ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ ΛΟΥΚΑ (δέκα λεπρών)

Ας μιλήσουμε τώρα για τη θεραπεία των δέκα λεπρών, που προφανώς συνέβη σε κάποιο χωριό της Γαλιλαίας κοντά στη Σαμάρεια. Η ομάδα των δέκα στάθηκε μακριά του, πιθανόν από φόβο μήπως τον προσβάλουν εάν τον πλησίαζαν, και του φώναζαν δυνατά : “ Ιησού, αφέντη, ελέησέ μας” . Αντί να τους ανακοινώσει αμέσως ότι τους θεραπεύει, ο Ιησούς τους ζητά να πάνε και να δείξουν τους εαυτούς τους στους ιερείς. Ίσως να έδωσε την εντολή αυτή εν μέρει για χάρη των ιερέων και εν μέρει για να δικαιολογήσει την αποστολή του. Σίγουρα πάντως την έδωσε και για χάρη των ίδιων των λεπρών, για να τους δώσει την ευκαιρία, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική του, να υπακούσουν σε κάτι. Επίσης, όπως δείχνει η συνέχεια της ιστορίας, εξυπηρετούσε και έναν επιπλέον σκοπό: να εξατομικεύσει τη σχέση του καθενός μαζί του. Η σχέση τους μαζί του ως ομάδα δεν ήταν αρκετή. Έπρεπε ο καθένας τους χωριστά να σχετιστεί μαζί του ενώπιος ενωπίω. Η προσωπική πίστη του καθενός έπρεπε να αποδεσμευτεί από την ομάδα, ούτως ώστε να μπορέσει να υπάρξει μια βαθύτερη ένωση μαζί του. Ο δεσμός που ένωνε την ομάδα, η κοινή ασθένεια, έπρεπε να μεταβληθεί σε κοινή πίστη προς τον θεραπευτή της. Ο σκοπός αρχικά φάνηκε να επιτυγχάνεται. Όλοι τον υπάκουσαν και έφυγαν για να συναντήσουν τους ιερείς, πιθανόν διερωτώμενοι εάν θα θεραπευτούν ή όχι - γιατί το ξεκίνημα της πίστης είναι τόσο μικρό, που συχνά μετά βίας αναγνωρίζεται. Καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν από την λέπρα. Οι εννέα από αυτούς, υπάκουοι, συνέχισαν τον δρόμο τους. Ο δέκατος όμως, από ευγνωμοσύνη, ξέχασε πρόσκαιρα τον λόγο του Κυρίου. Γύρισε πίσω και έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του. Ένας κέρβερος της ηθικής, ένας γραμματέας ή Φαρισαίος, πιθανότατα θα έλεγε : Οι εννέα έπραξαν σωστά, ο δέκατος όχι’ όφειλε να τηρήσει το γράμμα της εντολής. Ο Κύριος όμως δεν σκέφτηκε έτσι’ δέχτηκε την ευγνωμοσύνη ως σπέρμα μιας άπειρης υπακοής. Η αληθινή αγάπη είναι υπακοή και συνάμα κάθε άλλη αρετή. Η ευσέβεια του Κυρίου ήταν τέτοια που έκαιγε το γράμμα του νόμου με τη φωτιά της αγάπης. Το παρέβλεπε για να το συμπληρώσει. Η υψηλή αγάπη δεν έχει ανάγκη το γράμμα για να καθοδηγήσει. Αναμφίβολα, όσοι έχουν αδύναμη πίστη, η οποία φθάνει μόνο μέχρι το γράμμα, θεωρούν καλό να το τηρούν! Όμως γίνεται επιζήμιο όταν δεν το υπερβαίνουν και δεν το ξεχνούν! Και ο τρόπος να το ξεχάσουν είναι να το υπερβούν. Ο Κύριος δεν νοιάστηκε πολύ ούτε για το γράμμα ων ίδιων του εντολών. Τον ενδιέφερε το πνεύμα τους, γιατί αυτό ήταν ζωή.

George MacDonald, “The Miracles of our Lord “Τα Θαύματα του Χριστού” εκδόσεις ΙΩΝΑΣ

...Οι άνθρωποι αποφεύγουν τις δερματικές ασθένειες περισσότερο από τις άλλες. Και οι ασθένειες αυτές δύσκολα θεραπεύονται. Μάλιστα παραμένουν στο δέρμα και μετά τη θεραπεία. Όπως και οι ασθένειες πάνω στο δέρμα της ψυχής, που αφήνουν τα ίχνη τους για πολύ καιρό μετά τη θεραπεία της καρδιάς… G. MacDonald

 

Αλήθεια, εάν οι άνθρωποι δεν είχαν καμία άλλη βοήθεια, καμία άλλη απαλλαγή από τα δεινά που τους ταλανίζουν, ακόμα κι αυτά που οι ίδιοι προκαλούν στους εαυτούς τους, παρά μόνο αυτήν που οι ίδιοι αναζητούν κλαίγοντας, και εάν καμία άλλη σωτηρία δεν ερχόταν από τον Θεό, παρά μόνο αυτή που οι άνθρωποι ζητούν στις προσευχές τους, πού θα βρισκόταν τώρα ο κόσμος; Σε ποια κατάσταση θα βρισκόταν οι άνθρωποι; Όμως ο Θεός στέλνει τη βοήθεια του διαρκώς. Διαρκώς ελευθερώνει τους ανθρώπους από τα δεσμά του σατανά΄διαρκώς τους παρέχει νέες ευκαιρίες και ερεθίσματα να τον δοξάζουν για τη σωτηρία τους. Με κάθε τέτοια ανάρρωση, ξαναγεννιέται μέσα στον άνθρωπο ένα παιδί -τουλάχιστον για κάποιες πολύτιμες στιγμές. Εμφανίζεται μέσα του μια πραότητα πνεύματος, ένας θαυμασμός για τον κόσμο, μια αίσθηση μακαριότητας του είναι, μια ανοικτότητα προς τις γαλήνιες αλλά ολοφάνερες θείες επενέργειες. Όλα αυτά είναι άγγελοι του Θεού που έρχονται άνωθεν. Τα πάθη που συσκότιζαν το παιδί μέσα του θα ξαναζωντανέψουν’ ο αγώνας της ζωής θα αναζωπυρώσει μέσα του την οργή και το μίσος’ η φιλοδοξία και η απληστία θα καλύψουν την ομορφιά της γης’ ο φθόνος για τον άλλον θα του στερήσει τη δική του μακαριότητα’ η ματαιοδοξία θα επαναφέρει μέσα του όλες εκείνες τις προκαταλήψεις των οποίων η δύναμη έγκειται στη δική του αδυναμία. Όμως ο άνθρωπος πήρε μια γεύση από την ειρήνη που μπορεί να κερδίσει εάν παλέψει με τον εαυτό του. Ένιωσε για μια στιγμή πώς θα μπορούσε να είναι εάν εμπιστευόταν τον Θεό. Η ανάμνηση αυτών των πραγμάτων ίσως επιστρέψει την ώρα του πειρασμού. Όπως τα πιο κοινά πράγματα στη φύση είναι και τα πιο απολαυστικά, έτσι και πιο κοινές καταστάσεις στην ανθρώπινη ζωή είναι και οι πιο δυνατές. Ως εκ τούτου, η αρρώστια και η ανάρρωση έχουν πολύ σημαντικότερη θέση στο θείο σχέδιο για την απολύτρωση του ανθρώπου από ό,τι μπορούμε να αντιληφθούμε. Τα γεγονότα στις ατομικές ζωές των ανθρώπων μάς είναι άγνωστα ή, μέχρι να φανούν τα αποτελέσματα τους, τα ξεχνάμε, γιατί η δράση τους είναι αργή και αδιόρατη. Πολλά πράγματα συνδυάζονται για να καταστεί αδύνατη μια διευρυμένη εικόνα της ηθικής επίδρασης που έχει πάνω στους ανθρώπους η ασθένεια και η ανάρρωση. Η Βασιλεία του Θεού δεν έρχεται με τρόπο φανερό σε όλους, και η δουλειά που κάνει το προζύμι του ερχομού της πρέπει κατά κύριο λόγο να μείνει αθέατη. Η Βασιλεία του Θεού, ακριβώς όπως η δημιουργική ενέργεια, εργάζεται εν κρυπτώ και και παραβύστω.

George MacDonald “Τα θαύματα του Χριστού” Εκδόσεις ΙΩΝΑΣ