ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Λόγος ΙΓ’ (90-120)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 

        Ἀνάστασιν Χριστοῦ οἱ πλείονες μὲν τῶν ἀνθρώπων πιστεύουσιν, ὀλίγοι δὲ λίαν εἰσίν οἱ καὶ ταύτην βλέποντες καθαρῶς, οἱ δέ γε μὴ θεασάμενοι οὐδὲ προσκυνεῖν δύνανται, ὡς ἅγιον καὶ Κύριον, τὸν Χριστὸν  Ἰησοῦν΄ οὐδεὶς γάρ, φησί, δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγἰῳ», καὶ ἀλλαχοῦ «Πνεῦμα ὀ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».  Οὐδὲ γὰρ λέγει τὸ ἰερότατον λόγιον, ὅ καθ’ἑκάστην ἐπί στόματος περιφέρομεν΄Ἀνάστασιν Χριστοῦ πιστεύσαντες, ἀλλὰ τί; «’Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν, τὸν μόνον ἀναμάρτητον». Πῶς οὖν προτρέπεται νῦν ἡμᾶς τὸ Πνεῦμα λέγειν τὸ Ἄγιον  - ὡς αὐτήν ίδότες, ἥνπερ οὐκ εἴδομεν΄ «’Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», ἅπαξ πρὸ χιλίων ἐτῶν άναστάντος τοῦ Χριστοῦ καὶ μηδὲ τότε ἀνιστάμενον ἰδόντος τινός;  Ἇρα μὴ ψεύδεσθαι ἠμᾶς βούλεται ἡ θεία Γραφή; Ἄπαγε, άλλ’άληθεύειν μᾶλλον παρεγγυᾶ, ὡς ἐν ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν τῶν πιστῶν ἐγγινομένης δηλονότι τῆς Χριστοῦ ἀναστάσεως και τοῦτο οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ καθ’ὥραν, ὡς εἰπεῖν, αὐτοῦ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ ἐν ἡμῖν ἐξανισταμένου, λαμπροφοροῦντος καὶ ἀπαστράπτοντος τὰς τῆς ἀφθαρσίας καὶ Θεότητος ἀστραπάς. Ἠ φωτοφόρος γὰρ παρουσία τοῦ Πνεύματος τήν ἀνάστασιν ἡμῖν, ὡς ἐν πρωΐᾳ, τοῦ Δεσπότου ὑποδεικνύει, μᾶλλον δὲ αὐτὀν ἐκεῖνον τὸν ἀναστάντα ὁρᾶν χαρίζεται.  Διὸ καὶ λέγομεν «Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἠμῖν», καὶ τὴν δευτέραν αὐτοῦ ὐποσημαίνοντες παρουσίαν έπιφέροντες οὕτω λέγομεν «Εὐλογημένος ὁ έρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»῾  Οἷς οὖν ἐπιφανῇ ὁ Χριστός ἐξαναστάς, πάντως πνευματικῶς αὐτοῖς τοῖς πνευματικοῖς  ὄμμασι ὁρώμενος δείκνυται.  Ὅταν γὰρ ἐν ἠμῖν διὰ τοῦ Πνεύματος  γένηται, ἀνιστᾷ ἡμᾶς ἐκ νεκρῶν καὶ ζωοποιεῖ καὶ αὐτὸν ἐν ἡμῖν ὅλον ὁρᾶν ζῶντα δίδωσι, τὸν ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρον, οὐ μόνον δέ, ἀλλά καὶ συνανιστῶντα καὶ συνδοξάζοντα  ἡμᾶς ἑαυτῷ τρανῶς γινώσκειν χαρίζεται, καθὼς πᾶσα θεία Γραφὴ μαρτυρεῖ.

      

 Ἠ θέαση τῆς ἀναστάσεως     

        Στην άνάσταση τοῦ Χριστοῦ πιστεύουν μέν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι ὅμως τή βλέπουν κιόλας καθαρά.  Καί ὅσοι βέβαια δέν τήν δοῦν, δέν μποροῦν καὶ νά προσκυνήσουν τόν Χριστό ὡς ἅγιο καὶ Κύριο.  Διότι λέει: «Οὐδείς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μή ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» καί ἀλλοῦ: «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».  Οὔτε λέει ἡ ἱερότατη εὐχή πού κάθε μέρα αὐτήν την περίοδο φέρουμε στό στόμα μας: Ἀνάσταιν Χριστοῦ πιστεύσαντες’ άλλά τί λέει:  «’Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν, τόν μόνον ἀναμάρτητον».  Πῶς λοιπόν τό Πνεῦμα τό Ἁγιον μᾶς προτρέπει νά λέμε τώρα «’Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι» -σάν νά τήν εἴδαμε, ἐνῶ στήν πραγματικότητα δέν τήν ἐχουμε δεῖ - ἐνῶ ὁ Χριστός μιά καί μόνη φορά ἀναστήθηκε πρίν ἀπό χίλια χρόνια, καί μάλιστα οὔτε τότε τόν εἶδε κανείς νά ἀνίσταται;  Μήπως ἡ ἱερά εὐχή θέλει νά λέμε ψέματα; Κάθε ἄλλο!  Μᾶς παρακινεῖ νά λέμε την ἀλήθεια, ὅτι δηλαδή μέσα στόν καθένα ἀπό ἐμᾶς τούς πιστούς πραγματοποιεῖται ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ κι αὐτό ὄχι μἰα φορά, ἀλλά  -θά ἔλεγα-  κάθε ὥρα ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστός ἀνίσταται μέσα μας λαμπροφόρος, ἀκτικοβολώντας τό ἐκτυφλωτικό φῶς τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς θεότητος. Διότι ἡ φωτοφόρος παρουσία τοῦ Πνεύματος μᾶς φανερώνει σάν αὐγή την ἀνάσταση τοῦ Δεσπότου, ἤ καλύτερα μᾶς ἀξιώνει να βλέπουμε τόν ἴδιο τόν ἀναστημένο Χριστό.  Γι’αύτό λέμε: «Θεός Κύριος  καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν».  Καί ὑποδηλώνοντας τή δευτέρα του παρουσία  προσθέτουμε καί τά ἐξῆς: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Σ’ὅσους λοιπόν φανερωθεῖ ὁ ἀναστημένος Χριστός, αὐτοί μέ πνευματικό ὁπωσδήποτε τρόπο τόν βλέπουν, μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς.  Γιατί ὅταν ἐλθει μέσα μας διά τῆς χάριτος τοῦ ἀγίου Πνεύματος, μᾶς ἀνασταίνει ἐκ τῶν νεκρῶν καί μᾶς ζωογονεῖ καί μᾶς ἀξιώνει νά τόν βλέπουμε μέσα μας ὁλοζώντανο αύτόν πού εἶναι ἀθάνατος καί ἄφθαρτος κι ὄχι μόνον αὐτό, άλλά καί μᾶς δίνει τή χάρη νά ἀντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα ὅτι μᾶς καθιστᾶ μετόχους τῆς ἀναστάσεως καί τῆς δόξης του, καθώς ἡ θεία Γραφή τό μαρτυρεῖ στό σύνολό της.

 

 ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Εκδ.ΧΦΔ

 

 

 

 

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Λόγος ΙΓ’ (60-85)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 

        Ἀνάστασις οὖν Χριστοῦ ἡ ἡμετέρα ὑπάρχει ἀνάστασις, τῶν κάτω κειμένων.  Ἐκεῖνος γὰρ μὴ πεσών εἰς ἁμαρτίαν ποτέ, καθὰ γέγραπται, μηδὲ ἀλλοιωθεὶς τῆς ἰδίας δόξης κἄν ὁπωσοῦν, πῶς ἀναστήσεται ποτε ἤ δοξασθήσεται, ὁ ἀεί ὤν ὑπερδεδοξασμένος καὶ ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας διαμένων ὡσαύτως;  Ἀνάστασις καὶ δόξα Χριστοῦ ἡ ἡμετέρα, καθάπερ εἴρηται, δόξα ὐπάρχει, ἠ διά τῆς ἐν ἠμῖν αὐτοῦ ἀναστάσεως γινομένη καὶ δεικνυμένη καὶ ὁρωμένη ἡμῖν.  Ἅπαξ γὰρ οἰκειωσάμενος τὰ ἡμέτερα, ἅ ποιεῖ ἐν ἡμῖν αὐτός, ταῦτα ἑαυτῷ ἐπιγράφεται.  Ἀνάστασις δὲ ψυχῆς ἡ ἔνωσις ἐστι τῆς ζωῆς΄  ὥσπερ γὰρ τὸ νεκρὸν σῶμα, εἰ μὴ δέξεται ἐν ἑαυτῷ τὴν ζῶσαν ψυχὴν καὶ ἀμίκτως ταύτῃ μιγῇ, ζῆν οὐ λέγεται οὐδὲ δύναται, οὕτως οὐδὲ ψυχή μόνη ζῆν αὐτή καθ’ἐαυτὴν δύναται, εἰ μὴ ἀρρήτως καὶ ἀσυγχύτως ἐνωθῇ Θεῷ, τῇ ὄντως αἰωνίᾳ ζωῇ.  Πρό γὰρ τῆς ἐν γνώσει καὶ  ὁράσει καὶ αἰσθήσει ἐνώσεως νεκρά ἐστιν, εἰ καὶ νοερά ὑπάρχει καὶ τῇ φύσει ἀθάνατος.  Οὔτε γὰρ γνῶσις δίχα ὁράσεως, οὔτε ὅρασις δίχα αἰσθήσεως.  Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον οὕτως΄ ὅρασις καὶ ἐν τῇ ὁράσει γνῶσις καὶ αἴσθησις (ἐν τοῖς πνευματικοῖς δὲ τοῦτο φημι, ἐν γὰρ τοὶς σωματικοῖς καὶ δίχα ὁράσεως αἰσθησις γίνεται).  Οἷόν τι λέγω; Τυφλὸς εἰς λίθον τὸν πόδα  κρούων αἰσθάνεται, ὁ δὲ νεκρὸς οὔ’  ἐν τοῖς πνευματικοῖς δἐ εἰ μὴ εἰς θεωρίαν ἔλθη ὁ νοῦς τῶν ὑπὲρ ἔννοιαν,  τῆς μυστικῆς ἐνεργείας οὐκ αἰσθάνεται.  Ὁ οὖν πρὸ τῆς θεωρίας τῶν ὑπὲρ τοῦν καὶ λόγον καὶ ἔννοιαν ὲπαισθάνεται λέγων ἐν τοῖς πνευματικοῖς, τῷ τὰς ὄψεις πηρῷ ἔοικεν, ὅς ἐν οἷς μὲν πάσχει ἀγαθοῖς ἤ κακοῖς ἐπαισθάνεται, ἀγνοεῖ δὲ τὰ ἐν χερσὶν ἠ ποσί καὶ τὰ παραίτια ζωῆς ἤ θανάτου τούτῳ γενόμενα’  τὰ γὰρ ἐπερχόμενα αὐτῷ κακὰ ἠ ἀγαθἀ οὐδαμῶς ἐπαισθάνεται τῆς ὀπτικῆς ἐστερημένος δυνάμεως καὶ αἰσθήσεως, ὅθεν καὶ πολλάκις τὴν ῥάβδον ἐπάρας πρὸς τὴν τοῦ ἐχθροῦ ἄμυναν, ἀντ’ἐκείνου ἔσθ’ ὅτε τὸν ἑαυτοῦ φίλον μᾶλλον ἐτύπτησε, τοῦ εχθροῦ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἱσταμένου καὶ διαγελῶντος αὐτόν.

 

        Ἡ δική μας ἀνάσταση.        Ἡ  ἀνάσταση λοιπόν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση, πού εἴμαστε πεσμένοι κάτω, στην ἁμαρτία.  Διότι ἐκεῖνος πού δεν ἔπεσε ποτέ στήν ἁμαρτία, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ Γραφή, καί δέν ἀλλοτριώθηκε ἀπό τή δόξα του οὔτε κατά τό ἐλάχιστον, γιατί ν’ἀναστηθεῖ ἤ νά δοξαστεῖ, αὐτός πού εἶναι ἀϊδίως περιβεβλημένος μέ ὑπερβάλλουσα δόξα καί παραμένει ὑπεράνω κάθε μορφῆς ἐξουσίας, χωρίς νά εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἐκπέσει.  Ἡ ἀνάσταση καί ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι, ὅπως μόλις εἴπαμε, ἡ δική μας δόξα.  Αὐτή πραγματοποιεῖται, ὅταν συντελεσθεῖ μέσα μας ἡ ἀνάστασή του.  Καί τότε γίνεται φανερή καί ἔκδηλη έπάνω μας.  Διότι ἀπό τή στιγμή πού προσέλαβε τή φύση μας, ὅσα ὁ ἴδιος ἐνεργεῖ μέσα μας, αὐτά και τά προσάπτει στόν ἑαυτό του.

         Ή μυστική ἕνωση μέ τόν Θεό      Ἡ ἀνάσταση ἐξάλλου τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἔνωση μέ τή ζωή.  Διότι ὅπως ἀκριβῶς τό νεκρό σῶμα δέν λέμε ὅτι ζεῖ οὔτε καί εἶναι δυνατόν νά ζεῖ  ἄν δέν δεχθεῖ μέσα του τήν ψυχή, καί ἄν δέν ένωθεῖ μέ αυτήν ἀχώριστα, ἔτσι καί ἡ ψυχή δέν μπορεῖ ἀπό μόνη της νά ἔχει ζωή, ἐάν δέν ἐνωθεῖ ἀρρήτως καί ἀσυγχύτως μέ τόν Θεό, πού εἶναι ἡ ὄντως αἰώνια ζωή. Ἡ ψυχή δηλαδή, πρίν ἀπό την ἔνωσή της μέ τόν Θεό -πού συντελεῖται μέ τή βιωματική γνώση καί τή μυστική ὅραση και αἴσθηση- εἶναι νεκρή, παρόλο πού εἶναι νοερά και ἀθάνατη.   Γιατί δέν ἔχει κανείς αὐτή τή γνώση, ἐάν δέν βλέπει νοερῶς, οὔτε διαθέτει αὐτή τήν ὅραση, ἐάν δέν αἰσθάνεται νοερῶς.  Μέ αὐτό πού λέω ἐννοῶ τήν ὅραση καί τήν συνδεδεμένη μέ αυτή τή γνώση καί ἄισθηση -ἀναφέρομαι στή σφαίρα τῆς πνευματικῆς ζωῆς΄ διότι στή σωματική ζωή ὑπάρχει αἴσθηση καί χωρίς ὅραση.  Ἄς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα: ὁ τυφλός,  ὅταν σκοντάψει σέ μία πέτρα, τό αίσθάνεται αὐτό, ὁ νεκρός ὅμως ὄχι.  Ἀντίθετα, στήν πνευματική ζωή, ἐάν ὁ νοῦς δέν δεῖ ὅσα εἶναι πέρα άπό κάθε διανοητική κατάληψη, δέν αἰσθάνεται τή μυστική άναγεννητική ἐνέργεια τῆς θείας χάριτος μέσα του.  Ἑπομένως, ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι ἐχει πνευματική αἴσθηση πρίν φθάσει στή θεωρία ὅσων ὑπερβαίνουν τόν νοῦ καί τόν λόγο καί κάθε ἔννοια, μοιάζει μέ τόν τυφλό πού αἰσθάνεται ὄσα καλά ἠ κακά τοῦ συμβαίνουν, ἀγνοεῖ ὅμως ὅσα εἶναι δίπλα του καί ὅσα εἶναι γι’αὐτόν ὑπόθεση ζωῆς ἤ θανάτου.  Διότι δέν ἀντιλαμβάνεται καθόλου ὄσα κακά ἥ καλά τόν πλησιάζουν, καθώς ἔχει χάσει τή δύναμη καί τήν αἴσθηση τῆς ὁράσεως΄ γι’αὐτό καί συμβαίνει πολλές φορές νά σηκώνει τό ραβδί του γιά νά ἀμυνθεῖ ἐνάντια σέ κάποιον πού ἔρχεται νά τόν βλάψει, καί ἀντί γι’αὐτόν νά χτυπήσει ἐνίοτε τόν φίλο του, ἐνῶ ὁ ἐχθρός στέκεται μπροστά στά μάτια του καί τόν περιγελᾶ.

 

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Λόγος ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, Εκδ. ΧΦΔ     

 

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Λόγος ΙΓ’ (35-55)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 

Ἀλλὰ γὰρ ἴδωμεν, εἰ δοκεῖ, καὶ καλῶς ἐξετάσωμεν, τὶ τὸ μυστήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἀναστάσεως, ὅπερ ἀεὶ τοῖς βουλομένοις ἡμῖν μυστικῶς γίνεται, καὶ πῶς ἐν ἡμῖν ὁ Χριστὸς ὡς ἐν μνήματι θάπτεται καὶ πῶς ἑνούμενος ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς ἐξανίσταται, συνανιστῶν καὶ ἡμᾶς ἑαυτῷ.  Ἔστι δὲ ὁ σκοπός τοῦ λόγου τοιοῦτος. Ὁ Χριστὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν, ἐπὶ σταυροῦ κρεμασθείς καὶ προσηλώσας ἐν αὐτῷ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, θανάτου γευσάμενος, κατῆλθεν ἐν ταῖς κατωτάταις τοῦ ᾄδου.  Ὥσπερ οὖν ἐξ ᾄδου πάλιν ἀνελθών εἰς τὸ ἄχραντον ἑαυτοῦ σῶμα εἰσῆλθεν, οὗ κατελθών ἐκεῖσε οὐδαμῶς ἐχωρίσθη, καὶ εὐθὺς ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ μετά ταῦτα ἀνῆλθεν εἰς οὐρανούς μετὰ δόξης πολλῆς καὶ δυνάμεως, οὕτω δὴ καὶ νῦν ἐξερχομένων ἡμῶν έκ τοῦ κόσμου καὶ εἰσερχομένων διὰ τῆς τῶν παθημάτων τοῦ Κυρἰου ἐξομοιώσεως ἐν τῷ τῆς μετανοίας μνήματι, αὐτὸς ἐκεῖνος ἐξ οὐρανῶν κατερχόμενος, εἰσέρχεται ὡς έν τάφῳ ἐν τῷ ἡμῶν σώματι, καὶ ἐνούμενος ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς ἑξανιστᾷ νεκράς οὖσας ὁμολογουμένως αὐτάς, καὶ τυνικαῦτα βλέπειν έμπαρέχει τῷ οὕτως ἀναστάντι σὺν τῷ Χριστῷ τἠν δόξαν τῆς μυστικῆς αὐτοῦ άναστάσεως.

 

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ στήν ψυχή μας.

Ἀλλ’ἄς δοῦμε λοιπόν.ἄν θέλετε, κι ἄς ἐξετάσουμε προσεκτικά ποιό εἶναι τό μυστήριο τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ και Θεοῦ μας, τό ὁποῖο πάντοτε συντελεῖται μέσα μας μυστικά, ἐάν θέλουμε, καί πῶς ὁ Χριστός θάπτεται μέσα μας σάν σέ μνῆμα καί πῶς ἑνώνεται μέ τίς ψυχές μας και ἀνίσταται, ἀνασταίνοντας κι ἐμᾶς μαζί μέ τόν ἑαυτό του.  Αὐτός ἀλλωστε εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς παρούσης ὁμιλίας. 

Ὁ Χριστός καί Θεός μας κρεμάστηκε ἐπάνω στόν σταυρό καί κάρφωσε σ’αύτόν τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου.  Καί ἀφοῦ γεύθηκε τόν θάνατο, κατῆλθε στά κατώτατα μέρη τοῦ ἅδη.  Ὅπως ἀκριβῶς λοιπόν, ἀφοῦ ἀνῆλθε πάλι ἀπό τόν ἅδη, εἰσῆλθε στό ἄχραντο σῶμα του, ἀπό το ὁποῖο ὡς Θεός καθόλου δέν χωρίστηκε ὅταν κατέβηκε ἐκεῖ, καί ἀμέσως ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν κι ἔπειτα ἀνῆλθε στούς οὐρανούς μέ δόξα πολλή και μέ δύναμη, ἔτσι τώρα συμβαίνει καί μ’ἐμᾶς : Ὅταν δηλαδή ἐμεῖς ἐξερχόμαστε ἀπό τόν κόσμο καί εἰσερχόμαστε στό μνῆμα τῆς μετανοίας καί τῆς ταπεινώσεως διά τῆς μιμήσεως τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός κατέρχεται ἀπό τον οὐρανό, είσέρχεται στο σῶμα μας σάν σέ τάφο, ἑνώνεται μέ τίς ψυχές  μας και τίς ἀνασταίνει ἀπό τόν πνευματικό θάνατο, στόν ὁποῖο ὁμολογουμένως μέχρι τότε ἦταν παραδομένες.  Και τότε παρέχει τη δυνατότητα σ’αὐτόν πού ἔτσι ἀναστήθηκε μαζί μέ τόν Χριστό, νά βλέπει τή δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως.

 ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Εκδ.ΧΦΔ

 

 

 

 

      

         Τἰ ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν ; Τί θρηνεῖτε τον ἄφθαρτον ὡς ἐν φθορᾷ ;

 

        Ὅλος ὁ Χριστιανισμός δεν εἶναι παρά ἡ ἐμπειρία τῆς πίστης πού ἐπαναλαμβἀνεται συνεχῶς σάν νά εἶναι ἡ πρώτη φορά, καί πού έχει σαρκωθεῖ στίς τελετές, στό λόγο, στή μουσική καί στά χρώματα.  Γιά τόν ἄνθρωπο ὅλα αὐτά φαίνονται σάν χίμαιρα’ ἀκούει μόνο λέξεις, βλέπει μόνο ἀκατανόητες τελετές, και τίς ἀντιλαμβάνεται μόνο ἐπιδερμικά.  Για τούς πιστούς ὅμως, ὅλα  αὐτά ἀκτινοβολοῦν ἀπό μέσα, ὄχι ὡς ἀπόδειξη τῆς πίστης τους, ἀλλά ὡς ἀποτέλεσμά της, ὡς ζωή της στόν κόσμο, στήν ψυχή,, στήν ἱστορία…

        Πάσχα δέν εἶναι ἠ ἀνάμνηση ἐνός γεγονότος τοῦ παρελθόντος. Εἶναι ἡ πραγματική και χαρμόσυνη συνάντηση μ ’Αὐτόν, πού οἱ καρδιές μας Τόν εἶχαν γνωρίσει καί Τόν εἶχαν συναντήσει ἀπό καιρό, ὡς ζωή και φῶς. Ἠ νύχτα τού Πάσχα μαρτυρεῖ πώς ὁ Χριστός εἶναι ζωντανός καί βρίσκεται μαζί μας, πώς κι ἐμεῖς εἴμαστε ζωντανοί μαζί Του…

Ἀναστάσεως ἡμέρα,

Καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει,

Καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα.

Εἴπωμεν ἀδελφοί,  καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς’

συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀνατάσει,

καὶ οὕτω βοήσωμεν’ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

θανάτῳ θάνατον πατήσας,

καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι

ζωὴν χαρισάμενος.

Χριστὸς Ἀνέστη!

 

Alexander Schmemann

 

 

      

       Ὁ Σταυρός, ἡ ἀναγκαιότητά του καί τό παγκόσμιο νόημά του ἀποκαλύπτονται μέ την πολύ σύντομη φράση τοῦ Ἐυαγγελίου : «και ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς…». Τώρα μποροῦμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : ἀγαποῦσε τό φίλο Του Λάζαρο και γι’αὐτό εἶχε τή δύναμη να τόν φέρει πίσω στή ζωή. Ἠ δύναμη τῆς Ἀνάστασης δεν εἶναι ἁπλά μια θεϊκή «δύναμη αὐτή καθ’ἑαυτή», ἀλλά εἶναι δύναμη ἀγάπης, ἤ μᾶλλον ἡ ἀγάπη εἶναι δύναμη.

        Ὀ Θεός εἶναι Ἀγάπη, και ἠ Ἀγάπη εἶναι Ζωή. Ἡ  Ἀγάπη δημιουργεῖ Ζωή… Ἡ Ἀγάπη, λοιπόν, εἶναι ἐκείνη που κλαίει μπροστά τον τάφο και ἡ Ἀγάπη εἶναι ἐκείνη πού ἐπαναφέρει τη ζωή.  Αὐτό εἶναι το νόημα τῶν θεϊκῶν δακρύων τοῦ Ἰησοῦ. Μέσα ἀπό αυτά ἡ ἀγάπη ἐνεργοποιεῖται και πάλι –ἀναδημιουργεῖ, ἀπολυτρώνει, ἀποκαθιστᾶ τή σκοτεινή ζωή τοῦ ἀνθρώπου : « Λάζαρε, δεῦρο ἔξω!...». Προσταγή ἀπολύτρωσης. Κάλεσμα στο φῶς. Ἀκριβῶς γι’αὐτό το Σάββατο τοῦ Λαζάρου εἶναι τό προοίμιο καί τοῦ Σταυροῦ, σάν τη μέγιστη θυσία τῆς Ἀγάπης,  και τῆς Ἀνάστασης, σάν τον τελικό θρίαμβο τῆς ἀγάπης.                        

THE HOLLY WEEK, Alexander Schmemann

 

Ποίημα  Ἰωσήφ.

Τὸ ὕψος τῶν ἀρετῶν, καταλιποῦσα ψυχή μου,

ἐπὶ τὸ βάθος τῆς ἁμαρτίας κατελήλυθας,

πονηροῖς ὁδοστάταις  ἐμπεσοῦσα’

τραυμάτων δὲ ὀδωδότων γέμουσα, κεῖσαι ἐῤῥιμμένη  ἄπορος’

Διὸ  βόησον Χριστῷ τῷ Θεῷ τῷ διὰ σὲ σταυρωθέντι,

καὶ μώλωπας ἑκουσίως δεξαμένῳ’

Ἐπιμελήθητί μου Κύριε, καὶ σῶσον με.

ΤΡΙῼΔΙΟΝ, ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ Ε’ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΠΡΩΪ, Ἰδιόμελον, Ἦχος γ᾿

(ὅδωδα – παρακ. του ρήματος ὄζω, ἀποπνέω όσμήν, μυρίζω)

 

Στην πραγματικότητα ο πιο ασφαλής δρόμος προς την Κόλαση

είναι ο σταδιακός δρόμος.

Η ήπια κατηφόρα με το απαλό γρασίδι,

 χωρίς απότομες στροφές,

Χωρίς  εμπόδια, χωρίς πινακίδες.

C.S. LEWIS, The Screwtape Letters