα, δεν πιέζει.  Δίνει αγωγή στο παιδί του υποφέροντας μυστικά ολόκληρος, βγαίνει στον σταυρό της αναμονής.

        Το θέμα δεν είναι ο πατέρας να κρατήσει δια της βίας τον υιό κοντά του, αλλά να του δώσει τη δυνατότητα, να του δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε ο ίδιος μόνος του, να έλθει προς Αυτόν, την πηγή της Ζωής.  Αυτή η κίνηση προς τον Πατέρα ορίζει τον υιό.

Αρχ. Βασιλείου Ιβηρήτου

 

 

 

Η Μεγάλη Σαρακοστή έχει ένα δικό της λειτουργικό βιβλίο, το Τριώδιο.  Το Τριώδιο περιλαμβάνει ύμνους και βιβλικά αναγνώσματα για την κάθε μέρα της περιόδου αυτής που αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει με τον Εσπερινό του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου. Οι ύμνοι του Τριωδίου συντάχθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους, αφού σταμάτησαν να υπάρχουν κατηχούμενοι (δηλαδή σταμάτησε το βάφτισμα των ενηλίκων και η απαραίτητη προετοιμασία του γι’ αυτό).  Έτσι η έμφαση των ύμνων  δεν είναι στο Βάφτισμα αλλά στη μετάνοια.  Δυστυχώς πάρα πολύ λίγοι άνθρωποι σήμερα γνωρίζουν και καταλαβαίνουν τη μοναδική ομορφιά και το βάθος της υμνολογίας της Μεγάλης Σαρακοστής.  Η άγνοια των ύμνων του Τριωδίου είναι η βασική αιτία που μας κάνει σιγά σιγά να παραμορφώνουμε την κατανόηση, το σκοπό και το νόημα της Μεγάλης Σαρακοστής.  Μια τέτοια παραμόρφωση, που γίνεται σιγά σιγά στη νοοτροπία των χριστιανών, μειώνει τη Μεγάλη Σαρακοστή και την κάνει νομική «υποχρέωση» και σύνολο κανόνων διαιτητικής.  Η αληθινή έμπνευση και η μεγάλη πρόκληση που κρύβει η Μεγάλη Σαρακοστή έχει χαθεί σήμερα και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ανακαλυφτεί παρά μόνο με μια προσεκτική παρακολούθηση των ύμνων του Τριωδίου.

ΤΡΙΩΔΙΟ – το άγνωστο και παραμελημένο βιβλίο! Αν  μόνο γνωρίζαμε την ύπαρξή του, αν μπορούσαμε να το ανακαλύψουμε, θα μας βοηθούσε να αγκαλιάσουμε όχι μόνο το πνεύμα της Μεγάλης Σαρακοστής, αλλά και αυτής της ίδιας της Ορθοδοξίας, την «πασχαλινή» της αντίληψη για τη ζωή, το θάνατο και αιωνιότητα.

Alexander Schmemann

 

Τα τρία φώτα

 Δημιουργήθηκε : 12 Φεβρουαρίου 2021

Συγγραφέας: Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος

Στη ζωή τού κάθε ανθρώπου τού δίνεται η δυνατότητα εμπειρίας και πρόσβασης σε τρία φώτα! Φυσικά συζητάμε για τον κανόνα και το γενικώς ισχύον, χωρίς να αγνοούμε τις εξαιρέσεις (τυφλοί – διανοητικά ανεπαρκείς) οι οποίες εξαιρέσεις δεν αναιρούν ευτυχώς τον γενικό κανόνα.

Ξεκινάμε με την απλή εκφραστική έναρξη αυτής της εμπειρίας, όταν για ένα (νεογέννητο) άνθρωπο λέμε: Είδε το φως της ημέρας… στην Αθήνα, στην Πάτρα, στην Θεσσαλονίκη, στον τόπο γενικά που γεννήθηκε. Όταν στον παρθένο αμφιβληστροειδή χιτώνα των ματιών μας εγγράφονται – αποτυπώνονται οι πρώτες εμπειρίες των εντυπώσεων που γεννάει το φως της ημέρας και του ήλιου. Τότε που κάθε άνθρωπος έρχεται «αντιμέτωπος» με το μεγαλείο και την μαγεία της ομορφιάς αυτού του κόσμου.

Η πρώτη λοιπόν εμπειρία του πρώτου φωτός του ήλιου και της ατμόσφαιρας είναι μεγαλειώδες δώρο του Θεού στον άνθρωπο να δει και να βιώσει την ομορφιά, που Εκείνος έφτιαξε για μας. Από ένα πανέμορφο μικρό λουλούδι, μέχρι τις απειράριθμες εικόνες ομορφιάς όλου του φυσικού περιβάλλοντός μας και μέχρι την χαοτική ομορφιά του διαστήματος ή των φώτων της νύχτας και του εωθινού και εσπερινού φωτός, ζει κάθε άνθρωπος σε μια πλημμυρίδα μεγαλείου, από το βίωμα της δυνατότητας να έχει εμπειρική γνώση της ομορφιάς του κόσμου.

Το άλλο φως, το δεύτερο στην εμπειρική σειρά, είναι το φως του μυαλού. Ένα φως εσωτερικό σε άλλη αισθητηριακή βάση, στο μυαλό, που όμως επικάθεται του εξωτερικού φωτός και εν πολλοίς το ερμηνεύει. Με το φως του μυαλού γίνεται αποτύπωση, αποτίμηση και πρόσληψη των εμπειριών που έδωσε το φυσικό φως. Επί πλέον με το φως του μυαλού καθένας διακρίνει την αξία και τις συναρτήσεις των διαφόρων ανθρώπινων θεμάτων, μέρος των οποίων είναι κι’ αυτός ο ίδιος! Με το φως του μυαλού «διαβάζει» τους λόγους των όντων και ανακαλύπτει τις συναρμογές και τις αιτιολογικές συνδέσεις, που δεν φαίνονται παρά μόνον με το φως του μυαλού… που δεν φαίνεται! Από τον ωμό ματεριαλισμό του ματιού πήγαμε στον… spiritual (!) ματεριαλισμό του μυαλού. Οι εγκεφαλικές συνδέσεις και συνάψεις των νευρώνων του εγκεφαλικού φλοιού μας, όσο πιο γρήγορες είναι τόσο πιο περήφανους μας κάνουν. Αυτό το φως καταλήγει καλύτερο απ’ το πρώτο. Ίσως. Είναι καλύτερο όταν καταφέρνει να διαφύγει από τον κίνδυνο της… αυτοθέασης και του αυτοερωτισμού και μαθαίνει να κυττάζει την Δημιουργία (στην εικόνα της αλλά και στους λόγους και νόμους της) με την καρδιακή χαρά του μεγαλείου που κάθε παιδί αισθάνεται και έχει, όταν θαυμάζει τον Πατέρα του.

Το τρίτο φως… είναι αόρατο!

Είναι το φως του προσώπου του Χριστού. Είναι το μέγα μυστήριο του Φωτός της Θεότητας, το οποίο απαντά χωρίς λόγια, και δείχνει χωρίς εικόνες, και διδάσκει αυτονόητα και είναι νους ανόητος και φως αόρατο και γνώση άγνωστη και λόγια που δεν λέγονται και μέθεξη αμέθεκτη και εμπειρία ανέκφραστη… όπως το περιγράφουν αυτοί που ήδη αξιώθηκαν ενός τέτοιου βιώματος. Εμείς είμαστε στο στάδιο να ακούμε την διήγηση αυτού ο οποίος έχει «το στόμα του γεμάτο μέλι». Και κάτι τέτοιο για εκείνον είναι βίωμα και για μας άκουσμα! Η απόσταση (κατανοητό απ’ όλους) χαοτική!!

Το φως αυτό συνδυάζεται αν μη και ταυτίζεται με την Θεότητα και είναι «ατμοσφαιρική» διαστολή και κριτήριο και για ό,τι δεν είναι Θεότητα, που τελικώς είναι σκοτάδι. Όχι απλώς φυσικών συνθηκών αλλά υπαρξιακό σκοτάδι. Σκοτάδι ταραχής, θυμού, απόγνωσης, αυτολατρείας («είμαι όλος δικός μου»), μίσους για ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε. Από την κτίση μέχρι τα κτίσματα και τον Κτίστη. Αυτά είναι γεννήματα και καρποί της απομάκρυνσης και της έλλειψης αυτού του Αοράτου Φωτός. Ακόμα και σε/στις προσπάθειες απομίμησης φωτός, η ποιότητα των καρπών φανερώνει την πατρότητα.

Το Αόρατο Φως του Προσώπου του Χριστού, δηλοποιώντας Τον κάτοχό του γεννάει χαρά, ειρήνη, αγάπη και μ’ όλα αυτά ταπείνωση απροσμέτρητη, αφού δεν διανοείται να επιβληθεί ούτε θέλει να κάνει υποχρεωτική την αποδοχή, αλλά… «ζητιανεύει» ελεύθερη κατά πάντα Αγάπη.

Μέσα στο πρώτο φως γεννηθήκαμε, και κατ’ ευθείαν αποχτήσαμε εμπειρία του.

Μέσα στο δεύτερο φως είμαστε, αλλά χρειάζεται να κουραστούμε για να καταλάβουμε.

Μέσα στο τρίτο Φως ελπίζουμε να καταλήξουμε, πλημμυρισμένοι από χαρά, ειρήνη και αγάπη, αφού θάχουμε καταλάβει, ότι αγαπάει και πολύ όποιος του χαρίστηκαν πολλά.

Μπροστά στον θάνατο, το πρώτο φως ακόμα και το δεύτερο είναι αφορμές απέραντης ατέρμονης δοξολογίας και ευχαριστίας προς τον Δωρητή. Το τρίτο Φως είναι ο λόγος και η αφορμή μιας εκ βαθέων επαναλαμβανόμενης προσευχής, αυτής του ψαλμικού λόγου: «Τό Φῶς τοῦ Προσώπου Σου ἐκζητήσω», και εκείνου της προσευχής μετά την μετάληψη: «Ἐν τῷ φωτὶ τῆς δόξης τοῦ Προσώπου Σου πορευσόμεθα εἰς τὸν αἰῶνα». ΑΜΗΝ.

                                                                                       π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 

ΠΗΓΗ:enoriako.info/ΚατηγορίαΚήρυγμα Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος , Χριστιανική ζωή , θεολογία , σχέσεις με τον Θεό , πίστη στον Χριστό , υπερβατικότητα

 

 

       

        Μέσα στην ψυχή, του Παύλου, όμως ένα τραγούδι ακουγόταν πιο πολύ : Ότι είχε διαποτισθεί  απ’ την ακατάληπτη  α γ ά π η  τ ο υ  Χ ρ ι σ τ ο ύ, που όλα τα συγχωρεί.  Το γεγονός ότι ο Κύριος, μετά την Ανάστασί του, πήγε να βρει τους Μαθητάς του, αυτό μπορούσε  κανείς να το περιμένει.  Αλλά το ότι φανερώθηκε σ’ αυτόν, στο «έκτρωμα», στον πιο άσπονδο εχθρό του (Α’ Κορ. ιε, 7) και, ιδιαιτέρως, το ότι ο Θεός, «εκ κοιλίας μητρός του», όλα τα του χρόνια τον περιέβαλλε  με το στοργικό του βλέμμα (Γαλ. α,15), αυτή η τρυφερή αγάπη του Κυρίου, που πρώτος τον αγάπησε και θυσιάστηκε γι’ αυτόν, ήταν κάτι αληθινά συντριπτικό.  Αυτή η αγάπη αποτελεί από τότε τον πυρήνα και τον πολικό αστέρα του κηρύγματός του.

        Αυτό ήταν το Πάσχα του Παύλου, έτσι ένιωσε την Ανάστασι.  Ήταν μία θαυμαστή πάλη ανάμεσα σε Πλάστη και πλάσμα.  Ο Θεός είναι ένας δεινός κυνηγός, που θέλει να έχει για θήραμα τα δυνατώτερα αγρίμια.  Οι χαρακτήρες που παραδίνονται μόνο στον ισχυρότερο, φαίνεται ότι τον ελκύουν πιο πολύ.  Από δω, δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει.  Εδώ, μόνον ένα τρομερό δίλημμα υπάρχει : ¨Η θα παραδοθείς ή θα πεθάνεις από αιμορραγία.  Τα ίδια γεγονότα και η ίδια ψυχική εξέλιξις μπορούσαν, για τον Παύλο, να είχαν οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα.  Το γεγονός ότι  κατέληξαν στην επιστροφή του δεν είχε την αιτία σε μια ιστορική ή εσωτερική κατάστασι.  Είναι το ανεξιχνίαστο μυστήριο, πώς συνδυάζεται η Χάρις με την ελευθερία.  Σε μιά άλλη περίπτωσι, η ανθρώπινη υπερηφάνεια μετέβαλε αυτόν τον αγώνα σε μια βαθιά τραγωδία :

 

Ακαθόριστε ! Κρυμμένε ! Τρομερέ !

Σύ, κυνηγέ, πίσω από τα σύννεφα, ρίχνεις σαν αστραπή

το βλέμμα, περιπαικτικά, που απ΄τα σκοτάδια με θωρεί.

 Έτσι, πέφτω χάμω, λυγίζω, στριφογυρίζω,

βασανισμένος απ’ όλα τα αιώνια μαρτύρια,

κτυπημένος από Σένα, πετρόκαρδε κυνηγέ,,

Άγνωστε σύ, Θεέ!

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

Μακριά !

Τότε, έφυγε αυτός

Ο τελευταίος, ο μοναδικός μου σύντροφος,

Ο μεγάλος μου εχθρός,

ο άγνωστός μου,

ο δήμιός  μου – ο Θεός !

                                                                                           (ΝΙΤΣΕ Ζαρατούστρας)

 

        Ο Αυγουστίνος, που είχε πείρα αυτών των πραγμάτων, λέγει για την πάλη του Παύλου και της θείας Χάριτος : «Τον κτυπούσε και τον εθεράπευε, τον θανάτωνε και τον ζωοποιούσε» (percutiens eum et sanans, occidens et vivificans” Oμιλ. 14), όπως η αγία λόγχη, πού, σύμφωνα με μια  ιστορία γεμάτη νόημα, λέγεται ότι θεραπεύει τις πληγές που άνοιξε η ίδια.

JOSEPH HOLZNER

 

 

Υπερβατικότητα

… απευθύνεται σ’ αυτούς που δεν αρνούνται, αλλά αντικρύζουν με τόλμη το γεγονός ότι φέρουν μια πεπτωκυία φύση και ότι η αμαρτία και η αποτυχία είναι η κοινή μοίρα των ανθρώπων και στους οποίους το ενδεχόμενο αλλαγής δεν προκαλεί τρόμο αλλά ενθουσιασμό.                                 π, Φιλόθεος Φάρος

 

Η λέξη στη συνήθη χρήση της φέρνει στον νου εικόνες απόστασης: το υπερβατικό είναι κάτι ανέφικτα μακρινό, έξω από την εμβέλεια της αντίληψής μας. Ο Λιούις (Clive Staples Lewis), όπως και οι καλύτεροι χριστιανοί θεολόγοι ανά τους αιώνες, μας βοηθάει να δούμε ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι η απόσταση αλλά η διαφορά· όχι μια απροσμέτρητη διάσταση, αλλά μια αστείρευτη καινότητα (strangeness) – και η άρνηση αυτή η καινότητα να αιχμαλωτιστεί. Στην αφήγηση του Λιούις αυτό εκφράζεται με όρους εξέγερσης, η χαρούμενη ανατροπή μιας αυτάρκους τάξης στο όνομα μιας αχώρητης αλήθειας. Υπερβατικότητα είναι η μανικότητα της χαράς. Η αλήθεια του Θεού γίνεται μια επανάσταση ενάντια σ’ αυτό που έχουμε φτιάξει ως εαυτό. Όπως με τους χαρακτήρες του Τσέστερτον, σε όλους μας έχει δοθεί η ευκαιρία μιας γοητευτικής περιπέτειας στην οποία καλούμαστε να γίνουμε επαναστάτες. Το κακό προβάλλει ως η ύστατη δύναμη αντίδρασης. Καλούμαστε να δούμε τους εαυτούς μας σαν να ζούμε «υπό κατοχή» και μας επιστρατεύουν να ενταχθούμε σ’ ένα κίνημα αντίστασης. Η αναγνώριση της υπερβατικότητας γίνεται η γνώση ότι υπάρχει ζωή πέρα από τη μονοτονία του «σοβιετικού» κόσμου των περιορισμένων δυνατοτήτων και των προκαθορισμένων υποχρεώσεων.

Καλά μέχρι εδώ. Άλλωστε, είναι απολαυστικό να θεωρούμε τους εαυτούς μας όχι μόνο θύματα καταπίεσης, αλλά και δραστήριους επαναστάτες εναντίον της. Τα προβλήματα εμφανίζονται…

 Εμείς είμαστε οι δυνάμεις κατοχής. Εμείς έχουμε αιχμαλωτίσει τους εαυτούς μας. Έτσι, προτού συγχαρούμε τους εαυτούς μας που καταταχθήκαμε στα επαναστατικά στρατεύματα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι αυτό ενάντια στο οποίο επαναστατούμε, είναι αυτό που έχουμε επιλέξει – και ακόμη επιλέγουμε. Καλούμαστε σε μια επανάσταση ενάντια σ’ αυτό που επίμονα νομίζαμε ότι θέλαμε και αυτό που επίμονα νομίζαμε ότι ήμασταν. Θα μπορέσουμε να κρατήσουμε όρθια την επανάστασή μας μόνο εάν αποκτήσουμε μια ρωμαλέα, νέα αίσθηση του ποιοι μπορούμε να γίνουμε. Μια τέτοια αίσθηση δεν μπορεί να προέλθει από τη φαντασία μας και την αυτοεξέτασή μας. Βέβαια, είναι καλό να εξετάζουμε τον εαυτό μας, αλλά αυτό μας ανοίγει νέες πόρτες μόνο εάν ξέρουμε τι είναι αυτό που θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Για να το μάθουμε αυτό, πρέπει να εμπλακούμε σε μια συζήτηση με έναν πολύ επικίνδυνο Ξένο. Το πώς θα τον εμπιστευτούμε, παρόλα αυτά, είναι μια μεγάλη ιστορία, οι λεπτομέρειες της οποίας διαφέρουν πολύ από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σίγουρα, πάντως, έχει να κάνει με την πεποίθηση ότι ενώπιόν του μπορούμε «με ασφάλεια» (δεν είναι ακριβώς η κατάλληλη λέξη) να αντιμετωπίσουμε την αναλήθειά μας, γιατί αυτός ο Ξένος δεν θα μας καταδικάσει ούτε θα φύγει. Μόλις καταλάβουμε αυτό, αρχίζουμε να αισθανόμαστε τι σημαίνει ή με τι μοιάζει η απαλλαγή μας από την κατάσταση «κατοχής».

Έτσι περνάμε στο τρίτο σημαντικό θέμα. Όταν τελικά απελευθερωθούμε από την κατοχή, αυτό που απλώνεται μπροστά μας είναι μια ατελείωτη πορεία μέσα στο φως και τη χαρά. Επιτέλους, ανοιγόμαστε δραστικά στην εν πολλοίς χαμένη δυνατότητα της πραγματικά αφίλαυτης απόλαυσης -τόσο ζωντανό και ατόφιο είναι αυτό που μπορούμε να βιώσουμε. Το όραμα ενός καινούργιου κόσμου προϋποθέτει ότι τόσο εγώ όσο και το περιβάλλον μου θα αποκτήσουν ένα βάθος αδιανόητο έως τώρα…

 

ΠΗΓΗ: enoriako.info/Ο Κόσμος του Λιονταριού (Επίλογος)

βιβλιοπαρουσίαση , σχέσεις με τον Θεό , Williams Rowan , Lewis C.S. (περί) , αγάπη Θεϊκή , παιδιά , υπερβατικότητα

 Δημιουργήθηκε : 29 Ιουλίου 2020

Συγγραφέας: Williams Rowan

 

Μόνον αργότερα, ως χριστιανός, κατενόησε ο Παύλος την απατηλή τακτική της «αμαρτίας» στην δαιμονική πανουργία της.  Πολλές λύπες προέρχονται από την λανθασμένη θρησκευτική εκπαίδευσι, από ψεύτικη  εσωτερική ειρήνη, από την έλλειψι εμπιστοσύνης στον Θεό. Ο Παύλος, ύστερα, στην  προς Εφεσίους  Επιστολή, μας δείχνει το δρόμο της θεραπείας.

Μια καινούργια, θετική, βασική σχέσις προς τον Θεό.

Το μούδιασμα της ψυχής λύνεται, ο πόλεμος χαλαρώνεται, δεν επιτυγχάνεται η «υπεραντικατάστασις» με φανταστικές υπεραξίες, με καμιά πίεσι πάνω στην συνείδησι.

Μια καινούργια βασική κατεύθυνσις φανερώνεται, μια σχέσις εμπιστοσύνης, όμοια μ’ εκείνην που έχει το μικρό παιδί, που χαρακτηρίζεται από μια χαρά για την προσευχή, που δεν την ενοχλεί καμιά  ολιγοπιστία, και από μιάν έξερσι, που μέσα της η ψυχή βρίσκοντας την φυσική της φωνή, αλαλάζει : «Αββά, ο πατήρ».

Έτσι κατόρθωσε ο Παύλος, ως χριστιανός, να τακτοποιηθή με το παρελθόν του, να κυβερνήση την ζωήν του.  Δεν   βλέπομε να έχη το άρρωστο αίσθημα του αποστάτου, ούτε κανένα «μίσος για το παρελθόν του, το μίσος της αποτυχημένης αγάπης».  Τις παλιές αξίες δεν τις αρνήθηκε, ούτε τις φόρτωσε με μίσος, αλλ’ ανεγνώρισε την προσωρινή τους σημασία, -«Εβραίος εξ Εβραίων, Ιουδαίος εκ φυλής Βενιαμίν», -ή τους έδωσε τη χριστιανική τους σφραγίδα, - «ο νόμος καλός», «νόμον ιστώμεν».  Με πλήρη αταραξία στέκεται εμπρός στο παρελθόν.  Ολόκληρη η ζωή του θα γίνη αισθητή σαν μια γεμάτη νόημα ενότητα».

JOSEPH HOLZNER

 

 

Ένας  Ορθόδοξος ιερέας, φίλος μου, μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ένας Ρώσσος αξιωματικός είχε πάει σ’ αυτόν να εξομολογηθεί . Ο φίλος μου δεν ήξερε Ρωσσικά. Επειδή ήξερε ότι εγώ μιλούσα, του έδωσε τη διεύθυνσή μου. Την άλλη  μέρα αυτός ο άνθρωπος ήρθε σε μένα. Αγαπούσε το Θεό, λαχταρούσε  να είναι του Θεού, αλλά ποτέ δεν είχε δει μια Αγία Γραφή. Ποτέ του δεν παρεβρέθηκε σε θρησκευτική τελετή (οι εκκλησίες στη Ρωσσία είναι λίγες). Δεν είχε πάρει καθόλου θρησκευτική ανατροφή. Αγαπούσε το Θεό χωρίς να γνωρίζει τίποτε γι’ Αυτόν.

        Άρχισα να του διαβάζω την επί του όρους Ομιλία και τις παραβολές του Χριστού. Αφού τα άκουσε όλα, η χαρά και ο ενθουσιασμός του ήταν τόσο μεγάλος, ώστε άρχισε να αναφωνεί : «Τί εξαίσια πράγματα! Πώς θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτή τη γνώση αυτού του Χριστού!». Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα κάποιον με τέτοιο ασυγκράτητο ενθουσιασμό για τον Χριστό.

       Τότε ήταν που έκανα ένα σφάλμα. Στη συνέχεια του διάβασα για τα πάθη και τη σταύρωση του Χριστού, χωρίς να τον έχω προετοιμάσει γι’ αυτό. Δεν το περίμενε αυτό και όταν άκουσε πώς ο Χριστός χτυπήθηκε, πως ο Χριστός σταυρώθηκ και ότι στο τέλος πέθανε, έπεσε σε μια καρέκλα και άρχισε να καίει πικρά. Είχε πιστέψει σε ένα Σωτήρα ζωντανό και τώρα ο Σωτήρας του ήταν νεκρός.

       Τον κύτταξα και ντράπηκα. Ενώ ήμουνα χριστινός και ποιμένας, δάσκαλος των άλλων, δεν είχα ποτέ συμμεριστεί τα πάθη του Χριστού όπως αυτός ο Ρώσσος αξιωματικός τα συμμεριζόταν.  Βλέποντάς τον, ήταν σα να έβλεπα τη Μαρία Μαγδαληνή να κλαίει κάτω από το σταυρό όπως και στον τάφο του Ιησού.

       Κατόπιν του διάβασα την ιστορία της Αναστάσεως. Δε μπορούσε να φανταστεί ότι ο Σωτήρας του είχε εγερθεί από τον τάφο. Όταν άκουσε τα ευχάριστα αυτά νέα κτύπησε τα γόνατά του και έκανε ένα πολύ  ακάθαρτο όρκο, αλλά νομίζω ένα πολύ «ιερό» όρκο.  Τέτοιος σκληρός ήταν ο τρόπος  της ομιλίας του τότε. Ύστερα γεμάτος από ξέφρενη χαρά άρχισε να φωνάζει : «Ζει Ζει» . Και άρχισε να χορεύει στο δωμάτιο πλημμυρισμένος από ευτυχία.

Του πρότεινα να προσευχηθούμε.  Δεν ήξερε βέβαια από προσευχή, ούτε τις ευλαβικές μας εκφράσεις. ‘Επεσε στα γόνατα μαζί μου και οι λέξεις της προσευχής του ήταν : «Ω! Θεέ, τί σπουδαίος φίλος είσαι! Εάν εγώ ήμουνα Εσύ και Εσύ ήσουνα εγώ, δε θα είχα συγχωρήσει τις αμαρτίες Σου. Αλλά Εσύ είσαι αληθινά ένας πολύ καλός φίλος.  Σε αγαπώ με όλη μου την καρδιά».

Νομίζω πως όλοι οι άγγελοι του ουρανού σταμάτησαν να κάνουν τις υπηρεσίες τους και άκουγαν  αυτή την τέλεια προσευχή από ένα Ρώσσο αξιωματικό. Ο άνθρωπος αυτός είχε κερδηθεί για το Χριστό.

Richard Wurmbrand

(το γεγονός αναφέρεται στην εποχή, μετά την κατάληψη της Ρουμανίας 1945, από ρωσικά στρατεύματα)