...απαντώντας στο ερώτημα : Τί εκπροσωπεί σήμερα αυτή η Κόρη... θέλω να υπογραμμίσω ότι εκπροσωπεί τη μητέρα πάντων. Εκπροσωπεί ένα νέο τρόπο γεννήσεως. Αγαπώ τη μάνα μου γιατί μ' έφερε στη ζωή, αλλά αγαπώ περισσότερο μια άλλη μάνα, γιατί με οδηγεί στην αιώνια ζωή. Η Παναγία είναι μάνα μου, γιατί με προσάγει στον υιό της, στον Χριστό, σε μια άλλη ζωή. Ο λόγος του Χριστού : Εάν δεν μισήσεις τον πατέρα σου και τη μητέρα σου δεν μπορείς να είσαι μαθητής μου, που μοιάζει να είναι σκληρός σε κοινωνικό επίπεδο, είναι αληθινός στην προοπτική της σωτηρίας.  Για να' σαι μαθητής μου, έχεις άλλη μάνα, είναι σαν να λέει ο Χριστός.  Είναι το ίδιο μ' αυτό που λέει στον Σταυρό : "ιδού η μήτηρ σου". Του Ιωάννη η μητέρα είναι η Σαλώμη, αλλά σε μια άλλη διάσταση ζωής, μητέρα του Ιωάννη γίνεται η παρθένος Κόρη, η οποία έχει γεννήσει τον Εμμανουήλ

...ακόμη θέλω να υπογραμμίσω ότι η Παναγία εκπροσωπεί τη δικαίωση του ανθρώπινου γένους.  Το ανθρώπινο γένος δικαιώνεται γιατί έχει τον δικό του καρπό. Η σωτηρία είναι έργο του ανθρώπινου γένους. Εμείς γεννήσαμε την Παναγία και αυτή γέννησε τον Χριστό. Απ' αρχής του ανθρώπινου γένους μέχρις εσχάτων, η Παναγία δικαιώνει την ανθρωπότητα. Διότι -και επαναλαμβάνω αυτό που έχει πει ο άγιος Αθανάσιος- "αδελφή ημών Μαρία".

Μημήτρης Μαυρόπουλος

       

         Οργίσθηκε -λέει- ο Θεός  του Άδη με όσα άκουγε από τους  καλεσμένους  που έφθαναν στο βασίλειό του για τη διαγωγή των ανθρώπων στον επάνω κόσμο και αποφάσισε να τους ταρακουνήσει τόσο ώστε να τους καταστρέψει.

       Σκέφθηκε όμως να στείλει πρώτα απεσταλμένο να του φέρει ένα δείγμα.  Ανέβηκε λοιπόν  ο απεσταλμένος του, συνάντησε την Ήρα και εκείνη του έδωσε ένα πιστό αντίγραφο των ανθρώπων του απάνω κόσμου.

       Ένα αγαλματίδιο από πηλό  κοσμημένο με πολύτιμα μαργαριτάρια . Καθώς το είδε ο Θεός του Άδη σκέφτηκε, ότι είναι κρίμα μαζί με τη λάσπη να καταστραφούν και τόσα πολύτιμα  μαργαριτάρια και άλλαξε γνώμη. Ώστε  αυτός είναι ο επι γής άνθρωπος; είπε.  Ένα μίγμα από λάσπη και μαργαριτάρια. Μία σύνθεση αθλιότητος και μεγαλείου.  Ώστε οι πληροφορίες μου ήσαν παραπλανητικές, αφού μου τις έφεραν εδώ άνθρωποι από σκέτο βούρκο.

      Έκτοτε ο  Θεός  αποφάσισε  να ανέχεται το πρώτο συνθετικό του ανθρώπου , τη λάσπη, να τιμά το δεύτερο, τα μαργαριτάρια και να περιμένει την έκβαση της μάχης. Αν θα νικήσει το μεγαλείον του Ανθρώπου ή η αθλιότητα.

"Τίς εκ του θανάτου με, της ταλαιπώρου σαρκός μου, ρύσεται και σώσει μου, την ψυχήν απήμονα, και απείραστον; τυραννεί βία γαρ, ευπαθούσα αύτη, και ψυχής  κατεξανίσταται, και θλίβει πάλιν δε, ασθενούσα οί μοι τω τάλανι! Αντέχειν ου δύναμαι, προς την ταύτης Σώτερ την ασθένειαν' αλλ' ώ Ποιητά μου, μή δώσης νικηθήναι τω χοϊ, το πνεύμα ό μοι ενέπνευσας, ως αυτός ευδόκησας".

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗ, Δετέρα Εσπέρας, Ήχος πλ. β'.

Και όταν εμείς λέμε  τα επίθετα"άσπιλε", "αμόλυντε", "άχραντε", δεν τα εννοούμε όπως τα εννοούν  οι δυτικοί, αλλά τα εννοούμε  ως συνειδητά ενεργήματα αυτής της γυναίκας.  Επειδή θέλει είναι άσπιλη, επειδή θέλει είναι αμόλυντη, επειδή θέλει είναι άχραντη. Μπορούσαμε επομένως να πούμε ότι η γέννηση της Παναγίας είναι κατά κάποιο τρόπο το πρώτο βήμα της σάρκωσης.  Η έλευσή της στη ζωή και η συγκατάθεσή της στο θέλημα του  Θεού είναι το πρώτο βήμα της σχέσης του κτιστού  με το άκτιστο.  Γι αυτό ονομάζεται "της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον", η επικεφαλίδα της σωτηρίας μας, η αρχή.

Δημήτρης Μαυρόπουλος

Εκόνα του Ι.Ν. "Γεννέθλιον Υπεραγίας Θεοτόκου", Πιστιανά, Άρτας

...Δεν συμφωνώ μ' αυτούς  που λένε πως τους καρπούς της ευχής καμιά άλλη προσευχή δεν τους δίνει.  Τους καρπούς , ή μάλλον τον καρπό, της ευχής, που είναι η ένωσή μας με το Θεό, μπορούμε να τον πάρουμε από κάθε  προσευχή ή, τολμώ να πω, και χωρίς προσευχή, δηλαδή χωρίς συγκεκριμένα λόγια, αν ο νους και η καρδιά μας,  ενωμένα ως προς την ενέργειά τους, είναι σταθερά προσκολλημένα στον Κύριο...

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Αν η καθημερινότητά σας , σας φαίνεται φτωχή  μην την κατακρίνετε.  Κατηγορήστε τον εαυτό σας που δεν είναι αρκετά  ποιητής για να αντλήσει τα πλούτη πού κρύβονται μέσα της.  Γιατί για τον δημιουργό δεν  υπάρχει φτώχεια,  ούτε τόποι φτωχοί ή αδιάφοροι. Ακόμα και αν σας έκλειναν σ' ένα κελί, που οι τοίχοι του δεν θα άφηναν να φτάσουν ως εσάς οι ήχοι του έξω κόσμου, δεν θα είχατε τα παιδικά σας χρόνια, αυτόν τον πολύτιμο, βασιλικό πλούτο, αυτό το θησαυροφυλάκιο της μνήμης;  Στρέψτε την προσοχή σας προς τα εκεί.  Προσπαθήστε να ανασύρετε τις βυθισμένες αισθήσεις εκείνου του μακρινού παρελθόντος.  Η προσωπικότητά σας θα ενισχυθεί, η μοναξιά σας θα διευρυνθεί, θα γίνει μία μισοφωτισμένη κατοικία  προστατευμένη από τους εξωτερικούς θορύβους. Και αν μετά από τούτη τη στροφή προς τα μέσα, από τούτο το βύθισμα στον δικό σας κόσμο θα γεννηθούν στίχοι, ούτε καν θα διανοηθείτε  να ρωτήσετε κάποιον αν είναι καλοί ...

... Ένα έργο τέχνης είναι καλό, μόνο όταν το γεννάει η ανάγκη.  Για μα το κρίνεις πρέπει να ανακαλύψεις την προέλευσή του: δεν υπάρχει άλλος τρόπος.  Γι αυτό, αξιότιμε κύριε, δεν μπορώ  να σας δώσω άλλη συμβουλή απ' αυτήν : Να βυθιστείτε στον εαυτό σας και ερευνήσετε τα βάθη απ' όπου πηγάζει η ζωή σας.  Σ' εκείνη την πηγή θα βρείτε την απάντηση στο ερώτημα για το αν πρέπει να δημιουργήσετε. Δεχθείτε την όπως ηχεί, χωρίς να επιχειρήσετε να την ερμηνεύσετε...

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

        Ο Χριστός εγκαινίασε μια νέα ζωή και όχι μια νέα θρησκεία.

        Αυτή η ανεξαρτησία της πρώτης Εκκλησίας από τη "θρησκεία", με τη συνηθισμένη κατά παράδοση σημασία αυτής της λέξης, είναι που οδήγησε τους ειδωλολάτρες να κατηγορήσουν τους Χριστιανούς για αθεϊσμό.  Οι Χριστιανοί δε νοιάζονταν διόλου για ιερή γεωγραφία και οι ναοί και η λατρεία τους ήταν τέτοια που δεν μπορούσαν να γίνουν παραδεχτά από τις γενιές τις θρεμμένες με την επισημότητα των μυστηριακών τελετών. Δεν υπήρχε ιδιότυπο  θρησκευτικό ενδιαφέρον για τα μέρη εκείνα όπου έζησε ο Χριστός. Δεν υπήρχαν προσκυνήματα. Η παλιά θρησκεία είχε χιλιάδες ιερούς τόπους και ναούς. Για τους Χριστιανούς όλα αυτά ήταν περασμένα ξεχασμένα. Δεν υπήρχε ανάγκη για ναούς χτισμένους από λιθάρια : το σώμα του Χριστού, η ίδια η Εκκλησία, ο νέος λαός, ο συναθροισμένος γύρω από Εκείνον, ήταν ο μόνος πραγματικός ναός. Λύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν ...(Ιωαν. 2,19).

        Η ίδια η Εκκλησία ήταν η νέα και ουράνια    Ιερουσαλήμ.  Η Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ    ήταν αντίθετα δίχως σημασία. Το γεγονός πώς ο Χριστός έρχεται και είναι παρών είχε μεγαλύτερη σημαία από τα μέρη όπου Εκείνος βρέθηκε. Η ιστορική πραγματικότητα του Χριστού φυσικά στάθηκε το αδιαφιλονίκητο έδαφος της πίστης των πρώτων Χριστιανών, Δε θυμόντουσαν όμως τόσο Εκείνον,  όσο προπάντων ήξεραν πως Εκείνος  βρισκόταν μαζί τους. Και σε Εκείνον βρισκόταν το τέλος της "θρησκείας", επειδή Εκείνος ο ίδιος ήταν η Απόκριση σε όλες τις θρησκείες, σε όλη την ανθρώπινη πείνα για το Θεό, επειδή  σε Εκείνον η ζωή που είχε χαθεί για τον άνθρωπο -και που η θρησκεία μπορούσε μονάχα να τη συμβολίσει, να τη σημάνει, να την αναζητήσει- η ζωή αυτή είχε σε Εκείνον αποκατασταθεί για τον άνθρωπο.

Alexander Schmemann

       

Ένα μυστήριο -όπως ξέρομε- είναι πάντα ένα πέρασμα, μια μεταμόρφωση.  Δεν είναι ωστόσο ένα "πέρασμα" στην "υπερφύση", αλλά στη Βασιλεία του Θεού, στον ερχόμενο κόσμο, δηλαδή στην ίδια πραγματικότητα του κόσμου αυτού και της ζωής του, όπως τον λύτρωσε και τον αποκατέστησε ο Χριστός. Είναι η μεταμόρφωση, όχι της "φύσης" σε "υπερφύση", αλλά του παλαιού σε καινούργιο.

Ένα μυστήριο δεν είναι επομένως ένα "θαύμα" με το οποίο ο θεός παραβιάζει, καθώς θα λέγαμε, τους "φυσικούς νόμους", αλλά το φανέρωμα της τελικής Αλήθειας για τον κόσμο και για τη ζωή, για τον άνθρωπο και για τη φύση - της Αλήθειας που είναι ο Χριστός.

Alexander Schmemann