ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ

 

Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας  οἰκονομίαν,

καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἐνώσας τοῖς οὐρανἰοις,

ἀνελήφθης ἐν δὀξῃ,

Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,

οὐδαμόθεν χωριζόμενος,

ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος,

καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε,

Ἐγώ μεθ’ ἡμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ’ἡμῶν.

Κοντάκιον, Αύτόμελον. Ἦχος πλ. β΄.

 

Ἀφοῦ ὀλοκλἠρωσες, Χριστέ ὀ Θεός μας, τή θεία Οἰκονομία γιά τή σωτηρία μας καί ἔνωσες τίς ἐπίγειες μέ τίς ἐπουράνιες ὐπάρξεις ἀναλήφθηκες δοξασμένος.  Ἀπό πουθενά δεν εἶσαι άποχωρισμένος, ἀλλά καί χωρίς τήν αποκλειστικά ἐπίγεια ἐμφάνισή Σου ἐνῶ παραμένεις μαζί μας φωνάζεις σέ ὅλους πού Σέ ἀγαπούν:  Ἐγώ εἶμαι μαζί σας καί ἑπομένως κανένας δέν μπορεί νἀ εἶναι ἐναντίον σας.                                                                

                                        ΚΩ/ΝΟΣ  Σ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

 

Η εορτή της Αναλήψεως αποτελεί γιορτασμό του ανοίγματος του ουρανού στους ανθρώπους, του ουρανού ως του νέου και αιωνίου οίκου, του ουρανού ως της αληθινής πατρίδας.                                                                                                                           Alexander Schmemann

 

Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι ν’ αναπτύξεις τα πνευματικά φτερά που σου δόθηκαν όταν βαφτίστηκες στο όνομά Του και να επιθυμήσεις μ’ όλη σου την ψυχή ν’ ανέβεις εκεί όπου αναλήφθηκε ο ίδιος.                                                                 

                                    Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

 

Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος,

σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι,

ὡς ὁ Τυφλὸς ἐκ γενετῆς,

ἐν μετανοίᾳ κραυγάζων σοι’

Σὺ τῶν ἐν σκότει, τὸ φῶς τὸ ὑπέραλμπρον.

Κοντάκιον. Ἦχος δ΄.

 

Μὲ ἀκτρωτηριασμένα τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου προσέρχομαι μἐ μετάνοια σὲ σένα, Χριστέ, ὅπως ὁ γεννημένος τυφλός, ἐνῶ Σοῦ φωνάζω δυνατά: Ἐσὺ εἶσαι τὸ ὑπέρλαμπρο

 Φῶς ὅλων εκείνων, ποὺ βρίσκονται στὸ σκοτάδι.

 

«Προσάγομεν ἐαυτοῖς(=ἄς προσφέρουμε στοὺς ἑαυτούς μας)φάρμακα εἰς σωτηρίαν τὴν μετάνοιαν, μᾶλλον δὲ δεξώμεθα παρὰ τοῦ Θεοῦ τὴν μετάνοιαν, ἰατρεύουσαν ἡμᾶς.  Οὐ γὰρ ἡμεῖς αὐτῷ (Θεῷ) ταύτην προγάγομεν  (=προσφέρουμε), ἀλλ’αὐτός (Θεός) ἡμῖν ἐχορήγησεν»(Ἰω. Χρυσ.).              

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΑΡΙΟΝ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟΝ, ΚΩΝ/ΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ

 

Η Ψυχή πριν από την ένωσή της με τον Θεό –που συντελείται με τη βιωματική γνώση και τη μυστική όραση και αίσθηση- είναι νεκρή, παρόλο που είναι νοερά και φύσει αθάνατη.  Γιατί δεν έχει κανείς αυτή τη γνώση, εάν δεν βλέπει νοερώς, ούτε  διαθέτει αυτή την όραση, εάν δεν αισθάνεται νοερώς. Με αυτό που λέω εννοώ την όραση και την συνδεδεμένη με αυτή γνώση και αίσθηση – αναφέρομαι στη σφαίρα της πνευματικής ζωής. Διότι στη σωματική ζωή υπάρχει αίσθηση και χωρίς όραση. Ας αναφέρω ένα παράδειγμα: Ο τυφλός, όταν σκοντάψει σε μια πέτρα, το αισθάνεται αυτό, ο νεκρός όμως όχι.  Αντίθετα, στην πνευματική ζωή, εάν ο νους δεν δει όσα είναι πέρα από κάθε διανοητική κατάληψη, δεν αισθάνεται τη μυστική αναγεννητική ενέργεια της θείας χάριτος μέσα του. Επομένως, όποιος ισχυρίζεται ότι έχει πνευματική αίσθηση πριν φθάσει στη θεωρία όσων υπερβαίνουν τον νου και τον λόγο και κάθε έννοια, μοιάζει με τον τυφλό που αισθάνεται όσα καλά ή κακά του συμβαίνουν, αγνοεί όμως όσα είναι δίπλα του και όσα είναι γι’ αυτόν υπόθεση ζωής ή θανάτου. Διότι δεν αντιλαμβάνεται καθόλου όσα κακά ή καλά τον πλησιάζουν, καθώς έχει χάσει τη δύναμη και την αίσθηση της οράσεως’ γι’ αυτό και συμβαίνει πολλές φορές να σηκώνει το ραβδί του  για να αμυνθεί ενάντια σε κάποιον που έρχεται  να τον βλάψει, και αντί γι’ αυτόν να χτυπήσει ενίοτε τον φίλο του, ενώ ο εχθρός στέκεται μπροστά στα μάτια του και τον περιγελά.               

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

 

Λήμην ἥν περίκειμαι,

τοῖς τῆς ψυχῆς μου ὀφθαλμοῖς,

κωλύουσαν μὴ ὁρᾷν σου τὰς αὐγάς,

ἄς ἐπιφανείς, ἐφ’ἡμᾶς ἐξήπλωσας,

Ἥλιε ἀδυτε, ταύτην κάθαρον Σωτὴρ,

καὶ δίδου ἐνοπτρίζεσθαι, Κύριε εὔσπλαχνε

 τῶν κριμάτων τὸ φῶς.

 ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗ, Τῌ ΤΡΊΤῌ ΠΡΩΪ, Ἦχος πλ.α΄

 

Λήμη=ἡ περί τούς κανθούς τῶν ὀφθαλμῶν πεπηγυῖα ὕλη, ἡ τσίμπλα.

ἐνοπτρίζω=ἀντανακλῶ,  βλέπω ὡς ἐν εσόπτρῳ.

ἔσοπτρον=κάτοπτρον, καθρέπτης

αὐγή=το φῶς τοῦ ἤλιου, ἡ λάμψις.