ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ είναι οι δημιουργοί της κόλασης στην οποία ζούμε.

ποιότητα σκέψης και ζωής , Ροδίτης Άντης , πίστη Χριστιανών , πανεπιστήμιο

 Δημιουργήθηκε : 11 Οκτωβρίου 2020

Συγγραφέας: Ροδίτης Άντης

Οι Αζέροι με τους Τούρκους επιτίθενται στους Αρμένιους για να συμπληρώσουν ό,τι άφησαν πίσω στην προηγούμενη γενοκτονία. Το Ισραήλ που υπέστη γενοκτονία υποστηρίζει τους γενοκτόνους. Στην Κύπρο ο Ερντογάν προχωρεί βήμα με βήμα στην ολοκλήρωση της κατάκτησης του ’74.

 

Οι υπερδυνάμεις, ο ΟΗΕ, η ΕΕ μασούν τα λόγια τους. Τα ΜΜΕ εκθέτουν τις απόψεις των… αντιμαχομένων και μετά παν για ύπνο. Αύριο θα πουν τα ίδια. Μετά θα μετρήσουν νεκρούς και αγνοούμενους, θα μας ανακοινώσουν τους αριθμούς με ακρίβεια «σοβαρότητα και εγκυρότητα» και θα μείνουν ικανοποιημένοι. Έπραξαν το καθήκον τους.

 

Εσείς, αχρείες πόλεις των ιδιοτελών ανθρώπων,

 

εσύ, άθλια γενιά των διαφωτισμένων ανθρώπων,

 

άνθρωποι χαμένοι στους λαβυρίνθους

 

της επιτήδειας ευφυίας σας,

 

εσείς οι ξεπουλημένοι στους προσπορισμούς

 

των εφευρημάτων σας:

 

Σας έδωσα χέρια, μα τ’ αποστρέφετε από τη λατρεία.

 

Σας έδωσα μιλιά, την εξαντλείτε σε κουβεντολόγια.

 

Σας έδωσα Νόμους, μα εσείς στήσατε Επιτροπές

 

να διαβουλεύεστε ατελείωτα.

 

Σας έδωσα χείλη να εκφράζετε φιλία,

 

σας έδωσα καρδιά κι εσείς της αναθέσατε

 

ν’ ανταποδίδει την απιστία.

 

Σας έδωσα τη δύναμη να επιλέγετε

 

κι εσείς πηγαινοέρχεστε από τις μάταιες κερδοσκοπίες

 

στις απερίσκεπτες ενέργειες.

 

Είναι πολύ το διάβασμα που κάνετε,

 

πλην του Λόγου του Κυρίου.

 

Πολλά οικοδομείτε, πλην του Οίκου του Θεού.

 

Όχι μια εκκλησία, μα ένα σπίτι από γύψο

 

και στέγη με λαμαρίνες θα μου φτιάξετε,

 

να το γεμίσω μ’ ένα σκουπιδαριό εφημερίδε

 

 

 

Στίχοι του T. S. Eliot, από το ξεχασμένο έργο του Ο Βράχος, The Rock. Από το 1931 έγραφε ο Έλιοτ: «Ο Κόσμος δοκιμάζει, στην εποχή μας, να δει κατά πόσο μπορεί να παραμείνει πολιτισμένος χωρίς τον Χριστιανισμό. Το πείραμα αυτό θα αποτύχει· εμείς, όμως, πρέπει να διατηρούμε την Πίστη ζωντανή μέσα στους σκοτεινούς αιώνες που έρχονται, να προσβλέπουμε στην ανανέωση του πολιτισμού, και στη σωτηρία του από την αυτοκτονία».

 

Οι «σκοτεινοί αιώνες» ήρθαν, είναι εδώ, τους είδαμε και τους είδε κι ο ίδιος ο Έλιοτ, και συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να είναι μαζί μας, ποιος ξέρει για πόσο ακόμα καιρό και με ποιο τέλος.

 

Στο μεταξύ «χαμένοι στους λαβυρίνθους των διαφωτισμένων ανθρώπων» και στα «κουβεντολόγια» των Επιτροπών και των Συμβουλίων, των Συνελεύσεων, των Συσκέψεων και των Διασκέψεων «διαβουλευόμαστε ατελείωτα», θεωρώντας ότι υπηρετούμε τη δικαιοσύνη με τον να χαρίζουμε «γενναιόδωρα» ίσο χρόνο στα ΜΜΕ στους σφαγείς και στους σφαγμένους για να… πουν τις «απόψεις» τους!!

 

 

Φτάσαμε σ’ αυτή την τραγική γελοιότητα όχι μόνο παραμερίζοντας το πρότυπο της σωτηρίας μας, όπως μας προειδοποίησε ο ποιητής του αιώνα, αλλά προσπαθώντας κιόλας να διασύρουμε το πρότυπο και να το εξευτελίσουμε με τον χειρότερο τρόπο για να δικαιολογήσουμε τις αυτοκτονικές επιλογές μας.

 

Πρωτοπόροι και συμπαραστάτες στην πορεία προς την αθεΐα και την αυτοκαταστροφή, επικεφαλής των «διαφωτισμένων» είναι τα πανεπιστήμια του εξωτερικού και ακολουθούν θλιβεροί μιμητές τα δικά μας.

 

Μόνο οι ποιητές ξέρουν την αλήθεια. Και ο Οδυσσέας Ελύτης μάς το είπε ξεκάθαρα: «θα ήθελα να φωνάξω ‘αλίμονό μας από τα Πανεπιστήμια, που τα τρωκτικά τους ροκανίζουν κιόλας τα βάθρα της Ελλάδας’, αν δεν φοβόμουνα ότι θα με κλείνανε μέσα»!

 

Ένας δικός μας Έλλην, όμως, πλήρως «διαφωτισμένος» εξέχων πανεπιστημιακός κι αυτός, παρουσιάζεται σήμερα, μαζί με τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Κύπρου (αν είναι ποτέ δυνατόν) ως ο κύριος υπερασπιστής των ακελικών αποδομητών του χριστιανικού μας πολιτισμού, στο όνομα της… ελευθερίας του λόγου!

 

 

Στην ουσία το Πανεπιστήμιο και οι προστατευόμενοί του λογοκρίνουν διασύροντας τον Λόγο της σωτηρίας μας, τον λόγο του Ιησού Χριστού, που θέσαμε ως βάση του πολιτισμού και της σωτηρίας μας μετά το αρχαιοελληνικό αδιέξοδο.

 

Αποθέτουν τώρα οι «προοδευμένοι» πανεπιστημιακοί και οι «ανεπτυγμένοι» καλλιτέχνες μας τη σωτηρία μας στην καπατσοσύνη του νου μας, «χαμένοι στους λαβυρίνθους της επιτήδειας ευφυίας τους», κατά τον Έλιοτ. Γι’ αυτό και ο «δικός» τους «Χριστός», λέει ο εξέχων πανεπιστημιακός, είναι: «η απεριχώρητη αλήθεια που ανασκάπτει συνεχώς το ον, το ‘συμβάν’ που αποδομεί ότι η ανθρώπινη φιλαυτία κατασκευάζει, το διαρκές σκάνδαλο που ανατρέπει τη συμβατική ιεράρχηση των αξιών και μαστιγώνει τους εμπόρους του Θεού»!

 

 

Πρόκειται για την πλήρη σύγχυση, αυτήν ακριβώς που καταδικάζει ο Ελύτης αποκαλώντας τα πανεπιστήμια «τρωκτικά που ροκανίζουν τα θεμέλια της Ελλάδας». Της χριστιανικής, βέβαια, Ελλάδας, που έχοντας «ανασκάψει» μάταια με τον αρχαίο της πολιτισμό το άπειρο, παραδέχτηκε τον Χριστό ως πρότυπο σωτηρίας της. Οι πανεπιστημιακοί μας, όμως, θύματα του δυτικού πολιτισμού, που δεν εννόησε ποτέ στην ουσία του τον ελληνικό, παρακάμπτουν τον αληθινό Χριστό και τον αντικαθιστούν μ’ ένα δικό τους που… δουλειά του είναι να συνεχίσει την… «ανάσκαψη» του ανέσκαπτου απείρου. Ονομάζουν τον Χριστό… επιστήμονα. Συγχύζουν τον αληθινό Χριστό με τις ανθρώπινες αδυναμίες των ταγών της Εκκλησία Του και συνεπικουρούν στην αποδόμηση Του (λες και είναι και ο Ιησούς ένα από τα κατασκευάσματα της «ανθρώπινης φιλαυτίας») υποστηρίζοντας «καλλιτέχνες» που διασύρουν τη μορφή Του.

 

Αν αυτή η σύγχυση του ρόλου του Ανθρώπου μέσα στον Παράδεισο που το δόθηκε από τον Θεό, δεν είναι αυτούσιο το προπατορικό αμάρτημα, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.

 

 

Το μέγεθος της εκτροπής εικονογραφείται κάλλιστα με τις ακαδημίες (έχουμε κι εμείς τώρα μία) «Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών». Μια πρώτη διόρθωση στη δική μας πολιτισμική πορεία (έστω μέσα στο χάος του αλλοπρόσαλλου δυτικού πολιτισμού) θα ήταν να ονομάζαμε τη δική μας «Ακαδημία Γραμμάτων, Τεχνών και Επιστημών». Έτσι θα βάζαμε τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί η ποίηση είναι πάντα πρώτη, στην υπηρεσία του πρώτιστου των ποιητών, ανθρώπου και Θεού, Ιησού Χριστού.

 

 

 

Άντης Ροδίτης

ΠΗΓΗ : enoriako.info/άρθρα γενικού ενδιαφέροντος

      
     . . .μαθαίνουμε  κατά τη διάρκεια τη προσευχής να μήν επιτρέπουμε στη φαντασία μας να υπεισέρχεται, μαθαίνουμε να είμαστε αδιάφοροι στα συναισθήματα, τις συγκινήσεις, τα οράματα ή τις σκέψεις.  Διότι ο σκοπός, προκειμένου να σταθούμε μπροστά στον Θεό, είναι να γίνουμε τόσο ήρεμοι και τόσο διαφανείς, που να επιτρέψουμε τη ζωή του Θεού  να φτάσει ως εμάς μέσα από αυτή την ασαφή και αβέβαιη περιοχή της ψυχής.

Anthony Bloom, "Ο Εαυτός μας και ο άλλος," εκδ πορφύρα

Με νου αχρωμάτιστο, άδειο, άλαλο, δίχως καλούς λογισμούς και κυρίως δίχως αυτούς, να σταθείς στην προσευχή.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, "αγρυπνία στο Άγιον Όρος" εκδ. Ακρίτας

Η ηθική, πάλι, είναι μια εξωτερική πλευρά από κάτι που βρίσκουμε στην Αγία Γραφή. Ο Χριστός μάς δίνει εντολές, δίνει το παράδειγμα πώς να είμαστε, πώς να ζούμε.  Και μπορούμε είτε να προσπαθήσουμε να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές αυτές, είτε να αναρωτηθούμε τι είδους άνθρωπος πρόκειται να γίνω έτσι ώστε αυτές οι εντολές, αυτό το παράδειγμα να είναι η φυσική μου συμπεριφορά, το είναι μου.  Και τότε η ηθική παύει πλέον να είναι ένα σύστημα εντολών, καθηκόντων, υποχρεώσεων.  Προχωρά ένα βήμα βαθύτερα, περιγράφοντας τι πρέπει να είμαι - και όχι τι πρέπει να κάνω-  ώστε να είμαι ένα αληθινό ανθρώπινο ον και όχι ένας υπ-άνθρωπος όπως όλοι είμαστε όλοι -διότι το μόνο ανθρώπινο ον είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.  

Anthony Bloom

          

 Τον περισσότερο χρόνο ζούμε, κατά κάποιον τρόπο, εκτός του εαυτού μας.  Δεν ζούμε επειδή νιώθουμε την εσωτερική ανάγκη να ζήσουμε, να μιλήσουμε ή να δράσουμε με ορισμένο τρόπο.  Τις περισσότερες φορές απλά αντιδρούμε σε εξωτερικά ερεθίσματα.  Σπάνιες  είναι  οι φορές πουν τα λόγια βγαίνουν από τα βάθη της καρδιά μας.  Τις περισσότερες φορές αρθρώνουμε λέξεις που καθορίζονται από αυτά που ακούσαμε, από πράξεις που συμβαίνουν έξω από εμάς.  Επομένως, καθώς δεν είμαστε σε επαφή  με τον εσώτερο εαυτό μας και ούτε γνωρίζουμε κάποιον τρόπο άμεσης επικοινωνίας με αυτόν, οι πράξεις και οι κουβέντες μας συνήθως εξαρτώνται από αυτά που συμβαίνουν έξω από εμάς, που προκαλούνται δηλαδή.  Άρα δεν μπορούμε να πούμε ότι "μιλάμε", αλλά ότι "απαντάμε". Δεν μπορούμε να πούμε ότι "δρούμε", αλλά ότι "αντιδρούμε".  Ένα από τα ουσιώδη ζητήματα της πνευματικής ζωής είναι να μάθουμε να παραμένουμε εντός  και όχι εκτός του εαυτού μας, με αυτή την έννοια.  Δεν σημαίνει απομόνωση.  Δεν  σημαίνει να σηκώσουμε φράχτη , ένα τοίχο.  Δεν πρόκειται για συμπεριφορά ενός ανθρώπου που περιχαρακώνεται για να μην είναι προσιτός στους άλλους.  Αντίθετα, πρόκειται για την περίπτωση του ανθρώπου που βρίσκεται σε επαφή με τον εσώτερο εαυτό του, με τις αισθήσεις του, που είναι σε θέση να μιλά εν των έσω, διότι τα λόγια του και οι πράξεις του δεν πηγάζουν από εξωτερικά ερεθίσματα.

            Αν πάρουμε για παράδειγμα τον Χριστό, ίσως αυτό το χαρακτηριστικό Του να είναι το πιο  εντυπωσιακό στην προσωπικότητά Του.  Αντιμετωπίζει διαφορετικές καταστάσεις την κάθε στιγμή, όμως αυτό δεν Τον κάνει να αλλάζει.  Δρα ανάλογα με την κάθε κατάσταση, αλλά είναι πάντα ο ίδιος, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, πάντα πιστός στον εαυτό Του, πάντα ο εαυτός Του.

Anthony Bloom.

       

 Μπορεί κανείς να επιλέξει ένα ιδεώδες, να  δημιουργήσει για τον εαυτό του μια εικόνα αυτού που θα ήθελε να είναι και να προσπαθήσει να τη "μαϊμουδίσει".  Και ίσως μερικές φορές να το καταφέρει με μεγάλη επιτυχία. Αλλά μπορεί μέσα μας να υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ίσως ο Θεός θα ήθελε να έρθει στην επιφάνεια.  Δεν μιλώ για το υποσυνείδητό μας, αλλά για τα βάθη της προσωπικότητάς μας που θα μπορούσαν να ανθίσουν και να μας καταστήσουν άτομα πολύ μεγαλύτερου αναστήματος που εμείς καταπνίγουμε και σκοτώνουμε...

... Το αποτέλεσμα αυτής της επιθυμίας μας να ζούμε επιφανειακά  είναι ότι δεν μπορούμε να συναντήσουμε τον Θεό, που είναι έτοιμος να κατέβει στην κόλαση, να φτάσει σ' αυτό το βαθύ σκότος και χάος και να μας τραβήξει έξω, όπως έκανε στη Γένεση, δίνοντας έκφραση σε όλες τις δυνατότητες, σε ό,τι μπορούσε να ανθίσει και να καρπίσει. Έτσι, λοιπόν αντί να έχουμε μια βαθιά, δραματική σχέση με τον Θεό, προσπαθούμε να έχουμε μια επίπεδη, ευγενική, οργανωμένη σχέση, όπου παίζουμε με ασφάλεια διατηρώντας τους κανόνες...

Anthony Bloom, "Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ" Εκδόσεις, πορφύρα.

 Το νόημα της αγάπης είναι το νόημα της ζωής, γιατί η αγάπη, παρά τη γενικότερη αντίληψη, δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι αγάπη, δεν εννοούμε ότι ο Θεός είναι απέραντο συναίσθημα . Εννοούμε  κάτι βαθύτερο από αυτό : εννοούμε ότι ο Θεός είναι πληρότητα ζωής και ύπαρξης. Και αυτό αφορά και την ανθρώπινη αγάπη.  Ο άνθρωπος που διακατέχεται από αγάπη, είναι ένας άνθρωπος όλο ζωή.  Η αίσθηση της ζωής, γι' αυτόν, η δύναμη της ζωής, είναι τόσο πλήρης, τόσο μεγάλη, που η ζωή αυτο-επιβεβαιώνεται.  Κι αυτό γεννά χαρά, θάρρος, ενθουσιασμό, πάει σε βάθος πέρα κι  από το θάνατο.  Η Αγία Γραφή λέει ότι η αγάπη είναι δυνατότερη από το θάνατο.  Πράγματι είναι.

Anthony Bloom

 Αγιότητα είναι...

Αγιότητα είναι μια βαθιά ευαισθησία.  Μια βαθιά ποιητική ματιά που μπορεί να μεταμορφώνει τα πάντα σε άγγιγμα ψυχής.  Ο  άγιος είναι ποιητής και ευαίσθητος. "Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή,  πρέπει να γίνει ποιητής. ¨Χονδρές¨ ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει" (αγ. Πορφύριος).

Ο άγιος αγαπάει ακόμη και τα μη αξιαγάπητα. Εκείνον που όλοι περιφρονούσαν με μεγάλη χαρά, η αγιότητα τον μαζεύει, τον αγκαλιάζει, τον φιλά με πάθος μέχρι να τον θεραπεύσει.

Η αγιότητα μεταμορφώνει τα έρημα. Κυκλώνει τα διεσπαρμένα.  Ενώνει τα διαιρεμένα.  Μπορεί  και αντέχει πάνω και πέρα  από τις πληγές και τις καταστροφές.  Κοιτάει εκεί που εν κοιτάει κανείς άλλος. Δεν χωρίζει τα πράγματα σε καλά και κακά.  Δεν τους βάζει ταμπέλες.  Δεν κατηγοριοποιεί τη ζωή σε ανώτερη και κατώτερη.  Δεν διχάζει, δεν μοιράζει, δεν αποσπά, ενώνει, συνενώνει, και δυναμώνει το αδύνατο να συμβεί και το όνειρο να πραγματοποιηθεί ...

....Η αγιότητα δεν είναι τελειότητα, μα αποδοχή της ασημαντότητας.  Δεν είναι επιτυχία μα δώρο.  Δεν είναι κατόρθωμα αλλά χάρισμα.  Δεν είναι δύναμη μα κένωση και άδειασμα.     Ταπείνωση και εκούσια απόσυρση από τα φώτα του ψεύτικου, πρόσκαιρου και μάταιου.

Δεν αγιάζουν  οι  αναμάρτητοι μα εκείνοι που άντεξαν να δουν τις αμαρτίες τους.  Να τις ακουμπήσουν δίχως να φοβούνται μη λερωθούν και χαλάσει το προφίλ τους. Είναι ανώτερος, λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, εκείνος που είδε τις αμαρτίες του από εκείνον που ανάστησε νεκρούς.

Ο άγιος δεν ξέρει ότι είναι άγιος. Εάν το ήξερε, απλά δεν θα ήταν.  Όπως ο αθώος δεν γνωρίζει την αθωότητά του.  Πολλώ δε μάλλον δεν την προασπίζει.  Αθωότητα που προασσπίζεται είναι "ευγενής" ναρκισσισμός. Ο άγιος το μόνο που γνωρίζει είναι η έντονη παρουσία του Χριστού εντός του.

Βιώνει μια εσωτερική αποδοχή του Θεού. Μια αγκαλιά που δεν κρίνει, παρά μονάχα τον καλύπτει από το ψύχος  του κόσμου τούτου.

π. Λίβυος